Uzasadnienie
W dniu 2 listopada 2011 r. G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowli rolniczej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, składając w dniu 23 stycznia 2012 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy. G. S. wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku PPF wykonał wezwanie z uchybieniem zakreślonego terminu.
W dniu 27 lutego 2012 r. zarządzeniem Referendarza sądowego pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Od tego orzeczenia G. S. w dniu 21 marca 2012 r. (data nadania) wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "ppsa", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Skarżący wniósł sprzeciwy od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2012 r. zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ponownej ocenie, tym razem dokonywanej przez sąd.
Zgodnie z art. 245 ppsa prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżący G. S. zwrócił się do sądu o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 (1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie zawiera podstaw do przyznania mu prawa pomocy.
Instytucja prawa pomocy pozwala osobom najuboższym na przeprowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, jest formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków sfinansowania udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Oceniając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej strony możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że muszą to być możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznania prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione przez nią dokumenty powinny zatem wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy.
Z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (k.33-34,41) akt sądowych) wynika, iż prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dziećmi (syn i córka). Jego dochody i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym stanowią: wynagrodzenie skarżącego za pracę ok. 4000zł, dochód z gospodarstwa rolnego ok. 1500zł oraz wynagrodzenie za pracę żony w kwocie ok. 5000zł, w sumie 10.500zł. Ponadto, do majątku skarżącego i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym wchodzą: dom o pow. 180m², mieszkanie o pow. 63m², nieruchomość rolna o pow. ok. 8 ha.
Wnioskodawca wskazał, że ma trudną sytuacje materialną, z uwagi na duże obciążenia z tytułu zaciągniętych kredytów, w tym kredytów budowlanych i konsumenckich, koszty związane utrzymaniem rodziny, koszty utrzymania samochodów.
Mając na uwadze sytuację finansową wykazaną we wniosku, stwierdzić należy, że sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego jest stabilna; nie wszystkie wymienione bowiem przez stronę koszty utrzymania zaliczyć można do koniecznych, czyli takich które są niezbędne dla zapewnienia minimum warunków socjalnych (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 240/08 – Lex nr 493753). Wysokość dochodów skarżącego wskazuje, że jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dysponuje on zatem środkami umożliwiającymi pokrycie kosztów sądowych, jakie mogą wystąpić na tym etapie postępowania (por. Postanowienie NSA z dnia 1 października 2010r., I OZ 730/10 publ. NSA - Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Z tych względów, wobec braku przesłanek z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało odmówić przyznania prawa pomocy.