Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając jako organ drugiej instancji, decyzją z dnia [...] maja 2003 roku utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r., nakazującą A.P. rozbiórkę samowolnie odbudowanej werandy przy budynku mieszkalnym, położonym na działce o numerze ewidencyjnym 502/1 w P. gmina K.D., z odwołaniem do rygoru statuowanego dla eliminowania samowoli budowlanej, przewidzianego dyspozycją art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Decyzja organu drugiej instancji, zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, została doręczona A.P. bezpośrednio do jego rąk, co nastąpiło w dacie 13 maja 2003 r., jak to wynika z zapisu zawartego w treści dowodu doręczenia, dołączonego do akt postępowania administracyjnego.
Skargę na powyższe, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, A.P. nadał w polskim urzędzie pocztowym w dniu 13 czerwca 2003 r., zgodnie z datą widniejącą na stemplu pocztowym, na załączonej do akt kopercie.
Skarżący domagał się uchylenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wywodząc konieczność zrealizowania zakwestionowanych robót budowlanych, która wyniknęła przy okazji wykonywania, zgłoszonych właściwemu organowi, prac remontowych, a zatem winny one podlegać ocenie mniej rygorystycznej niż to przewiduje dyspozycja unormowania art. 48 ustawy Prawo budowlane, skoro nie miała miejsca budowa nowego obiektu. Jednocześnie ze stwierdzeniem potrzeby odbudowy werandy, wystąpił o decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla omawianej inwestycji, którą uzyskał, po czym wystąpił o pozwolenie na budowę, a postępowanie w tym przedmiocie właściwy organ zawiesił do czasu zakończenia niniejszego. Wskazywał na brak naruszenia interesu osób trzecich zrealizowanymi robotami, zachowanie wymaganych odległości od granicy, bez zmiany dotychczasowego stanu. Zwrócił uwagę na nowelizację unormowań ustawy Prawo budowlane, wprowadzoną już po wydaniu zaskarżonej decyzji, liberalniej traktującą samowolę budowlaną.
W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie, jako bezzasadnej, podtrzymując dotychczasową ocenę prawną, gdy zaskarżoną decyzję należy odnosić do uregulowań ustawy Prawo budowlane, obowiązujących w dacie jej wydania przez organ nadzoru budowlanego.
W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Pouczenie skierowane przez organ drugiej instancji do skarżącego wskazywało termin, przewidziany na wniesienie skargi w sposób skuteczny, w wymiarze trzydziestu dni, zgodnie z obowiązującym w tej dacie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
W okolicznościach sprawy niniejszej rozpoczął on swój bieg w dniu 14 maja 2003 r., a upłynął z dniem 12 czerwca 2003 r., który nie był ustawowo wolnym od pracy. Należy zwrócić uwagę, że maj jest miesiącem liczącym trzydzieści jeden dni.
Wskazany sposób określenia daty początkowej dla biegu terminu, liczonego w dniach, a następnie daty jego upływu, znajduje podstawę prawną w unormowaniach art. 57 § 1 i § 4 - § 5 kpa w związku z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, powołanej wyżej.
W tych okolicznościach skarga nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 13 czerwca 2003 r. została złożona po upływie ustawowego terminu do jej skutecznego wniesienia, a zatem jest spóźniona.
Wobec powyższego, skarga podlegała odrzuceniu, na mocy art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przy zastosowaniu unormowania przechodniego statuowanego dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. wprowadzającej między innymi Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.