Uzasadnienie
H. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podkreśliła, iż wykonanie decyzji stanowi zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zachodzi bowiem duże prawdopodobieństwo, iż decyzja o pozwoleniu na budowę zostanie wydania, a inwestycja zrealizowana, zanim skarga w niniejszej sprawie zostanie rozpatrzona. Wskazano ponadto, że ustawa nie precyzuje pojęcia trudnych do odwrócenia skutków, jednak gdy w sprawie zostaną wykonane żelbetonowe fundamenty stacji bazowej i jej maszt o wysokości kilkudziesięciu metrów, skutki nie wstrzymania decyzji będą - w jej ocenie - trudne do odwrócenia w sensie faktycznym, co wyczerpuje przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, LEX nr 527673).
Podkreślenia wymaga również, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być później wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu realizacja spornej inwestycji, nie pozwala - sama w sobie, na przyjęcie, że zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej takiej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można przyjąć, że zaskarżona decyzja może wywołać nieodwracalne skutki prawne z tej przyczyny, iż daje inwestorowi uprawnienie do wystąpienia o wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie upoważnia inwestora, do podjęcia robót budowlanych objętych wspomnianym zamierzeniem inwestycyjnym. Skoro możliwość taką inwestor mieć będzie dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2013 r. nr 243, poz. 1409 ze zm.), to zasadniczo dopiero taka decyzja może wywołać skutki trudne do odwrócenia. Strona skarżąca nie wskazała żadnych innych okoliczności, jakie miałyby świadczyć o zaistnieniu przesłanek do udzielenia jej ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy również podkreślić, iż w świetle powołanego przepisu, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
Należy także wskazać, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności traci moc wraz z wydaniem przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, jak i uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.