Uzasadnienie
Strona skarżąca T. O. w piśmie z dnia 29 października 2008 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego.
Strona skarżąca wezwana do wypełnienie i nadesłania w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz symbol PPF żądając w nim przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego.
W związku z tym, że informacje zawarte na druku symbol PPF były niewystarczające do oceny aktualnych możliwości płatniczych strony skarżącej wezwano ją do nadesłania oświadczeń i dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację materialną i możliwości płatnicze. W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca nadesłała rachunek z apteki, potwierdzenie odbioru emerytury z miesiąca grudnia 2008 r., potwierdzenie wpłaty w miesiącu grudniu 2008 r. raty zaciągniętej pożyczki oraz harmonogram spłaty zaciągniętej pożyczki.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowana w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oparte są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej realne, istniejące w chwili składania wniosku możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy.
Stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądem pierwszej instancji wynosi 240 złotych netto (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) - 292, 80 złotych brutto (§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Z oświadczenia strony skarżącej i nadesłanych przez nią dokumentów źródłowych wynika, że samodzielnie prowadzi ona gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto, z której spłaca pożyczkę zaciągniętą w kwocie [...] złotych w miesięcznych ratach po [...] złotych oraz ponosi koszty zakupu leków wynoszące miesięcznie [...] złotych. Pozostałą po opłaceniu powyższych kosztów kwotę emerytury strona skarżąca przeznacza na wyżywienie. Strona skarżąca podkreśliła, że często środków finansowych nie wystarcza jej na zakup żywności. Strona skarżąca nie posada nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych o wartości przekraczającej 3.000,00 euro.
W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego z wyboru bez narażenia się na uszczerbek w koniecznych kosztach utrzymania.
Po uiszczeniu przez stronę skarżącą miesięcznej raty pożyczki oraz poniesieniu kosztów zakupu leków do jej dyspozycji pozostaje kwota [...] złotych. Porównanie tej kwoty do wysokości minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego, które strona skarżąca musiałaby uiścić ustanawiając radcę prawnego z wyboru jednoznacznie wskazuje, że wynagrodzenie to mogłaby ona ponieść jedynie przeznaczając na ten cel środki finansowe wydawane na spłatę pożyczki i zakup leków. Przeznaczenie na pokrycie wynagrodzenia radcy prawnego środków pokrywających wydatki tworzące koszty utrzymania koniecznego spowodowałoby powstanie uszczerbku w tych kosztach.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.