Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 8 marca 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji wejścia zewnętrznego ze schodami do adaptowanego na usługę lokalu mieszkalnego w miejscu istniejącego okna w parterze budynku od strony Al. R. w L. /II okno od naroża ul. Ł./.
Organ odwoławczy przytoczył następujące motywy rozstrzygnięcia:
Celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest przede wszystkim stwierdzenie zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia zawarte w planie mającym walor prawa miejscowego wiążą w sposób bezwzględny wszystkich, którzy podejmują działalność inwestycyjną.
Dla obszaru wnioskowanej inwestycji obowiązuje plan ogólny L. Zespołu Miejskiego zatwierdzony uchwałą nr XV/91/86 Miejskiej Rady Narodowej w L. z dnia 30 grudnia 1986 r. z późniejszymi zmianami.
Z tekstu planu wynika, że obszar nim objęty oznaczony symbolem I B - zachodni zawiera funkcje wyższych uczelni UMCS i KUL, tereny zieleni Ogrodu Saskiego i cmentarza historycznego oraz funkcje reprezentacyjnych urządzeń kultury i administracji. Uzupełniającą funkcję stanowi mieszkalnictwo wielorodzinne i szkolnictwo ponadpodstawowe.
Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 4 czerwca 1982 r. I SA 235/82 - ONSA 1982 Nr 1 poz. 52 plan ogólny zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do szczegółowych ustaleń planistycznych. W braku planu szczegółowego, plan ogólny może być przesłanką odmowy spełnienia żądania strony ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli żądanie pozostaje w oczywistej sprzeczności z ustaleniami planu ogólnego.
Zamierzona inwestycja nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Natomiast z art. 46 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może wystąpić osoba, która nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, a wydana w sprawie decyzja nie daje tej osobie żadnych praw do terenu. Decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia również do rozpoczęcia robót budowlanych, jak również do zmiany sposobu użytkowania lokalu.
Dlatego decyzję organu I instancji należało utrzymać w mocy.
Grażyna M. i Genowefa P. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuciły, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż budynek został zaprojektowany i wybudowany wyłącznie na cele mieszkaniowe, bez funkcji uzupełniających. Urządzenie sklepu w miejsce lokalu mieszkalnego pogorszy warunki użytkowe innych lokali mieszkalnych.
Nadto będzie wymagało wykonania schodów zewnętrznych oraz dojść i dojazdów, co oszpeci budynek.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, jak w motywach zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.
We wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Gustaw R. wskazał, iż zamierza wykonać w budynku położonym w L. przy Al. R. 18: 1/ wejścia zewnętrznego dla lokalu, w którym planowane jest prowadzenie działalności handlowej z usytuowaniem tego wejścia w miejscu istniejącego okna, 2/ schody do tego wejścia, 3/ chodnik do schodów od strony ul. Ł. Realizacja zamierzonych robót wymaga pozwolenia na budowę /art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ i spowoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Niezbędne zatem jest uprzednie uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./.
W myśl art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z niewadliwych ustaleń organu administracji wynika, że teren na którym Gustaw R. zamierza wykonać roboty budowlane określone we wniosku przeznaczony jest w myśl ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego m.in. pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne.
Powyższe przeznaczenie terenu wskazuje, że w ramach budownictwa mieszkaniowego mogą być realizowane zamierzenia stanowiące infrastrukturę, w tym wykonanie robót budowlanych mających na celu zmianę przeznaczenia części obiektu budowlanego z mieszkalnej na handlową. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obiekt handlowy stanowi element infrastruktury terenów budownictwa mieszkaniowego.
Podzielić zatem należy stanowisko organu administracji, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z ustaleniami planu, co w myśl art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wykluczało możliwość odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tegoż zamierzenia. Oznacza to, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji prawa nie naruszają.
Zarzuty skarżących nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Fakt, iż budynek mieszkalny, w którym inwestor zamierza urządzić sklep zaprojektowany został wyłącznie jako mieszkalny, nie wyłącza przeznaczenia obecnie części tego obiektu na działalność handlową, skoro możliwość taka wynika z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.
Nie można też podzielić zarzutu, iż urządzenie sklepu pogorszy warunki użytkowe dla innych lokali, jeśli wziąć pod uwagę, iż wejście do sklepu usytuowane będzie z zewnątrz budynku, a więc niezależnie od wejścia do lokali mieszkalnych.
Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.