Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda L. działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ oraz art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania Heleny i Stanisława M. zamieszkały A. II 329 od decyzji z dnia 30 marca 2000 r. (...) wydanej przez Kierownika Wydziału Architektury i Budownictwa działającego z upoważnienia Starosty B. wyrażającej zgodę Markowi G. na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 891 położonej w miejscowości A. II na stolarnię - orzekł utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu stwierdza się, że zaskarżoną decyzją Kierownik Wydziału Architektury i Budownictwa wyraził zgodę Markowi G. na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stolarnię. Od tej decyzji odwołali się Helena i Stanisław M. wnosząc o jej uchylenie w całości z uwagi na to, że zakład stolarski znajduje się w bezpośredniej bliskości z ich nieruchomością i zabudowaniami, co będzie powodowało szczególnie niebezpieczną sytuację z powodu emisji pyłów, wibracji podłoża i stałego wzmożonego hałasu. Według odwołujących się, uniknięcie tych okoliczności w tak bliskiej odległości jest niemożliwe.
Organ odwoławczy, po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz treścią odwołania stwierdził, co następuje
Decyzja o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania wydana została na podstawie art. 71 Prawa budowlanego po spełnieniu przez wnioskodawcę - Marka G. - wszystkich warunków przewidzianych przepisami tj.: do wniosku z dnia 15 grudnia 1999 r. dołączył projekt adaptacji budynku na stolarnię oraz dokument potwierdzający prawo do nieruchomości, a po zobowiązaniu postanowieniem z dnia 29 grudnia 1999 r. oraz po wezwaniu z dnia 9 lutego 2000 r. postanowienie Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w B. i pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. Delegatura w Z. o nie wnoszeniu sprzeciwu do zamiaru inwestora.
W przewidzianym terminie nie wniósł również sprzeciwu Okręgowy Inspektorat Pracy.
W tej sytuacji organ, po stwierdzeniu, że wnioskodawca spełnił wymagania przewidziane przepisami nie mógł odmówić wydania decyzji na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stolarnię.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdzić należy, że wszystkie opisane zagrożenia należą do kompetencji Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska i jako takie były przedmiotem analiz i pomiarów po zawiadomieniu w dniu 17 lutego 2000 r. przez Marka G. Skoro organ właściwy wypowiedział się w sprawie przez nie zgłoszenie sprzeciwu, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może tego kwestionować. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.
Od tej decyzji Helena i Stanisław M. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze podnoszą zarzut braku zgodności zmiany przeznaczenia budynku gospodarczego Marka G. na stolarnię z planem zagospodarowania przestrzennego terenu Urzędu Gminy w A. Świadczy o tym brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Wójta Gminy w A., co rażąco narusza art. 71 ust. 1 i art. 32 prawa budowlanego, które obligowały organ wydający taką decyzję do żądania od inwestora uzyskania decyzji od właściwego organu.
O braku takiej decyzji wiadomo było Kierownikowi Oddziału Architektury, Budownictwa i Urbanistyki Urzędu Wojewódzkiego w L. wydającemu decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starostwa Powiatowego w B. Z uzasadnienia tej decyzji ostatecznej wynika, że Marek G. "do wniosku z dnia 15 grudnia 1999 r. dołączył projekt adaptacji budynku na stolarnię oraz dokument potwierdzający prawo do nieruchomości oraz po wezwaniu z dnia 9 lutego 2000 r. postanowienie Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w B. i pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L., nie wniósł również sprzeciwu Okręgowy Inspektorat Pracy".
Jak wynika z zacytowanego fragmentu, nie ma tu żadnej wzmianki, aby przedłożona była, wymagana przez przepisy prawa budowlanego i innych ustaw i rozporządzeń - decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Tak więc gospodarz terenu - Wójt Gminy A., prawdopodobnie nawet nie wiedział o zamierzeniach, a następnie realizacji budowy zakładu przemysłowego na jego terenie.
Ustalony plan zagospodarowania przestrzennego terenu Urzędu Gminy w A. nie przewidywał uciążliwego dla mieszkańców wsi, zakładu stolarskiego w zwartej zabudowie wsi. Usytuowanie więc takiego warsztatu w bezpośrednim sąsiedztwie domów mieszkalnych powoduje zagrożenie dla tych mieszkańców z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego oraz stwarza niebezpieczeństwo nadmiernej emisji pyłów, wibracji podłoża i nadmiernego hałasu.
Marek G. w budynku gospodarczo-inwentarskim, który wybudował zgodnie z takim przeznaczeniem, bezpośrednio na podłożu-posadce, bez żadnego zabezpieczenia przed drganiami i wstrząsami, ustawił ciężkie maszyny takie jak: piła tarczowa, wyrównarka, frezarka, dłutownica, tokarka.
Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. zaopiniował obiekt pozytywnie z zastrzeżeniem: "zapewnić nie przekroczenie dopuszczalnych stężeń czynników szkodliwych dla zdrowia emitowanych do otoczenia przez zainstalowane maszyny i urządzenia w warsztacie stolarskim".
Nie sprecyzowano o jakie stężenia i natężenia chodzi, ani też sposobu w jaki inwestor miałby zapobiec czy też niwelować szkodliwe wpływy zakładu dla otoczenia, prawdopodobnie też i ludzi.
Nadmienić również należy, że Marek G. rozpoczął prowadzenie swojej działalności gospodarczej usługi stolarskie, praktycznie po zakończeniu budowy budynku gospodarczego.
Dopóki prowadził tę działalność nie na tak wielką skalę i związane z tym uciążliwości nie były tak dokuczliwe, skarżący nie ingerowali w jego działania.
Jednakże w 1999 r. nasilenie czynników szkodliwych dla zdrowia zwiększyło się tak znacznie, że zamieszkiwanie w pobliżu stało się jedną udręką, zmuszeni byli do podjęcia interwencji. dopiero wtedy na skutek ich zastrzeżenia co do usytuowania stolarni w takim miejscu Starostwo Powiatowe w B. wstrzymało Markowi G. użytkowanie budynku niezgodnie z jego przeznaczeniem i zmuszony został do złożenia wniosku o zalegalizowanie zmian przeznaczenia budynku, co uczynił dopiero 15 grudnia 1999 r.
W dniu 15 czerwca 2000 r. na prośbę skarżących, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w L., Delegatura w Z. przeprowadził ponowne badania natężenia hałasu i wibracji podczas pracy maszyn w zakładzie stolarskim Marka G. W istniejącym stanie faktycznym a mianowicie: stolarnia Marka G. usytuowana jest 0,5 m od granicy z działką na której, również 0,5 m od granicy stoi budynek z częścią mieszkalną /kuchnia, pokój, łazienka/, w której zamieszkuje 4 osoby, w tym dwoje małych dzieci, uciążliwość zakładu stolarskiego jest ogromna.
Poza tym oba budynki kryte są eternitem, co w przypadku powstania pożaru w stolarni spowodować mogłoby natychmiastowe przerzucenie się ognia na budynek sąsiedni.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosi o jej oddalenie.
Rozpatrując złożoną skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 71 Prawa budowlanego.
Inwestor do wniosku dołączył wszystkie wymagane przez przepisy prawa dokumenty i uzgodnienia.
W sprawie istnieje projekt adaptacji budynku na stolarnię; dokument stwierdzający prawo własności nieruchomości; opinie Państwowej Straży Pożarnej oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska.
Powołane do tego specjalistyczne organy nie stwierdziły przekroczenia norm dopuszczalnego hałasu, a zatem na obecnym etapie nie można mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżących jako sąsiadów inwestora.
Nie można także uznać podstawowego zarzutu skargi co do braku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem zgodnie z przepisem art. 39 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu m.in. zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu.
Zarzuty skargi mają często charakter hipotetyczny. Skarżący sami przyznają, że nie znają wyników badań.
W przypadku zwiększenia się natężenia hałasu, wibracji i zapylenia skarżący będą mogli się zwrócić do Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska.
Z tej sytuacji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa i skargę od niej oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.