Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Starosty [...] (dalej także jako: "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] r., znak: [...] zatwierdzającą podział nieruchomości będącej własnością M. N., położonej w obrębie S., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, na trzy działki: nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha pod nowoprojektowaną drogę krajową S[...] i nr [...] o powierzchni [...] ha.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco:
M. N. wystąpił do Wójta Gminy C. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu działki nr [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie S. gm. C.. Organ uznając, że do wniosku dołączono dokumenty określone przepisami art. 97 ust. 1-1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz, że przedłożony projekt podziału nie jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzją z dnia 6 lutego 2019 r. zatwierdził podział nieruchomości zgodnie ze złożonym projektem podziału.
W wyniku odwołania wniesionego przez Starostę Chełmskiego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję Wójta Gminy C. zatwierdzającą podział nieruchomości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji ponownie uwzględnił wniosek M. N., właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w. i zatwierdził podział nieruchomości na trzy działki:
- nr [...] o pow. [...] ha,
- nr [...] o pow. [...] ha pod nowoprojektowaną drogę krajową S[...],
- nr [...] o pow. [...] ha.
W wyniku odwołania wniesionego przez Starostę Chełmskiego w sprawie ponownie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy C. z dnia [...] r. zatwierdzające podział nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana po zakończeniu postępowania w sprawie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości, w ramach którego organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...] r., nr [...] będąc związany (art.153 p.p.s.a.) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 296/17. Jak wyjaśniło Kolegium opinia oceniająca zgodność projektu podziału nieruchomości nr [...] wyrażona została dwoma postanowieniami organu I instancji: z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr [...] Obydwa postanowienia zostały doręczone tylko wnioskodawcy i obydwa stały się ostateczne wskutek upływu terminu do ich zaskarżenia. Decyzja z dnia [...] r. zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości uwzględnia tylko jedną z tych opinii, co wynika z porównania sentencji decyzji z sentencją postanowienia z dnia [...] r. Decyzja ta została doręczona wnioskodawcy - M. N., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziałowi [...] i Staroście [...] jako przedstawicielowi Skarbu Państwa. Tym samym wyeliminowana została wada niezapewnienia wszystkim stronom postępowania możliwości czynnego w nim uczestniczenia.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja pierwszoinstancyjna przewiduje skutek w postaci przejście własności działek gruntu wydzielonych pod te drogi bowiem w rozstrzygnięciu zawarta jest wzmianka o tym, że działka nr [...], o powierzchni [...] jest przeznaczona pod nowo projektowaną drogę krajową S[...], przy czym wzmianka ta w istocie rzeczy ma charakter informacji o skutku podziału następującym z mocy samego prawa.
Odnosząc się do kwestii merytorycznych Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że podobnie jak organ I instancji, jest związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 296/17. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Lublinie podkreślił prymat postanowień planu miejscowego nad indywidualnymi aktami stosowania prawa, w tym wypadku decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Ponieważ moc wiążąca orzeczeń sądów administracyjnych może doznać uszczerbku tylko wówczas, gdy zmienią się przepisy prawa (art.153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a z okoliczności rozpatrywanej sprawy nie wynika, aby doszło do zmiany, bądź w ogóle została wszczęta procedura zmiany aktu prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, to tym samym nie jest dopuszczalne odejście od kierunku rozważań Sądu i stanowiska zajętego w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. W wyroku tym WSA w Lublinie wyraził pogląd, że dopuszczalne jest wystąpienie z wnioskiem o taki podział nieruchomości, którego jedynym skutkiem jest wydzielenie gruntu pod drogę publiczną i że dopuszczalność takiego podziału należy oceniać w oparciu o postanowienia obowiązującego planu miejscowego. Postępowanie przeprowadzone w tak zakreślonych ramach prowadzi do wniosku, że podział zamierzony przez właściciela gruntu odpowiada prawu. Nie ma zatem prawnych przesłanek do odmowy zatwierdzenia projektu takiego podziału, a w trybie odwoławczym - do wzruszenia zaskarżonej decyzji.
Końcowo organ drugiej instancji zauważył, że argumentacja strony skarżącej, aczkolwiek zrozumiała ze względów czysto pragmatycznych, nie może wywołać skutku w postaci wzruszenia zaskarżonej decyzji, skoro nie zmienił się stan prawny, czyli nie doszło do zmiany aktu prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego gminy C..
Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona w całości przez Starostę [...], reprezentującego Skarb Państwa.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzji zarzucono:
- mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, dokonanie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nierozpatrzenie całości zgromadzonego materiału dowodowego i nieuzasadnienie orzeczenia w sposób pełny i przekonywający w oparciu o zgromadzone dowody, co doprowadziło do błędnego uznania, że:
- decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości będącej własnością M. N., położonej w obrębie S., gm. C., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka [...], o powierzchni [...] ha, na trzy działki: nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, z których działka nr [...] jest przeznaczona pod drogę krajową S[...], jest prawidłowa i zgodna z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że działka nr [...] nie będzie przeznaczona pod budowę drogi krajowej S[...],
- założenia Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego są wystarczające do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy założenia te stoją w sprzeczności z rzeczywistym stanem faktycznym, który wskazuje, iż droga ekspresowa S[...] na odcinku P. – D. powstanie w oparciu o wariant II, co wynika wprost z obwieszczenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] r. znak: [...], zgodnie z którym została już wydana decyzja o środowiskowych warunkach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa drogi ekspresowej S[...] na odcinku P.-D." dla wariantu nr II rekomendowanego dla obwodnicy C., a także czynności podjętych dotychczas przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad polegające na złożeniu operatu technicznego odnośnie przebiegu obwodnicy C. do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w C., z których to wynika, że droga S[...] nie będzie przebiegała przez działkę nr [...];
- mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 k.p.a., polegającą na pominięciu Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę [...] któremu przysługiwały prawa strony postępowania, od udziału w przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania przed Organem I Instancji, nie informowanie o podejmowanych czynnościach i wydawanych rozstrzygnięciach, a poinformowanie jedynie o wydaniu decyzji kończącej przedmiotowe postępowania przez Wójta Gminy C., w wyniku czego strona była pozbawiona jakiejkolwiek możliwości działania w sprawie, w szczególności zaś zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Wskazując na takie zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organy nie naruszyły także przepisów prawa materialnego.
Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości.
Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).
Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności związane z sytuacją prawną i faktyczną podlegającej podziałowi nieruchomości.
Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.
Podkreślić należy również, że także sam skarżący nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Organy nie naruszyły także dyspozycji art. 6 k.p.a.
Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.
W sprawie organy działały na podstawie przepisów obowiązującego prawa.
Brak jest również podstaw do uznania za trafne zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm. - dalej jako: "ustawa o gospodarce nieruchomościami" lub "u.g.n.").
Decyzją utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zatwierdzono podział nieruchomości, przy czym podziału tego dokonano w trybie określonym w art. 93 u.g.n.
Z art. 93 ust. 1 u.g.n. wynika, że podstawową przesłanką, od której uzależniono możność dokonania podziału nieruchomości, jest zgodność podziału z ustaleniami planu miejscowego.
W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo ustaliły także organy obu instancji, nie budzi wątpliwości, że podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co w szczególności przesądzone zostało wydanym w sprawie postanowieniem Wójta Gminy C. z dnia [...] r., znak: [...] oraz oceną prawną wyrażoną w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 296/17.
Z art. 93 ust. 4 u.g.n. wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia podział nieruchomości poprzedzone jest postanowieniem wyrażającym opinię o zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego.
Postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., jest częścią postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości.
Postanowienie takie ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości, albowiem przesądzą ono o tym, czy proponowany podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego i jest wiążące dla organu zatwierdzającego podział nieruchomości.
Postanowienie wydane w trybie art. 93 ust. 4 u.g.n., opiniujące projekt podziału nieruchomości, jest częścią postępowania administracyjnego o zatwierdzenie podziału nieruchomości, co oznacza, że postanowieniem takim, na dalszym etapie postępowania podziałowego, związany jest także organ zatwierdzający podział nieruchomości. W sytuacji, gdy istnieje postanowienie pozytywnie opiniujące projekt podziału nieruchomości organ właściwy w sprawie podziału nieruchomości nie może odmówić podziału nieruchomości z uwagi na sprzeczność podziału z ustaleniami planu miejscowego albowiem kwestia ta, tj. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, została wiążąco rozstrzygnięta postanowieniem wydanym na podstawie art. 93 ust. 4 u.g.n.
Powyższe ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Jak wynika bowiem z akt sprawy prawomocnym już postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] Wójt Gminy C., na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału działka nr [...] na działki:
- nr [...] o pow. [...] ha,
- nr [...] o pow. [...] ha pod nowoprojektowaną drogę krajową S[...],
- nr [...] o pow. [...] ha.
Zgodzić należy się ze skarżącym, że wadliwie postanowienie to nie zostało doręczone wszystkim zainteresowanym w sprawie. W sytuacji jednak, gdy zostało ono doręczone wnioskodawcy postanowienie to weszło do obrotu prawnego. Skoro zaś do chwili obecnej postanowienie nie zostało w żaden sposób wzruszone i wyeliminowane z obrotu prawnego to postanowienie było wiążące tak dla organów rozstrzygających sprawę, jak i orzekającego obecnie sądu administracyjnego.
Jak wskazano już wyżej postanowienie to przesądziło o tym, że proponowany podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, co w sytuacji spełnienia pozostałych przesłanek z art. 93 u.g.n., obligowało organ do zatwierdzenia podziału nieruchomości.
Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, że w sprawie - na etapie opiniowania wstępnego projektu podziału - orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 296/17.
Oceny prawne wyrażone w tym orzeczeniu wiążą tak organy, jak i strony, z mocy art. 153 i 171 p.p.s.a.
W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy C. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w C. z dnia [...] r. w terenie opisanym w planie jako "tereny wojskowe" (symbol [...]), a przez nieruchomość biegnie ponadto projektowana droga ekspresowa S 12.
Jak podkreślał Sąd skoro według art. 93 ust. 2 ustawy zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, to bez wątpienia proponowany podział, z wydzieleniem części nieruchomości pod drogę ekspresowa, taką zgodność zawiera.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie zaakceptował stanowiska Kolegium wskazującego na brak stanowczych zapisów co do przebiegu i parametrów drogi ekspresowej stwierdzając, że nie ulega wątpliwości, iż organy administracji publicznej wiąże zarówno część tekstowa, jak i graficzna planu. Przy wykładni treści planu (co do przeznaczenia terenu) należy łącznie analizować zarówno tekst planu, jak i załącznik graficzny. Na rysunku planu przebieg tej drogi został zaś wystarczająco jasno wskazany.
Końcowo także Sąd zauważył, że choć istotnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie można wyprowadzać uprawnienia właściciela nieruchomości podlegającej podziałowi do żądania wyznaczenia na nieruchomości drogi publicznej, jak też domniemywać jej istnienia w przypadku braku wyraźnych postanowień planu miejscowego w tym względzie to jednak w przedmiotowym postępowaniu uwaga ta nie ma znaczenia, skoro plan miejscowy czytelnie i jasno wskazuje przebieg drogi publicznej właśnie przez nieruchomość skarżącego. Przekonane zatem organów o niezgodności planowanego podziału z planem nie miało uzasadnionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w składzie rozpoznającym sprawę, ustalenia te i oceny w całości podziela i przyjmuje za swoje.
Niewątpliwie bowiem, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz opublikowanego i dostępnego w internecie planu miejscowego - uchwały Nr [...] RADY GMINY [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., w planie tym zarówno w części tekstowej, jak i rysunkowej, zawarto szereg postanowień dotyczących parametrów i przebiegu planowanej drogi ekspresowej S[...] ([...]).
Między innymi w części tekstowej planowaną szerokość drogi ekspresowej w liniach rozgraniczających wyznaczono na min. 70 m (taką też szerokość działki nr [...] przyjęto w projekcie podziału nieruchomości).
Niewątpliwie w planie tym dokonano więc zmiany przeznaczenia terenu, po którym miała przebiegać planowana droga ekspresowa przeznaczając ten teren pod drogę ekspresową.
Jak wynikało w przywołanych wyżej ocen teren przeznaczony pod drogę ekspresową według ustaleń planu miejscowego obejmował również działkę nr [...], co oznacza, że planem miejscowym działkę nr [...] w części przeznaczono pod drogę ekspresową.
Plan ten nie został w żaden sposób zmieniony ani uchylony, co sprawia, że powyższe przeznaczenie terenu w planie miejscowym pozostaje nadal aktualne.
Okoliczność ta ma podstawowe znaczenia albowiem przy dokonywaniu podziału nieruchomości na wniosek jej właściciela decydujące jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, a nie jakiekolwiek inne okoliczności.
Głównym zarzutem wniesionej skargi pozostaje to, że według obecnych zamierzeń zarządcy drogi droga ekspresowa przebiegać będzie faktycznie w innym miejscu, niż pierwotnie planowany i nie będzie w ogóle przebiegać po działce nr [...].
Okoliczność ta, w odniesieniu do zagadnienia podziału nieruchomości, jest prawnie nieistotna.
Trafnie bowiem, w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych, podkreśla się, że w przypadku dokonywania podziału nieruchomości na wniosek jej właściciela organ jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do wydzielenia części działki pod drogę publiczną, jeżeli takie jest przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie mają przy tym znaczenia plany inwestycyjne zarządcy drogi, a jedynie przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1059/19; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 817/19; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 282/18; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 61/18; wszystkie opublikowane: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotna pozostaje więc wyłącznie ta okoliczność, że w obowiązującym planie miejscowym część działki nr [...] przeznaczona jest pod drogę ekspresową S[...]. To czy faktycznie droga taka zostanie na tej działce pobudowana czy też nie, nie ma znaczenia prawnego dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości.
W odniesieniu do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości zawiadomił skarżącego o możności zapoznania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego (k.39 akt administracyjnych), co oznacza, że na tym etapie rozpoznania sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia takiego dopuścił się wprawdzie organ odwoławczy jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, by powyższe miało wpływ na wynik sprawy. Skarżący, będąc organem administracji publicznej, wiedział o toczącym się postępowaniu odwoławczym (wszczętym z jego inicjatywy), jak też był informowany o jego przedłużeniu (k.62 akt administracyjnych), co biorąc pod uwagę status prawny skarżącego niewątpliwie pozwalało mu na podjęcie wszelkich czynności niezbędnych dla obrony swych interesów. Przede wszystkim zaś wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, najczęściej w zakresie postępowania dowodowego. W sprawie skarżący okoliczności takich nie wykazał. Nie wskazał on bowiem jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to naruszenie.
W kwestii uchybień, których organ dopuścił się na etapie wydawania postanowienia opiniującego projekt podziału wskazać należy, że dotyczyły one wcześniejszego etapu postępowania, a nie obecnie zaskarżonej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Z tych względów, przy uwzględnieniu dodatkowo, że pozbawienie strony udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania, brak jest podstaw do uchylania z tego powodu decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Rozstrzygnięcia w tym przedmiocie były doręczane skarżącemu w związku z czym nie można uznać, że skarżący został pozbawiony możliwości obrony swoich praw i interesów w tej fazie postępowania administracyjnego.
Brak jest także podstaw do stwierdzenia, że w sprawie orzekał organ do tego nieuprawniony skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze zostało wyznaczone do załatwienia sprawy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] r., znak: [...] (k.32 akt administracyjnych).
W zakończeniu zauważyć należy, że u podstaw działań skarżącego leżą w istocie kwestie dotyczące przejścia własności działki wydzielonej pod drogę publiczną i związanego z tym obowiązku odszkodowawczego. Powyższe pozostaje jednakże poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy. W sytuacji bowiem, gdy przejście prawa własności następuje z mocy samego prawa skutki prawne, o których mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., w postaci utraty własności lub prawa użytkowania wieczystego działek wydzielonych pod drogi publiczne, nie są przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, ale są jedynie następstwem wydania tej decyzji.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.