Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Lu [...]
Uzasadnienie
W dniu 13 marca 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wpłynęło pismo R. P. z dnia [...] marca 2020 r. (data nadania: [...] marca 2020 r.), skierowane za pośrednictwem tego organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, oznaczone jako "skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w sprawie [...] wcześniej [...].
Powyższe pismo organ potraktował – jednocześnie – jako skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania R. P. zasiłku okresowego, oraz jako sprzeciw od poprzedzającej ww. rozstrzygnięcia decyzji Kolegium z dnia [...] r. nr [...], uchylającej poprzednią decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. nr [...] o odmowie przyznania stronie zasiłku okresowego, i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na sprzeciw od decyzji kasatoryjnej z dnia [...] r. Kolegium wniosło o odrzucenie sprzeciwu z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia.
Po otrzymaniu ww. pisma wraz z aktami sprawy, skargę R. P. na decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Sąd zarejestrował pod sygnaturą akt II SA/Lu 215/20, natomiast pod sygnaturą akt II SA/Lu 216/20 zarejestrowano sprzeciw R. P. od decyzji kasatoryjnej Kolegium z dnia [...]
Postanowieniem z dnia 6 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 216/20 Sąd odrzucił sprzeciw R. P., jako wniesiony po upływie ustawowego terminu.
Skarżąca w terminie wniosła zażalenia na powyższe postanowienie.
Po rozpoznaniu zażalenia Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt I OZ 859/20 uchylił zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że niezrozumiałe jest odrzucenie "sprzeciwu" od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2019 r., bowiem R. P. takiego środka zaskarżenia nie wniosła, co potwierdziła w treści zażalenia. NSA podkreślił, że już w piśmie z dnia 12 marca 2020 r. jednoznacznie wskazała: "wnoszę skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w sprawie [...] wcześniej [...].
W konsekwencji NSA uznał, że odrzucając sprzeciw, którego uprawniona strona nie wniosła, Sąd pierwszej instancji naruszył art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.".
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany przepis bezpośrednio odnosi się wprawdzie do postępowania kasacyjnego, jednak stosownie do art. 197 § 2 p.p.s.a. ma on odpowiednie zastosowanie również do postępowania toczącego się na skutek zażalenia.
Uwzględniając – zgodnie z dyspozycją ww. przepisów – ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2020 r. sygn. akt I OZ 859/20, Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy uznał niniejsze postępowanie sądowe za bezprzedmiotowe. Postępowanie to zostało bowiem wszczęte wskutek błędnej kwalifikacji pisma R. P. z dnia [...] marca 2020 r., jako stanowiącego nie tylko skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], lecz również sprzeciw od poprzedniej decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Tymczasem wolą skarżącej nie było wniesienie tego drugiego środka zaskarżenia, co też jednoznacznie potwierdziła ona w treści zażalenia na postanowienie z dnia 6 maja 2020 r. Wszczęcie niniejszego postępowania pomimo braku sprzeciwu - w świetle zasady skargowości – czyni więc owe postępowanie bezprzedmiotowym. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania ze sprzeciwu od decyzji, gdy postępowanie z innych przyczyn (aniżeli wskazane w pkt 1 i 2) stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.