Uzasadnienie
T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] 2013 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]– część VI w obszarze Cmentarza Komunalnego na [...]wraz z jego projektowanym powiększeniem.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 300 zł. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 czerwca 2013 r., przy czym z uwagi na nieobecność skarżącego w miejscu jego zamieszkania, odebrała je córka skarżącego – M.K., będąca dorosłym domownikiem (potwierdzenie odbioru – k. 33).
Skarżący nie uiścił wpisu od skargi w wyznaczonym terminie. Obowiązek ten wykonał natomiast dopiero w dniu 1 sierpnia 2014 r. Jednocześnie w Biurze Podawczym tut. Sądu złożył pismo z dnia 29 lipca 2014 r., w którym wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Skarżący wyjaśnił, że wezwanie do uiszczenia wpisu podczas jego nieobecności odebrała jego córka. Pismo to zostało mu natomiast przekazane dopiero po jego powrocie z wypoczynku wakacyjnego w innej miejscowości. W związku z tym skarżący stwierdził, że nie miał możliwości uiszczenia wpisu sądowego w terminie wyznaczonym przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu.
Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w jego uchybieniu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 577/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Innymi słowy, kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; a także postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, LEX nr 302279 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (np. postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II OZ 849/10 – publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie skarżący, wnosząc o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi – nie przedstawił żadnych okoliczności, które uprawdopodabniałyby brak jego winy w uchybieniu tego terminu. Za takie nie można bowiem uznać nieobecności strony w miejscu zamieszkania z powodu wyjazdu wakacyjnego. O braku winy w uchybieniu terminu można przeto mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 kwietnia 2012r., I FZ 13/12, LEX nr 1136361).
Końcowo wypada podkreślić, że doręczenie skarżącemu w dniu 30 czerwca 2013 r. wezwania do uiszczenia wpisu od skargi odbyło się – w świetle art. 72 § 1 p.p.s.a. – prawidłowo. Przepis ten dopuszcza bowiem możliwość doręczenia pisma dorosłemu domownikowi w sytuacji, gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu. Przewidziane tą regulacją doręczenie zastępcze wywołuje natomiast takie same skutki, jak doręczenie pisma bezpośrednio do rąk adresata, przy czym ewentualna okoliczność, iż dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie, nie wyłącza winy adresata w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 623/11, LEX nr 1070091).
Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.