Uzasadnienie
E. C. (pełnomocnik skarżącej) wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata
Postanowieniem z dnia 24 marca 2016 r. starszy referendarz sądowy tut. Sądu odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie.
W uzasadnieniu referendarz sądowy powołując się na art. 32, art. 33 § 1 oraz art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wskazał, że E. C. nie jest stroną niniejszego postępowania ani jego uczestnikiem na prawach strony. Jest pełnomocnikiem skarżącej. Wobec tego nie przysługuje mu prawo pomocy. W sprawie niniejszej ubiegać się o nie może mocodawca E. C..
W sprzeciwie od tego postanowienia E. C. podniósł, że nie stać go na dalsze prowadzenie sprawy, która trwa już od 15 lat. Nie zgadza się z zaskarżonym rozstrzygnięciem i wskazuje, że A. O., który dokonał samowoli budowlanej, dalej nie został ukarany, a decyzje wydane w tej sprawie opierały się na naruszeniu przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8 (a więc i postanowienia w przedmiocie prawa pomocy) sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. (...) Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
Rozpatrując zatem sprzeciw stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego jest prawidłowe.
W myśl art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Zgodnie z treścią art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast z art. 33 P.p.s.a. wynika, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (§ 1). Zgodnie zaś treścią § 2 udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
W przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że w myśl art. 243 § 1 P.p.s.a. nie jest możliwe przyznanie prawa pomocy pełnomocnikowi strony skarżącej. Wynika to z treści wyżej wymienionego przepisu, który daje możliwość skorzystania z prawa pomocy tylko stronie postępowania. E. C. jest pełnomocnikiem, a zatem nie jest on stroną postępowania w myśl art. 32 i 33 p.p.s.a. Jako pełnomocnik, może natomiast wnioskować o przyznanie prawa pomocy dla B. T. – strony niniejszego postępowania.
W orzecznictwie wskazuje się, że pełnomocnicy, działają w imieniu skarżącej, dlatego sami nie są stroną postępowania sądowego. Z wnioskiem o prawo pomocy może zatem w niniejszej sprawie wystąpić strona skarżąca, składając wniosek na odpowiednim formularzu. Skoro wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył pełnomocnik strony skarżącej w imieniu własnym, który nie jest stroną niniejszego postępowania wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony (postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 28 września 2008 r. sygn. akt. I OZ 709/12, publ. CBOSA).
Mając na uwadze powyższe, nie ma zatem podstaw do uchylenia postanowienia referendarza jako naruszającego prawo.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a w związku z art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.