Uzasadnienie
Skarżący, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest właścicielem domu o powierzchni [...] o wartości [...] złotych oraz działki o powierzchni [...] o wartości [...] złotych, samochodu osobowego marki Honda, rok produkcji 2011 o wartości [...] złotych i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...]złotych netto. Skarżący oświadczył, że prowadzi dzielność gospodarczą, która nie przynosi mu dochodu oraz, iż ponosi znaczne koszty utrzymania koniecznego, przy czym nie sprecyzował ich wysokości.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżącego wezwano do nadesłania wyciągów z rachunków bankowych oraz lokat bankowych za okres maj, czerwiec i lipiec 2016 r. i dokumentów źródłowych wskazujących na wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego z miesięcy maj, czerwiec i lipiec 2016 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie odebrane zostało w dniu [...] sierpnia 2016 r. przez dorosłego domownika. Skarżący nie wykonał wezwania.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
W myśl art. 252 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Referendarz sądowy analizując informacje zawarte na druku PPF złożonym w niniejszej sprawie stwierdził, że są one niewystarczające do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych skarżącego.
Skarżący uzasadniając wniosek znacznymi kosztami utrzymania koniecznego nie wskazując ich wysokości. Ponadto w świetle wykazanego stanu majątkowego wątpliwości budziło oświadczenie skarżącego, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie przynosi mu dochodu. Artykuł 255 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niewypełnienie obowiązku, o którym stanowi art. 255 p.p.s.a. uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. akt I OZ [...] – Lex nr 1069744; postanowienie NSA z dnia [...] listopada 2011 r., sygn. akt I OZ [...] – Lex nr 1069781 czy postanowienie NSA z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ [...] – Lex nr 1107595).
Stosownie bowiem do unormowania art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. to na stronie wnoszącej o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek dokładnego wykazania, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z zestawienia brzmienia art. 252 § 1 p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym jak i częściowym można jedynie wówczas, gdy strona dokładnie wykaże, w jakiej znajduje się sytuacji materialnej.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał jakie są jego rzeczywiste możliwości finansowe. Mimo skutecznego w świetle art. 72 § 1 p.p.s.a. doręczenia wezwania nie nadesłał informacji o wysokości kosztów utrzymania koniecznego ani informacji dotyczących stanu rachunków bankowych. To zaś uniemożliwia ocenę tego, czy nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź, czy poniesienie pełnych kosztów postępowania grozi uszczerbkiem w jego kosztach utrzymania koniecznego.
Z tego powodu referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.