Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 675/16 Wojewódzki Sąd
Administracyjny w Lublinie po rozpatrzeniu skargi R. C. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...], zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania tj. [...] zł.
W piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. skarżący wniósł o stwierdzenie prawomocności tego wyroku, uiszczając 20 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku.
Skarżący wniósł jednocześnie o zasądzenie od organu zwrotu tej opłaty, jako niezbędnych kosztów postępowania.
Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r. referendarz sądowy stwierdził prawomocność tego wyroku od dnia 23 lutego 2017 r.
Rozpatrując wniosek o zasądzenie od organu zwrotu uiszczonej przez skarżącego opłaty kancelaryjnej za doręczenie prawomocnego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Wniosek podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Do kosztów postępowania zalicza się m.in. koszty sądowe (art. 205 P.p.s.a.), do których z kolei należą m.in. opłaty sądowe, w tym opłata kancelaryjna za stwierdzenie prawomocności (art. 212 § 1 i art. 234 § 1 P.p.s.a).
Warunkiem zasądzenia kosztów postępowania na podstawie cyt. art. 200 P.p.s.a. jest niezbędność oraz celowość ich poniesienia w związku z realizacją sądowej kontroli legalności zaskarżonego aktu.
Opłata kancelaryjna za stwierdzenie prawomocności orzeczenia nie jest natomiast związana z czynnością celową dla realizacji kontroli legalności zaskarżonego aktu. Opłata pobierana w trybie art. 234 § 1 P.p.s.a. związana jest bowiem z koniecznością dochodzenia zasądzonych wyrokiem kosztów postępowania, a nie z kontrolą legalności decyzji administracyjnej.
Również w orzecznictwie przyjmuje się, że brak jest podstaw prawnych pozwalających na zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa) w sprawie o stwierdzenie prawomocności orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 959/12). Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 1074/14 - wskazał wprost, że cezurę czasową w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązywania zasady odpowiedzialności za wynik sprawy z art. 200 P.p.s.a. wyznacza orzeczenie uwzględniające skargę lub umarzające postępowanie, w przypadku skorzystania przez organ z trybu autokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.) lub po przeprowadzeniu postępowania mediacyjnego (art. 118 § 2 P.p.s.a.).
W świetle tego orzeczenia, tylko koszty związane z czynnościami podjętymi przed wydaniem wyroku rozstrzygającego sprawę w I instancji mogą zostać uwzględnione, po stosownej ocenie sądu mającej na celu ustalenie ich niezbędności oraz celowości, jako objęte zasadą z art. 200 p.p.s.a.
Opłata kancelaryjna za stwierdzenie prawomocności orzeczenia nie należy do takiej kategorii kosztów, dlatego wniosek o jej zasądzenie od organu na podstawie art. 200 P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych orzeczono, jak w sentencji.