Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożono na J. i E. małżonków M. obowiązek wykonania w budynku o wymiarach 12,07 x 6,08 m, usytuowanym na działce nr [...] w C., gm. [...], od strony granicy działki nr [...] ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w terminie do dnia 20 października 2007 r.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż niniejsza sprawa dotyczy robót budowlanych wykonanych w latach 2000 – 2001 w istniejącym od początku lat 80. dwudziestego wieku na działce nr ewid. [...] w C. budynku garażowo – gospodarczym należącym do J. i E. M. Zdaniem organu, roboty wykonane w latach 2000 – 2001 bez pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia właściwemu organowi, polegające na zmianie więźby dachowej z jednospadowej na dwuspadową, zmianie pokrycia dachowego, wymurowaniu dwóch ścian szczytowych powyżej stropu przyziemia, wykonaniu zadaszenia na konstrukcji stalowej o wysięgu 1,87 m, wypełnieniu otworu w ścianie otworem okiennym w miejsce wrót garażowych oraz podwyższeniu trzonu kominowego murowanego, należy zakwalifikować jako przebudowę obiektu budowlanego.
Jak wskazał organ, zakres wykonanych robót związanych z przebudową budynku nie spowodował zmiany charakterystycznych parametrów użytkowych istniejącego budynku, przy czym wykonana na istniejącym jednospadowym stropodachu przyziemia budynku dwuspadowa więźba dachowa nie wprowadziła dodatkowej kondygnacji /poddasza użytkowego/, nie uległa również zmianie wysokość budynku w rozumieniu § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Ponadto, w ocenie organu, w wyniku przebudowy więźby dachowej naruszony został § 12 cyt. rozporządzenia, gdyż skoro ściana budynku usytuowana jest w odległości 1,2 m od cokołu ogrodzenia między działkami nr [...] i [...], budynek ten powinien mieć od strony granicy działki sąsiedniej ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej.
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, powyższa decyzja organu I instancji została uchylona w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczony został nowy termin wykonania obowiązku na dzień 30 listopada 2007 r. oraz utrzymana w mocy w pozostałej części.
Organ II instancji stwierdził bowiem, że przedmiotowe roboty budowlane stanowiły przebudowę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, należało na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego i § 272 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury nakazać J. i E. M. wykonanie od strony granicy działki nr ewid. [...] ściany oddzielenia przeciwpożarowego.
Ponadto, według organu odwoławczego, w sprawie nie ma zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, gdyż decyzją ostateczną z dnia [...] r. odmówiono nakazania rozbiórki spornego obiektu na podstawie art. 48 cyt. ustawy.
Skargę na powyższą decyzję wniósł S. K., zarzucając jej błędną interpretację art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, polegającą na uznaniu przez organ odwoławczy, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzą okoliczności wskazane w art. 50 ust. 1 pkt 4 i jednoczesnym niezastosowaniu środka represyjnego z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, co w konsekwencji, zdaniem skarżącego doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a następnie nakazanie małżonkom M. przywrócenia obiektu budowlanego na działce nr [...] do stanu pierwotnego, tj. usunięcia skutków prac polegających na przystosowaniu wskazanego budynku na potrzeby sklepu spożywczego. Wskazał ponadto, iż dokonane przez małżonków M. w latach 2000 – 2001 roboty budowlane zmieniły parametry przedmiotowego budynku, gdyż wybudowanie dwóch ścian szczytowych poddasza spowodowało zmianę jego wysokości.
W odpowiedzi na skargę organ administracji II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja z dnia [...] r., nr [...], wydana z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB), utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej obowiązku wykonania w budynku usytuowanym na działce nr [...] w C. od strony granicy działki nr [...] ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oraz uchylająca tę decyzję w zakresie terminu wykonania niniejszego obowiązku i wyznaczająca nowy termin jego wykonania na dzień 30 listopada 2007 r.
W związku z powyższym, wskazać należy, iż ostateczna decyzja WINB z dnia [...] r., nr [...], odmawiająca nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, na którą skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...]r., sygn. akt II SA/Lu [...], dotyczyła przedmiotowego obiektu budowlanego, tj. budynku gospodarczo – garażowego, usytuowanego na działce nr [...] w C. jako całości, a zatem obejmowała roboty budowlane wykonane w latach osiemdziesiątych (1980 – 1982).
W związku z tym, iż decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie robót budowlanych wykonanych w tym obiekcie w latach 2000 – 2001, organ odwoławczy niesłusznie powołał się na decyzję z dnia [...] r., jako uzasadniającą odmowę nakazania rozbiórki obiektu w części dotyczącej tych robót na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.
Ponadto organy obu instancji w niedostatecznym zakresie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, co rodzi wątpliwości odnośnie zastosowania przez te organy właściwych przepisów prawa materialnego.
Z dokumentów przedstawionych w aktach administracyjnych obu instancji, w tym z protokołu oględzin przedmiotowego obiektu sporządzonego przed organem I instancji i podpisanego przez skarżącego oraz J. i E. M. (karta 12 i następne akt administracyjnych organu I instancji) wynika, iż wykonane w latach 2000 – 2001 roboty budowlane w budynku usytuowanym na działce nr [...] w C., polegały na:
- zmianie więźby dachowej z jednospadowej na dwuspadową,
- zmianie pokrycia dachowego,
- wymurowaniu dwóch ścian szczytowych powyżej stropu przyziemia,
- wykonaniu zadaszenia na konstrukcji stalowej o wysięgu 1,87 m,
- wypełnieniu otworu w ścianie otworem okiennym w miejsce wrót garażowych oraz
- podwyższeniu trzonu kominowego murowanego
- wykonaniu wewnątrz budynku robót instalacyjno – remontowych.
Okolicznością bezsporną jest, iż inwestorzy nie posiadali pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót, nie dokonali również ich zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej.
W świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wątpliwości budzi jednak zakwalifikowanie przedmiotowych robót budowlanych do kategorii przebudowy w rozumieniu Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, przebudową jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych obiektu, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.
Skoro przedmiotowe roboty budowlane polegały m. in. na zmianie więźby dachowej z jednospadowej na dwuspadową i wymurowaniu dwóch ścian szczytowych powyżej stropu przyziemia, organy powinny jednoznacznie ustalić, czy w istocie nie nastąpiła zmiana wysokości obiektu budowlanego, a co za tym idzie, czy nie mamy tu do czynienia z nadbudową obiektu budowlanego. Za błędne uznać należy wnioskowanie organów obu instancji, iż o zakwalifikowaniu przedmiotowych robót budowlanych do kategorii przebudowy świadczy okoliczność, że w wyniku tych robót nie powstała dodatkowa kondygnacja (poddasze użytkowe).
Z wykładni językowej definicji przebudowy wynika bowiem, iż zmiana charakterystycznych parametrów dotyczy również zmiany wysokości obiektu bez konieczności wykonania nowej kondygnacji ("z wyjątkiem charakterystycznych parametrów takich jak: (...) wysokość (...) bądź liczba kondygnacji").
Oznacza to, że jeżeli roboty budowlane prowadzą do zmiany charakterystycznych parametrów obiektu, w tym jego wysokości, wykluczone jest zakwalifikowanie ich do kategorii przebudowy, nawet jeżeli w wyniku tej zmiany nie powstanie dodatkowa kondygnacja.
Zatem organy w niniejszej sprawie powinny dokładnie ustalić, jaki charakter miały roboty budowlane wykonane przez J. i E. M. w latach 2000 – 2001, co pozwoli na zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść przepisu art. 200 p.p.s.a.