Uzasadnienie
W dniu 18 czerwca 2014 r. T. W. wniosła skargę o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny za niewykonanie orzeczenia sądu w sprawie II SA/Lu 864/00 dotyczącego zasiłku celowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona.
Skargi T. W. o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny za niewykonanie orzeczenia sądu w sprawie II SA/Lu 864/00 dotyczącego zasiłku celowego były kilkakrotnie rozpatrywane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz Naczelny Sąd Administracyjny.
Ostatnim z orzeczeń, wydanym w dniu 18 października 2007 r. pod sygnaturą akt II SA/Lu 660/07, tutejszy sąd oddalił skargę T. W. (k. 12 akt administracyjnych). Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, bowiem wcześniejsze skargi T. W. dotyczyły niewykonania wyroku przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, zaś przedmiotowa skarga dotyczy niewykonania wyroku przez Wójta Gminy, co powoduje, że w sprawie nie zachodzi tożsamość podmiotów. Sąd uznał skargę za bezzasadną z uwagi na to, że Wójt Gminy wykonał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 15 lutego 2001 r., wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 864/00.
Powołany wyżej wyrok tutejszego sądu z dnia 18 października 2007 r. (II SA/Lu 660/07) został uchylony, a skarga T. W. odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 281/08. Sąd odwoławczy uznał, że wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, w sprawach zachodziła tożsamość podmiotów, gdyż kierownik ośrodka pomocy społecznej nie jest odrębnym od wójta organem administracji publicznej, ale działa z jego upoważnienia. Odrzucenie skargi NSA uzasadnił tym, że sprawa o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny za niewykonanie orzeczenia sądu w sprawie II SA/Lu 864/00 została już prawomocnie osądzona wyrokiem NSA z dnia 4 grudnia 2002 r., I SA 981/02, co uniemożliwia jej ponowne merytoryczne rozpoznanie.
Skoro zatem sprawa objęta niniejszą skargą została już prawomocnie osądzona, to zachodzi określona w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. podstawa do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.