Uzasadnienie
Zastępca Dyrektora Wydziału Architektury Budownictwa i Urbanistyki, działając z upoważnienia Wojewody L., decyzją z dnia 26 maja 1999 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołań Aleksandry T., Bożeny i Zbigniewa T., Jana i Barbary L. i Jerzego B. - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia 14 kwietnia 1999 r. (...) zmieniającą decyzję własną z dnia 4 marca 1999 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce cywilnej "P." w L. pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej GSM Plus na istniejącej wieży ciśnień na działce nr 708 w N. przy ul. S. 66.
Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że s.c. P. w L., działając z upoważnienia SA POLKOMTEL w W. złożyła w dniu 8 lutego 1999 r. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej GSM Plus na wieży ciśnień istniejącej na działce nr 708 w N. przy ul. S.
- Do wniosku dołączono prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, umowę dzierżawy nieruchomości zawartą między SA POLKOMTEL a Miejskim Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w N., projekt architektoniczno-budowlany, ocenę oddziaływania stacji na środowisko wykonaną przez rzeczoznawcę z zakresu ochrony przed promieniowaniem, uzgodnienie rzeczoznawcy ds. bezpieczeństwa, higieny pracy i ochrony przeciwpożarowej, decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o zezwoleniu na prowadzenie prac w zakresie budowy na istniejącej wieży ciśnień decyzję Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w L. o uzgodnieniu projektu budowlanego stacji w zakresie promieniowania elektromagnetycznego niejonizującego i postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
W związku z przedłożeniem przez wnioskodawcę kompletu wymaganych prawem dokumentów - Burmistrz miasta N. decyzją z dnia 4 marca 1993 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił s.c. "P." pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej GSM PLUS na działce nr 708 w N. Odwołanie od tej decyzji wnieśli Aleksandra T., Bożena i Zbigniew T., Jan i Barbara L. i Jerzy B. powołując się na zagrożenie zdrowia wskutek oddziaływania wytwarzanego przez stację pola elektromagnetycznego.
Uwzględniając zawarte w odwołaniu zarzuty skarżących i w związku z istniejącym w ocenie oddziaływania stacji na środowisko zapisem, iż pole magnetyczne, o wartościach przekraczających wartość graniczną równą 0,1 W/m2 wystąpi w wolnej przestrzeni poza działką do której inwestor ma tytuł prawny - wnioskodawcy przedłożyli aneks do projektu budowlanego zmieniający konfigurację anteny z azymutu 290 st. na azymut 144 st. - wraz z dotyczącą tego aneksu pozytywną decyzją Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa z dnia 9 kwietnia 1999 r. i postanowieniem Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 kwietnia 1999 r.
Po przedłożeniu powyższych dokumentów organ I instancji decyzją z dnia 14 kwietnia 1999 r. wydaną na podstawie art. 132 Kpa - zmienił własną decyzję z dnia 4 marca 1999 r. w części wprowadzając dodatkowo zapis:
"w pkt 1/2 szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: roboty budowlane należy wykonać zgodnie z projektem budowlanym /Aneksem/ uwzględniającym postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 kwietnia 1999 r. (...) i postanowienie Zastępcy Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa L. Urzędu Wojewódzkiego z dnia 7 kwietnia 1999 r. i 9 kwietnia 1999 r. (...).
Od powyższej decyzji złożyli odwołanie Aleksandra T., Zbigniew T., Bożena T., Jan L., Barbara L., Jerzy B., którzy wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że o planowanej inwestycji nie byli informowani, że zagraża ona ich zdrowiu i że najbliższy dom mieszkalny znajduje się w odległości 48 m od wieży.
Organ II instancji rozpoznając odwołanie stwierdził, że żądania odwołujących się zgłoszone w odwołaniu od decyzji z dnia 4 marca 1999 r. zostały w całości uwzględnione w decyzji wydanej w trybie art. 132 Kpa.
Zwrócono uwagę, że wykonane w obecności odwołujących się obliczenia gęstości strumienia mocy nad poziomem budynku państwa T., zlokalizowanego w odległości 55 m od planowanej stacji wykazały, iż gęstość strumienia mocy nie przekroczy 0,00015 W/m2 na wysokości 1,8 m nad poziomem terenu oraz 0,00018 w/m2 na wysokość 4,3 m. Pole elektromagnetyczne o wartości większej niż wartość graniczna /0,1 w/m2/ wystąpi na znacznych wysokościach nad terenem stacji, w miejscu niedostępnym dla ludzi w odległości 10,10 m od anteny dookólnej na wysokości 37,4 m nad poziomem terenu, zaś od anten parabolicznych mikrofalowych - w odległości 20,10 m na wysokości powyżej 26,4 m nad poziomem terenu i w odległości 11 m - na wysokości 26,55 m.
Z powyższego wynika, że inwestycja spełniać będzie wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania /Dz.U. nr 107 poz. 676/.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Aleksandra T., Zbigniew T. Bożena T. oraz Jan i Barbara L., którzy wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że jedynym ich żądaniem było zaniechanie budowy stacji. Skarżący polemizowali z oceną oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, zwracali uwagę na wykonanie pomiarów gęstości mocy dla budynków usytuowanych w odległości większej niż 55 m od stacji podczas gdy ich budynek mieszkalny znajduje się w odległości 48 m i ma wysokość ponad 7 m, zaś natężenie promieniowania wyliczono do wysokości 4,3 m.
W skardze podnosili także, iż przedmiotowa stacja przekaźnikowa uniemożliwi im urządzenie na swoich nieruchomościach gospodarstw
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd jest uprawniony - stwierdzić należy, że decyzja ta prawa nie narusza.
W myśl art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ organ nadzoru budowlanego nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz przedstawił kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi prawem opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami bądź sprawozdaniami - sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia.
Analiza akt sprawy wskazuje, że wnioskodawca spełnił przewidziane prawem wymogi, a zatem brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca budowy stacji bazowej telefonii komórkowej GSM PLUS na istniejącej wieży ciśnień Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w N. na terenie działki nr 708 wydana została w dniu 25 stycznia 1999 r. - na okres do dnia 31 grudnia 2000 r. Zachowała zatem swą ważność w dniu 8 lutego 1999 r. tj. w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Wnioskodawca przedstawił dokument uprawniający go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - umowę dzierżawy zawartą z zarządcą nieruchomości - Miejskim Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w N. Ponadto wnioskodawcy złożyli architektoniczno-budowlany projekt zagospodarowania terenu, wraz z uzgodnieniem oraz ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko.
Z oceny tej sporządzonej przez uprawnionego rzeczoznawcę wynika, iż pole magnetyczne o wartościach przekraczających wartość graniczną określoną przepisami na 0,1 w/m2 - a - więc takie, które może oddziaływać biologicznie na ludność będzie występować wyłącznie nad terenem nieruchomości należącej do inwestora i tylko w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Jednocześnie w ocenie zawarta jest sugestia, by w przyszłości w planach zagospodarowania przestrzennego ustalać obszary ograniczonego użytkowania /zabudowy/ ze względu na realizację inwestycji stwarzających możliwość zagrożenia oddziaływaniem pola magnetycznego. W przypadku rozpatrywanej stacji obszar ograniczonego użytkowania powinien obejmować obszar o promieniu 25 m wokół wieży powyżej wysokości 22 m.
Bezsporne jest, iż najbliższe zabudowania znajdują się w odległości 48-50 m od wieży, w związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania za zasadne zarzutów podniesionych w skardze dotyczących niekorzystnego, zdaniem skarżących oddziaływania przedmiotowej inwestycji na zdrowie skarżących.
Skarżący bowiem wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę powołują się w istocie na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego dotyczącego ochrony interesów osób trzecich. W niniejszej sprawie chodzi o ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez promieniowanie elektromagnetyczne.
Wydając zaskarżoną decyzję organ nadzoru budowlanego przeprowadzał ustalenia w tym przedmiocie, stwierdzając, że w przypadku nieruchomości skarżących, nie graniczących nawet bezpośrednio z terenem na którym realizowana jest stacja - zagrożenie takie nie występuje. Wyrażone w skardze odmienne poglądy są subiektywnymi odczuciami skarżących nie znajdującymi potwierdzenia w dowodach sprawy.
Zatem zaskarżona decyzja nie narusza konkretnych przepisów obowiązujących w budownictwie, zresztą sami skarżący nie wskazują na nie. Sam brak zgody skarżących na budowę stacji nie może być podstawą kwestionowania legalności czyli zgodności z prawem udzielonego pozwolenia, na budowę. Właściciel sąsiadującej nieruchomości nie może, nie wyrażając zgody na jej realizację - skutecznie przesądzić o negatywnym rozstrzygnięciu właściwego organu.
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa, a skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.