Wyrok WSA w Lublinie z 21 sierpnia 2020 r., II SA/Lu 784/19

Sąd

21 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2020 r.

Sprawa

sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania lokalu oddala skargę.

Skład

Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec
Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska

Uzasadnienie

Decyzją z [...] października 2019 r., znak: [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; dalej także: ustawa), po rozpatrzeniu odwołania S. P. (dalej także: skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta L. (dalej: Prezydent) z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia skarżącego dotyczącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu niemieszkalnego nr 3, zlokalizowanego w budynku położonym przy ul. [...] w L., na lokal mieszkalny

• utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że 25 czerwca 2019 r. do Urzędu Miasta L. wpłynęło zgłoszenie skarżącego dotyczące zmiany sposobu użytkowania lokalu niemieszkalnego nr 3, zlokalizowanego w budynku jednorodzinnym na działce nr [...], przy ul. [...] w L.. Do zgłoszenia dołączono m.in. zaświadczenie Prezydenta z 18 stycznia 2019 r. o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami uchwały nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z 26 września 2002 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dwie opinie techniczne biegłych sądowych wykonane do spraw o dział spadku sygn. akt II Ns [...] oraz II Ns [...] oraz projekt budowlany wymiany konstrukcji dachu, przebudowy komina i wykonania drzwi balkonowych w miejscu okna w ww. budynku mieszkalnym, zatwierdzony decyzją Prezydenta z 13 sierpnia 2015 r., znak: [...]

Postanowieniem z 5 lipca 2019 r. Prezydent, na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy, zobowiązał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia w zakreślonym terminie m.in. poprzez złożenie uszczegółowionej ekspertyzy technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, wskazującą jakie ewentualne roboty budowlane należy wykonać w celu dostosowania obiektu do nowego sposobu użytkowania w aspekcie wymagań obowiązujących dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; dalej także: rozporządzenie).

18 lipca 2019 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego, stanowiące odpowiedź na ww. postanowienie, w którym skarżący wyjaśnił, że zasadniczo załączony do zgłoszenia projekt budowlany zawiera żądane przez organ informacje, a zgodność planowanej zmiany sposobu użytkowania z przepisami planu miejscowego potwierdza wydane przez organ zaświadczenie z 18 stycznia 2019 r. Ponadto wskazał, że zmiana sposobu użytkowania dotyczy lokalu już istniejącego, a nie poddawanego adaptacji. W załączonej opinii technicznej, wykonanej przez inż. L. W. stwierdzono, że lokal ten jest lokalem niemieszkalnym tylko ze względu na zbyt małą wysokość pomieszczeń. Dokonana wymiana konstrukcji dachu spowodowała, że osiągnięto wymaganą przepisami wysokość lokalu. Dołączona opinia wykonana przez mgr inż. B. F.-W. stwierdza, że wysokość pomieszczeń wynosi 245 cm, co spełnia warunki dotyczące pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Do chwili wykonania opinii przez inż. L. W. lokal był użytkowany jako lokal mieszkalny nr 3. Potwierdzone jest to zaświadczeniem organu, że w lokalu zameldowani byli mieszkańcy – zameldowanie w lokalu niemieszkalnym byłoby niemożliwe. Dodatkowo skarżący wskazał, że wymóg spełnienia przez lokal wymagań wynikających z rozporządzenia i ustawę, w przypadku budynków starszych nie jest bezwzględny. W wyniku bowiem uchylenia art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy planowana zmiana sposoby użytkowania z lokalu niemieszkalnego na mieszkalny nie mieści się w zakresie ustawowego pojęcia "zmiana sposobu użytkowania" i nie wymaga dokonania zgłoszenia.

Odnosząc się do powyższego pisma, Prezydent poinformował skarżącego pismem z 24 lipca 2019 r., że złożone wyjaśnienia nie czynią zadość wymaganiom określonym w postanowieniu z 5 lipca 2019 r. i nie stanowią uzupełnienia zgłoszenia, zgodnie z art. 71 ust 2 ustawy. Ponadto organ opisał wymagania dotyczące ekspertyzy technicznej i wskazał na konieczność spełnienia przez planowaną zmianę sposobu użytkowania obowiązujących przepisów ustawy i rozporządzenia.

W piśmie z 16 sierpnia 2019 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w piśmie z 18 lipca 2019 r.

W związku z tym, omawianą na wstępie decyzją Prezydent wniósł sprzeciw do zgłoszenia, w trybie art. 71 ust. 3 ustawy.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, że Prezydent "zanegował" własne zaświadczenie z 18 stycznia 2019 r. o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania lokalu z przepisami planu miejscowego. Skarżący powtórzył argumentację podniesioną dotychczas w toku postępowania i wskazał, że fakt wydzielenia trzech lokali w budynku jednorodzinnym, w którym znajduje się ww. lokal, bez względu na przeznaczenie wydzielonych lokali, nie ma wpływu na zakwalifikowanie budynku jako wielorodzinnego. Z powodu zbyt małej wysokości pomieszczeń przedmiotowy lokal został uznany za lokal niemieszkalny. W wyniku dokonanej wymiany dachu została przywrócona odpowiednia wysokość, a co za tym idzie, lokal spełnia wymogi dla stałego pobytu ludzi. Omawiany lokal był pierwotnie lokalem mieszkalnym, planowana zmiana sposobu użytkowania polega na przywróceniu mu funkcji mieszkalnej. Oznacza to, że nie wystąpią w tym przypadku zmiany z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Ze względu na to, że jedynym czynnikiem, który ulega zmianie, jest wysokość pomieszczeń, w sprawie nie powinien mieć zastosowania też art. 71 ust 2 pkt 5 ustawy. Ponadto, jego zdaniem, zastosowanie przepisów rozporządzenia w stosunku do budynku wniesionego kilkadziesiąt lat temu, przed wejściem w życie tego aktu, pozostaje w sprzeczności z zasadą niedziałania prawa wstecz.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Wojewoda podzielił stanowisko w niej wyrażone. Wojewoda uznał, że wydzielenie trzeciego lokalu mieszkalnego w opisanym budynku spowoduje, że w świetle przepisów ustawy budynek ten nie będzie mógł być uznany za budynek jednorodzinny, zaś taka zmiana jest niezgodna z normami planu miejscowego. Na wynik sprawy nie może mieć wpływu to, że lokal nr 3 był pierwotnie lokalem mieszkalnym. Eksploatacja tego lokalu była bowiem uwarunkowana ówcześnie obowiązującymi przepisami w zakresie m.in. wymagań higieniczno-sanitarnych, zdrowotnych, bezpieczeństwa pożarowego czy wytrzymałości konstrukcji. Jego późniejsza eksploatacja jako lokalu niemieszkalnego była uregulowana odmiennymi przepisami, jako lokalu nieprzeznaczonego na stały pobyt ludzi. Ponadto w lokalu dokonano istotnych zmian w postaci zmiany konstrukcji dachowej, skutkującej zmianą wysokości pomieszczeń. Powtórna zmiana sposobu użytkowania takiego lokalu na lokal mieszkalny wymaga spełniania przepisów obowiązujących na dzień przyjęcia zgłoszenia. Oznacza to, że brak ekspertyzy określonej w art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy stanowi przeszkodę do skutecznego przyjęcia zgłoszenia i jest samodzielną przesłanką do wniesienia przez organ sprzeciwu do zgłoszenia.

W ocenie Wojewody, zmiana sposobu użytkowania lokalu z lokalu niemieszkalnego na lokal mieszkalny, będąca przedmiotem zgłoszenia skarżącego tworzy nowy stan faktyczny i prawny lokalu. Z tego powodu zgłoszenie musi spełniać wymogi wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów, w tym rozporządzenia.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając organom naruszenie:

• art. 3 ust. 2 a) ustawy poprzez uznanie, że wskutek zmiany przeznaczenia ww. lokalu, budynek, w którym ten lokal się znajduje, stanie się budynkiem wielorodzinnym,
• art. 75 ust. 5 pkt 2 ustawy poprzez uznanie, że zmiana przeznaczenia ww. lokalu będzie naruszać przepisy planu miejscowego,
• § 3 ust. 1 pkt 13 planu miejscowego w zw. z art. 3 ust. 2a) ustawy poprzez uznanie, że definicja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zawarta w planie jest nieaktualna, a do ustalenia znaczenia tego pojęcia należy stosować definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartą w ustawie,
• art. art. 7, 77, 80 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy poprzez stwierdzenie, że skarżący nie przedłożył wymaganej ekspertyzy technicznej,
• art. art. 7, 77, 80 § 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez uznanie, że zmiana przeznaczenia ww. lokalu stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego,
• art. 8 k.p.a. poprzez wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia z powodu niezgodności planowanej inwestycji z normami planu miejscowego, pomimo wcześniejszego wydania zaświadczenia stwierdzającego, że taka inwestycja jest zgodna z planem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności:

• podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń (pkt 2);
• podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 3).

Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć:

1. opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania;
2. zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi;
3. oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2;
4. zaświadczenie wójta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego albo decyzję o warunkach zabudowy, w razie braku obowiązującego planu miejscowego;
5. w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności;
6. w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami, w tym decyzję środowiskową (ust. 2).

W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ nakłada na zgłaszającego postanowieniem obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji (ust. 3).

W myśl ust. 4 cytowanego artykułu, zgłoszenia, o którym mowa wyżej, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia.

Organ wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części:

1. wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;
2. narusza ustalenia obowiązującego planu miejscowego i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy (w razie braku planu);
3. może spowodować niedopuszczalne:

1. zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia,
2. pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków,
3. pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych,
4. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W rozpoznawanej sprawie zasadnicza kwestia sporna dotyczy ustalenia, czy planowana przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania lokalu niemieszkalnego nr 3, położonego na poddaszu w parterowym budynku mieszkalnym, położonym przy ul. [...] w L., na lokal mieszkalny, jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina – część II, zatwierdzonego uchwały nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w Lublinie z 26 września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. nr 124, poz. 2671).

Skarżący uważa, że proponowana przez niego zmiana sposobu użytkowania nie narusza ustaleń wynikających z planu, co potwierdza dołączone przez niego do zgłoszenia zaświadczenie Zastępcy Dyrektora Wydziału Planowania Urzędu Miasta L., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L. z 18 stycznia 2020 r. W treści tego zaświadczenia podniesiono, że rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy projektowana zmiana mieścić się będzie w ustalonym przez plan przeznaczeniu terenu (symbol M4 – tereny mieszkaniowe z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną) ma brzmienie nieobowiązującego obecnie, lecz obowiązującego w dacie wejścia w życie planu miejscowego przepisu § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w przepisach tego rozporządzenia jest mowa o zabudowie jednorodzinnej - rozumie się przez to budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Jak wskazał wówczas organ, "odzwierciedlenie tego przepisu znalazło się w słowniku pojęć opisanych w ww. uchwale". Istotnie bowiem w świetle § 3 ust. 1 pkt 13 planu miejscowego, przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć "budynek mieszkalny zawierający 4 i mniej samodzielnych lokali mieszkalnych, lub zespół takich budynków wraz z urządzeniami towarzyszącymi związanymi z ich obsługą".

Wydawać by się więc mogło, na pierwszy rzut oka, że planowana przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania, prowadząca do powstania w opisanym na wstępie budynku mieszkalnym trzeciego lokalu mieszkalnego odpowiada treści powyższej definicji, zawartej w planie miejscowym, a co za tym idzie jest zgodna z przepisami tego planu.

Tak jednak nie jest. Trafnie bowiem wskazał Wojewoda, że budynek, w którym planowana jest zmiana sposobu użytkowania lokalu powinien spełniać również aktualne inne warunki, w tym wynikające z przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W świetle zaś definicji legalnej, zawartej w tej ustawie, przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku (art. 3 ust. 2a ustawy). W konsekwencji, w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego wydzielenie w budynku mieszkalnym jednorodzinnym trzeciego lokalu mieszkalnego prowadzi do tego, że budynek ten staje się budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że wydzielenie, zgodnie ze zgłoszeniem skarżącego, trzeciego lokalu mieszkalnego w budynku położonym przy ul. [...] w L., spowoduje, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane budynek ten nie będzie mógł być dalej uznawany za budynek mieszkalny jednorodzinny, lecz za budynek mieszkalny wielorodzinny. W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że planowana przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania lokalu niemieszkalnego nr 3 na lokal mieszkalny jest niezgodna z określonym w planie miejscowym przeznaczeniu terenu, na którym budynek jest zlokalizowany, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a więc z wyłączeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.

Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać za zasadny zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. wskutek przyjęcia przez Prezydenta stanowiska odmiennego aniżeli zostało wyrażone we wskazanym wyżej zaświadczeniu z 18 stycznia 2020 r. stwierdzającego, że taka inwestycja jest zgodna z planem. Paragraf 2 tego artykułu stanowi, że organy – bez uzasadnionej przyczyny – nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W rozpoznawanej sprawie taka "uzasadniona przyczyna" wynikała z ustalenia, że poprzednio wyrażone stanowisko było prawnie wadliwe. Oczywiste jest zarazem, że zasada zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.) nie może być traktowana jako podstawa prawna uniemożliwiająca korygowanie przez organ, w taki sposób, w jaki uczyniono to w rozpoznawanej sprawie, wcześniejszego, błędnie wyrażonego stanowiska, tylko z tego powodu, że było ono korzystniejsze dla strony.

W ocenie Sądu, zarzuty skarżącego co do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit) opierają się na niezrozumieniu istoty tej zasady. Otóż w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, jak trafnie oceniły organy, że datą miarodajną dla ustalenia przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie jest data złożenia przez skarżącego zgłoszenia dotyczącego zmiany sposobu użytkowania lokalu niemieszkalnego nr 3, zlokalizowanego w budynku jednorodzinnym na działce nr [...], przy ul. [...] w L.. Za taką datę nie może być w żadnym razie uznana, jak tego chce skarżący, data budowy tego, kilkudziesięcioletniego obecnie, budynku mieszkalnego. Skoro skarżący swoje żądanie zgłosił pod rządem obecnie obowiązujących przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to również treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina – część II, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Lublinie z 26 września 2002 r., musi być odczytywana w zgodzie z tymi przepisami. Nietrafne zatem jest powoływanie się przez stronę skarżącą w tym przypadku na zasadę lex retro non agit, gdyż nie można w rozpoznawanej sprawie mówić o retroaktywnym (wstecznym) działaniu przepisów prawa budowlanego. Niewątpliwie zdarzenie prawne, jakim jest zgłoszenie przez skarżącego zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu należy oceniać według stanu prawnego obowiązującego w dacie jego zaistnienia. Poza tym oczywiste jest, że akt prawa miejscowego powinien być odczytywany zgodnie z aktami prawa wyższego rzędu, w tym z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia wykonawczego, wydanego na podstawie delegacji ustawowej.

Trafnie też Wojewoda jako bezzasadny ocenił podniesiony przez skarżącego argument, że skoro przedmiotowy lokal był pierwotnie lokalem mieszkalnym, to nie można obecnie uznać, iż "powrotna" zmiana jego sposobu użytkowania nie stanowi zmiany określonej w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Istotnie lokal nr 3 w budynku położonym na działce nr [...], przy ul. [...] w L. był w przeszłości użytkowany jako lokal mieszkalny. Nie jednak ulega wątpliwości, że powtórna zmiana sposobu użytkowania takiego lokalu na lokal mieszkalny wymaga spełniania przepisów obowiązujących na dzień przyjęcia zgłoszenia. Wskutek zmiany przeznaczenia opisanego lokalu niemieszkalnego nr 3, zlokalizowanego w budynku położonym przy ul. [...] w L., na lokal mieszkalny, doszłoby do podjęcia bądź zaniechania w części tego obiektu budowlanego działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

W tej sytuacji na wynik sprawy nie mogły mieć wpływu zarzuty skarżącego dotyczące błędnego uznania przez organy, że skarżący nie dołączył do zgłoszenia ekspertyzy określonej w art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy. Wystarczającą bowiem podstawą do wniesienia sprzeciwu przez organy była podniesiona wyżej niezgodność projektowanej zmiany sposobu przeznaczenia lokalu z przepisami planu miejscowego. Niezależnie od tego wskazać trzeba, że opinie techniczna biegłego sądowego inż. L. W. z 21 czerwca 2011 r., wykonana dla Sądu Rejonowego [...] do sprawy sygn. akt [...] o dział spadku oraz z 12 listopada 2013 r., wykonana dla Sądu Rejonowego [...] do sprawy sygn. akt [...] o dział spadku, zostały sporządzone dla celów innych postępowań i nie spełniają wymagań określonych tym przepisem, gdyż nie zawierają szeregu istotnych informacji z punktu widzenia projektowanej zmiany sposobu użytkowania. Sąd w tym zakresie jako trafną uznaje argumentację podniesioną przez Prezydenta w piśmie z 24 lipca 2019 r. skierowanym do skarżącego, nie ma więc potrzeby, by ją w tym miejscu powielać (zob. k. 27, 27 v akt adm. I inst.). Natomiast dołączona do zgłoszenia opinia w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, sporządzona przez mgr inż. B. F. – W., jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji w postanowieniu z 5 lipca 2019 r., nie zawiera niezbędnego uszczegółowienia wskazującego jakie ewentualnie roboty budowlane należy wykonać w celu dostosowania obiektu do nowego sposobu użytkowania w aspekcie wymagań obowiązujących dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych, zawartych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Z tych samych względów nie budzi wątpliwości Sądu, że niezasadne są podnoszone w toku postępowania administracyjnego zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia poprzez odniesienie ich do budynku wybudowanego przed wejściem w życie tego aktu. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, zmiana sposobu użytkowania lokalu z lokalu niemieszkalnego na lokal mieszkalny, będąca przedmiotem zgłoszenia skarżącego, tworzy nowy stan faktyczny i prawny lokalu i dlatego powinna spełniać wymogi aktualnie obowiązujących przepisów.

Podsumowując wskazać trzeba, że organy obu instancji wyjaśniły w niniejszej sprawie prawidłowo wszystkie istotne okoliczności sprawy, zgodnie z art. art. 7, 77, 80 § 1 k.p.a., a w związku z nieuzupełnieniem przez skarżącego złożonego zgłoszenia, prawnym obowiązkiem tych organów było wniesienie sprzeciwu wobec planowanej przez stronę zmiany sposobu użytkowania, stosownie do art. 71 ust. 3 ustawy.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił, stosownie do art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).