Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zmiany decyzji wydanej przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, że decyzją z dnia [...] r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r., której zmiany domaga się Z. W. w niniejszym postępowaniu. Z kolei decyzja kolegium z dnia [...] r. została przez Z. W. zaskarżona do tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia [...] r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 388/13, uchylił tę decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Kolegium podniosło, że wyrok ten w dacie rozstrzygania w przedmiocie zawieszenia postepowania w niniejszej sprawie nie był prawomocny, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze złożyło od niego skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W ocenie Kolegium, rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie skargi kasacyjnej stanowi zagadnienie wstępne dla rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji sprawy dotyczącej zmiany decyzji z dnia [...] r. w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Ponadto Kolegium podkreśliło, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku z wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 6 marca 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 704/13 wszczętej ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wniosku z dnia [...] r. o zmianę decyzji z dnia [...] r. w sprawie usług opiekuńczych. W tym wyroku Sąd zobowiązał Wójta Gminy [...] do załatwienia tego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku i zwrotu akt administracyjnych.
Jak wskazało Kolegium, w wyroku tym sąd związał organy swoją oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Sąd nakazał organowi pierwszej instancji, aby, rozpatrując wniosek Z. W. z dnia [...] r., wszczął postępowanie w przedmiocie uchylenia swojej decyzji z dnia [...] r., a następnie zawiesił je do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie nadzwyczajne w sprawie tej decyzji, jak podkreślił Sąd, może bowiem stać się bezprzedmiotowe i jako takie podlegać umorzeniu, jeżeli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 388/13 stanie się prawomocny.
Skargę na powyższe postanowienie złożył Z. W., twierdząc, że zawieszenie postępowania stanowi samowolę. Wskazał, że nie brał udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Zarzucił ponadto, że członkowie Kolegium - Z. C., K. A., E. W., H. L. i B. Ś. powinni być wyłączeni od rozpoznania sprawy z urzędu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i uznając zarzuty skarżącego za niezasadne.
Organ wskazał ponadto, że wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 721/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 388/13 stał się prawomocny. Postępowanie nadzwyczajne w sprawie zmiany decyzji wydanej przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi stało się zatem bezprzedmiotowe i jako takie podlegać będzie umorzeniu przez organ pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Jak zasadnie uznały organy obu instancji, ta podstawa zawieszenia postępowania wystąpiła w niniejszej sprawie.
Skoro w dacie orzekania zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji w obrocie prawnym istniał wyrok tutejszego Sądu uchylający decyzję, której zmiany żąda skarżący w niniejszym postępowaniu, to obowiązkiem organów było zawieszenie tego postępowania aż do daty uprawomocnienia się tego wyroku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że rozstrzygniecie zawarte w przedmiotowym wyroku stanowi zagadnienie wstępne, od którego zależy wynik postępowania w sprawie zmiany tej decyzji w trybie nadzwyczajnym.
Innymi słowy, prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] r. uczyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie zmiany tej decyzji.
Dopóki zatem nie uprawomocnił się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 388/13, dopóty istniała podstawa do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Takie stanowisko zostało również zawarte w wyroku tutejszego Sądu z dnia 6 marca 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 704/13, wszczętej ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wniosku z dnia [...] r., który to wyrok wiązał organy w niniejszej sprawie na zasadzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
Skoro, jak wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 388/13, uchylający decyzję z dnia [...] r oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. stał się prawomocny, organ pierwszej instancji winien podjąć zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie, a następnie umorzyć je jako bezprzedmiotowe.
Jeżeli chodzi o zarzuty zawarte w skardze, to nie sposób ich podzielić. Niezasadny jest zarzut niewyłączenia pracowników organu pierwszej instancji od rozpoznania sprawy, ponieważ w sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 24 § 1 k.p.a. podstaw do wyłączenia ich z urzędu. Skarżący nie uprawdopodobnił również, by zachodziły inne okoliczności, niż wymienione w § 1, które mogłyby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności.
Również zarzut braku udziału skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji jest niezasadny, ponieważ zaskarżone postanowienie jest tzw. postanowieniem wpadkowym i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Stanowisko Z. W. w kwestii merytorycznego rozstrzygnięcia nie miałoby zatem znaczenia na tym etapie sprawy.
Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).