Uzasadnienie
Skarżący L. Z. i S. K. – Z. wnieśli o przyznanie im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W formularzu wniosku PPF wskazali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe i mają na utrzymaniu dwie córki (studentki); na ich miesięczny dochód składa się wynagrodzenie za pracę (1500 zł) i z umowy o dzieło (2600 zł), a więc łącznie 4100 zł.
Miesięczne wydatki skarżących obejmują niezbędne opłaty (energia, woda, gaz, telefon, węgiel, wywóz nieczystości, dojazdy do pracy, konieczne lekarstwa) wynoszące ok. 1495 zł oraz koszt kształcenia córek – ok.2000 zł (I. Z. studiującej poza miejscem zamieszkania – 1500 zł i M. Z. – 500 zł).
Sąd zważył, co następuje
Wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej ppsa, przewiduje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na jej wniosek, w zakresie całkowitym w sytuacji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest prawem pomocy w zakresie częściowym i może być przyznane, gdy wnoszący jest osobą, której środki do życia ze względu na okoliczności życiowe, są na tyle ograniczone, że zaspokajają jedynie podstawowe potrzeby życiowe, w związku z czym poniesienie przez nią choć części kosztów sądowych prowadziłoby do powstania uszczerbku utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny.
Przedstawione przez skarżących oświadczenie na okoliczność sytuacji majątkowej ich rodziny daje podstawę do przyjęcia, że nie są oni w stanie ponieść bez takiego uszczerbku kosztów sądowych (obejmujących przede wszystkim wpis sądowy od skargi i od skargi kasacyjnej), skoro niemal cały dochód przeznaczają na pokrycie niezbędnych wydatków, nie wliczając do nich kosztów wyżywienia rodziny.
W ocenie Sądu, wniosek skarżących zasługuje zatem na uwzględnienie, dlatego orzeczono, jak w sentencji postanowienia.