Uzasadnienie
I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję ostateczną Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Przebudowa drogi gminnej P. – [...] od km 0+000 do km 2+280,18". W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W piśmie z dnia 13 sierpnia 2018 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełniania braku formalnego ww. wniosku poprzez wypełnienie i nadesłanie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (symbol "PPF").
W związku z niewykonaniem powyższego wezwania w wyznaczonym terminie starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem z dnia [...] września 2018 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Zarządzenie to zostało następnie utrzymane w mocy prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 października 2018 r.
Jako, że wraz ze sprzeciwem od ww. zarządzenia starszego referendarza sądowego skarżąca ponownie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – tym razem wolny od braków formalnych (na urzędowym formularzu symbol "PPF"), starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek ten rozpoznał merytorycznie i postanowieniem z dnia 19 listopada 2018 r. odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy.
Skarżąca nie skorzystała w prawa do wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia starszego referendarza sądowego, w związku z czym z dniem 19 grudnia 2018 r. stało się ono prawomocne.
Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącej prawidłowo w dniu [...] stycznia 2019 r. (potwierdzenie odbioru – k. 45).
Zakreślony termin upłynął bezskutecznie, albowiem skarżąca dotychczas nie uiściła należnego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W świetle postanowień art. 230 § 1–2 p.p.s.a. pismem, od którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty jest m.in. skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia przez sąd uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z treścią § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie pierwszy wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zawarty w skardze) został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem starszego referendarza sądowego z dnia 11 września 2018 r., które stało się prawomocne wraz z utrzymaniem go w mocy przez Sąd postanowieniem z dnia 10 października 2018 r. Z kolei ponowny wniosek skarżącej w tym przedmiocie spotkał się w odmową przyznania prawa pomocy orzeczoną postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 19 listopada 2018 r., które wobec niezaskarżenia go w ustawowym terminie w drodze sprzeciwu, również stało się prawomocne. W tej sytuacji skarżąca została – stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. – zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Przedmiotowe wezwanie doręczono jej prawidłowo w dniu [...] stycznia 2019 r. Termin do uiszczenia przez skarżącą wpisu od skargi upływał zatem w dniu [...] lutego 2019 r.
Skarżąca, pomimo upływu powyższego terminu, dotychczas nie uiściła należnej kwoty, co uniemożliwia nadanie jej skardze dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.