Uzasadnienie
J.N. - skarżąc decyzję o odmowie skierowania go do środowiskowego domu samopomocy typu A - wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu stwierdził m.in., iż jedynym źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka, tak niska, że jest podopiecznym ośrodka pomocy społecznej.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika nadto, iż skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe, renta wynosi miesięcznie 977,28 zł netto, a jego jedyny majątek to mieszkanie (60 m2) wraz z działką przy budynku (302,5 m2). Miesięcznie wydaje 500 zł na wyżywienie, 200 zł na leki i rehabilitację, 100 zł na telefon i Internet i 177,28 zł na prąd, wodę, ścieki i in.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Ponieważ z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a.
Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia radcy prawnego.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez skarżącego, zbieżne z treścią dokumentów akt organu pomocy społecznej, dają podstawę do stwierdzenia, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień dotyczących prawa pomocy.