Uzasadnienie
W dniu 11 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego J. P. – r.pr. W. K. – T. – wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 793/16 oddalającego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego – wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Pełnomocnik wskazała, że o ustanowieniu jej przez tut. Sąd pełnomocnikiem skarżącego została poinformowana pismem Okręgowej Izby Radców Prawnych dopiero w dniu 12 czerwca 2017 r., a więc już po upływie 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a z aktami sprawy zapoznała się w dniu 4 lipca 2017 r., dlatego załączając skargę kasacyjną, wnosi o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wskazała również, że skarżący ze względu na stan zdrowia (chorobę nowotworową i leczenie szpitalne) nie był w stanie z zachowaniem ustawowego terminu zapewnić sobie we własnym zakresie pełnomocnika w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W doktrynie i utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2004, s. 149).
W sprawie zachodzą przesłanki przywrócenia skarżącemu, reprezentowanemu przez radcę prawnego W. K. – T. - terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Stwierdzić bowiem należy, że zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik nie ponoszą winy w uchybieniu terminu. W świetle obowiązujących przepisów skarżący nie był uprawniony do osobistego wniesienia takiej skargi, zaś profesjonalna pełnomocnik została ustanowiona w tym celu już po upływie ustawowego terminu.
Z powyższych względów Sąd - na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.