Uzasadnienie
Adwokat D. P. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w piśmie z dnia 25 października 2014 r. wniósł o przyznanie w trybie art. 258 – 261 p.p.s.a. nie opłaconego wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną w ramach postępowania kasacyjnego.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 461) zwane dalej "rozporządzeniem".
Z paragrafu 20 tego rozporządzenia wynika, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W orzecznictwie NSA jak i doktrynie utrwalony jest pogląd, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści. Pozwala to bowiem określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (patrz postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt I OZ 704/07, z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09, z dnia 17 marca 2010, sygn. akt I OZ 183/10, z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 czy z postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 8/13 – CBOSA oraz por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 250, teza 8, czy też T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, art. 250, teza 7). Brak natomiast oświadczenia o jakim mowa § 20 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., II FSK 862/05). W niniejsze sprawie wnioskodawca nie złożył oświadczenia o treści wynikającej z § 20 rozporządzenia ani w piśmie z dnia 25 października 2014 r. ani w skardze kasacyjnej. Jak wynika z powyższych wywodów skutkuje to odmową przyznania mu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Mając na względzie powyższe, starszy referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.