Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez: C. G., Klub Ekologiczny "G. Ś." w K. oraz Stowarzyszenie w N., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy miasta N. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] L. – N. – B., jako połączenie dróg wojewódzkich nr [...] i [...] w wariancie I (preferowanym przez inwestora – Zarząd Dróg Wojewódzkich w L.).
Powyższa decyzja została doręczona odwołującym oraz inwestorowi za pośrednictwem Poczty Polskiej. Jednocześnie organ odwoławczy podał do wiadomości informację o wydaniu przedmiotowej decyzji w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń w siedzibie Kolegium w dniach od [...] stycznia 2017 r. do [...] lutego 2017 r. oraz na stronie internetowej Kolegium).
W dniu [...] września 2017 r. (data nadania – k. 4 akt sądowych) Z. T.-S. – reprezentowana przez radcę prawnego B. T. – wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na ww. decyzję ostateczną. W skardze tej skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, kwestionując, jakoby zaskarżona decyzja została kiedykolwiek obwieszczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z § 2 powołanego artykułu na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu.
Na wstępie stwierdzić należy, że brak jest jakichkolwiek podstaw by kwestionować fakt dokonania obwieszczenia zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ administracji załączył bowiem do akt sprawy odpis przedmiotowego obwieszczenia datowanego na [...] stycznia 2017 r., opatrzonego adnotacją, że obwieszczenie to "zamieszczono w BiP i wywieszono na tablicy ogłoszeń od [...].01.2017 do [...] lutego 2017 r.". W świetle zaś art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) tryb obwieszczenia określony w art. 49 k.p.a. jest właściwym trybem doręczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w postepowaniu, w którym liczba stron przekracza 20, co niewątpliwie ma miejsce w przypadku inwestycji drogowej będącej przedmiotem niniejszej sprawy, tj. budowy obwodnicy miasta Nałęczów w ciągu drogi wojewódzkiej.
Skoro natomiast obwieszczenia zaskarżonej decyzji dokonano w dniach od 31 stycznia 2017 r do 14 lutego 2017 r., to zgodnie z art. 49 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) skutek doręczenia tej decyzji stronom postepowania (poza stronami, którym decyzję tę doręczono za pośrednictwem Poczty Polskiej) nastąpił z dniem 14 lutego 2017 r. W tej sytuacji nie może budzić żadnych wątpliwości, że skarżąca, składając skargę dopiero w dniu 15 września 2017 r., uchybiła 30-dniowemu terminowi do dokonania tej czynności, określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Ubocznie należy zauważyć, że zawarte w skardze twierdzenia zmierzające do podważenia faktu obwieszczenia zaskarżonej decyzji, w istocie odnoszą się do obwieszczenia decyzji organu pierwszej instancji, nie zaś zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Ponadto wypada zwrócić uwagę, że ewentualne wątpliwości odnośnie skuteczności doręczenia w drodze obwieszczenia decyzji organu odwoławczego i tak nie mogłyby się przekładać na stwierdzenie braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, lecz musiałyby prowadzić do zakwestionowania samego otwarcia biegu tego terminu, co oznaczałoby z kolei, że wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny.
Jak wynika z powołanego na wstępie przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a., warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w jego uchybieniu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 577/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W ocenie Sądu argumentacja skarżącej w żaden sposób nie świadczy o braku jej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała bowiem, że nawet przy zachowaniu należytej dbałość o własne sprawy, nie mogła powziąć wiadomości o wydaniu zaskarżanej decyzji z prawidłowo dokonanego jej obwieszczenia. W tym stanie rzeczy wniosku skarżącej nie sposób uznać za uzasadniony.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.