Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej działającego z upoważnienia Wójta Gminy, w sprawie uchylenia decyzji o przyznaniu usług opiekuńczych – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ orzekający podniósł, że z wywiadu środowiskowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że skarżący ma zapewnione prywatne codzienne usługi opiekuńcze w wymiarze 4 godziny dziennie. Usługi te są wystarczające. Tym samym niecelowa jest kontynuacja odpłatnych usług opiekuńczych świadczonych przez GOPS.
Ponadto Kolegium jako podstawę prawną decyzji wskazało art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym, decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody między innymi w przypadku zmiany sytuacji osobistej strony. W ocenie Kolegium, przeprowadzone postępowanie w sprawie uzasadnia twierdzenie, że doszło do zmiany sytuacji osobistej J. K., polegającej na tym że od stycznia 2007 r. ma on zapewnioną opiekę. Odpadła zatem jedna z przesłanek uzasadniających przyznanie usług opiekuńczych przez organ pomocy społecznej.
Wydanie zaskarżonej decyzji nie wyklucza możliwości ponownego ubiegania się o usługi opiekuńcze organizowane przez ośrodek pomocy społecznej, jeżeli nastąpi kolejna zmiana w jego sytuacji osobistej.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu J. K. opisuje swoją sytuację zdrowotną, konflikt z sąsiadem. Podnosi, że prywatna pomoc jest dla niego niewystarczająca "i cały czas jest zmuszony przyjmować to co mu zupełnie nie odpowiada".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. skarżący oświadczył, że domaga się by Sąd zajął się groźbami karalnymi jego sąsiada.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Wydane w niniejszej sprawie decyzje, zarówno przez organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze– zdaniem Sądu nie naruszają prawa.
Sąd w całości podziela prawidłowo dokonane ustalenia, z których wynika, że J. K. zatrudnił opiekunkę, w związku z tym ma zapewnioną opiekę przez 4 godziny dziennie. Skarżący nie wyraził natomiast zgody na podjęcie pracy przez opiekunkę z ośrodka pomocy społecznej. W tak ustalonym stanie faktycznym, organy orzekające prawidłowo przyjęły, że w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 50 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).
Przepis ten stanowi, iż osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokojeniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem.
Z uwagi na to, że skarżący prywatnie zatrudnił opiekunkę, nie można przyjąć by był pozbawiony pomocy.
Organ I instancji odebrał od tej opiekunki stosowne oświadczenie, z którego wynika, iż świadczona przez nią pomoc na rzecz J. K. jest wystarczająca. W przypadku zmiany sytuacji osobistej skarżącego może on ponownie ubiegać się o usługi opiekuńcze organizowane przez Ośrodek Pomocy Społecznej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.