Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Ol 1002/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie rozbiórki części obiektu budowlanego – zarzutów do postępowania egzekucyjnego.
Od powyższego wyroku w dniu 6 lutego 2008r. J. H. wniósł podpisaną przez siebie skargę kasacyjną oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych z tytułu wpisu od skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania J. H. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Zażalenie na to postanowienie wniósł J. H. podnosząc m.in., że opłata wpisu od skargi kasacyjnej jest dla niego dodatkowym obciążeniem.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 632/08, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 kwietnia 2008r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że wniesienie przez skarżącego skargi kasacyjnej sporządzonej i podpisanej osobiście wraz z wnioskiem o przyznanie jedynie częściowego zwolnienia z kosztów sądowych (bez wnioskowania o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu) zobowiązywało Sąd I instancji do dokonania oceny dopuszczalności wniesionej przez niego skargi kasacyjnej. Gdyby okazało się, że wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, to niedopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
Natomiast zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Z kolei stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zgodnie z poglądem panującym w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódek-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005r., s. 596). Wskazuje się przede wszystkim, że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia.
Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Skarżący, mimo pouczenia (art. 175 § 1 p.p.s.a) zawartego w piśmie doręczającym odpis wyroku z uzasadnieniem z dnia 19 grudnia 2007r., wniósł skargę kasacyjną podpisaną osobiście wraz z wnioskiem o przyznanie jedynie częściowego zwolnienia z kosztów sądowych (bez wnioskowania o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu). Okoliczność wniesienia przez skarżącego (nie spełniającego wymogów określonych w art. 175 § 2 p.p.s.a.) własnoręcznie podpisanej skargi kasacyjnej powoduje, że skarga jest niedopuszczalna, co skutkuje odrzuceniem skargi. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na treść art. 247 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.