Uzasadnienie
Strona skarżąca, w zakreślonym w wezwaniu terminie (data stempla pocztowego), wniosła wypełniony druk PPF, w którym zażądała przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniono tym, że strona skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, z która zamieszkuje w drewnianym domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się ze swojej renty w kwocie [...] złotych brutto i renty żony w kwocie [...] złotych brutto. Strona skarżąca podkreśliła, że posiadane przez nią środki finansowe nie wystarczają na wydatki związane ze stałymi miesięcznymi kosztami utrzymania koniecznego tak, iż gdy kupi leki nie wystarcza na wyżywienie jej i żony, gdy zaś kupi żywność nie wystarcza na zakup leków.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osobom posiadającym dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z ostatnią z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Skoro bowiem miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej nie wystarcza na pokrycie wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego strony skarżącej i jej żony to stronę skarżąca należy zaliczyć do osób ubogich, których dochody nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.