Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie A od decyzji z dnia z dnia "[...]" wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy "[...]", ustalającej - na wniosek B "[...]" - lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na realizacji "[...]", na fragmencie działki nr "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]" - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" - po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia "[...]" ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na realizacji "[...]", na fragmencie działki nr "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]", dla której inwestorem jest B "[...]". Organ ustalił, że w ramach inwestycji zostaną zrealizowane następujące obiekty: budynek "[...]" (budowa nowego budynku w miejsce istniejącego) oraz budynek "[...]" (budowa nowego budynku). Ponadto organ wskazał, że wszystkie obiekty budowlane zostaną zlokalizowane w odległości większej niż 100 m od linii brzegowej jeziora "[...]", że maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji to 0,16, że w ramach inwestycji należy przewidzieć minimum 20 miejsc postojowych. Organ podał maksymalną wysokość budynku "[...]" i budynku "[...]" oraz maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w/w budynków (odpowiednio - nie więcej niż 11 m i 9,5 m oraz nie więcej niż 9 m i 5,5 m).
Wskazał przy tym szerokość elewacji frontowej budynku"[...]" i budynku "[...]" (odpowiednio - 40 m i 29 m) oraz geometrię dachów w/w budynków (odpowiednio - dach płaski lub kopułowy, zielony, o kącie nachylenia połaci do 40° oraz dach płaski lub kopułowy, zielony, o kącie nachylenia połaci do 50°). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił tok postępowania w sprawie i wskazał, że przedmiotowa inwestycja - jako budowa i utrzymanie "[...]" - kwalifikuje się jako inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym - co najmniej wojewódzkim. Dodał, że inwestycja - z uwagi na planowane działania "[...]" w zakresie "[...]" - stanowi istotny element dla realizacji celów strategicznych o znaczeniu regionalnym i krajowym, z uwagi na jej znaczenie dla funkcjonowania planowanego do powołania Rezerwatu Biosfery UNESCO oraz Strategii "[...]", jako element porozumienia pomiędzy Stowarzyszeniem "[...]", a Marszałkiem Województwa "[...]" z dnia "[...]".
Poza tym organ podał, że projekt decyzji został uzgodniony z Marszałkiem Województwa "[...]". Ponadto organ nadmienił, że dla przedmiotowego zamierzenia została wydana decyzja z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Teren inwestycji nie obejmuje użytku Ls IV, co potwierdziła Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w piśmie z dnia "[...]" stwierdzającym brak podstaw do uzgodnienia projektu decyzji w tym zakresie. Dalej organ wskazał, że inwestycja mieści się na terenie Parku Krajobrazowego, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o ochronie przyrody oraz rozporządzenie Wojewody "[...]" z dnia "[...]" w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego. Zaznaczył przy tym, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]" postanowieniem z dnia "[...]" uzgodnił projekt decyzji.
Ponadto organ wskazał, że wcześniejsze uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w "[...]", z Regionalnym Dyrektorem Lasów Państwowych i z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków pozostają w mocy, ponieważ nie doszło do modyfikacji przedmiotu wniosku ani ustalonych warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Stowarzyszenie A (reprezentowane przez pełnomocnika) w odwołaniu od w/w decyzji wniosło o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 2 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zaniechanie uzgodnienia decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Ponadto zarzuciło naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 § 1 kpa (poprzez wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w stanie, w którym w obrocie prawnym nie ma ostatecznego postanowienia marszałka województwa uzgadniającego treść decyzji), oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. (poprzez wadliwe ustalenie, że Kolegium postanowieniem z dnia "[...]" utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa "[...]" z dnia "[...]", podczas gdy fakt taki nie wynika z treści rozstrzygnięcia zawartego w powołanym wyżej postanowieniu SKO).
W uzasadnieniu stowarzyszenie wskazało, że brak przeprowadzenia wymaganych prawem postępowań uzgodnieniowych skutkuje koniecznością uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Ponadto podniosło, że wcześniej z RDOŚ i Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków uzgodniono decyzję z dnia "[...]", która została uchylona wyrokiem NSA z dnia "[...]". Jednocześnie stowarzyszenie wskazało, że ustawa o ochronie przyrody - od dnia "[...]" (data decyzji uchylonej przez NSA) do dnia "[...]" - była nowelizowana dwunastokrotnie. Analogicznie były nowelizowane przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona decyzja została wydana prawie 3 lata później niż decyzja wcześniejsza, uchylona przez NSA.
Dodatkowo stowarzyszenie podniosło, że RDOŚ nie przeanalizował wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do oceny, czy przedmiotowa inwestycja stanowi działanie mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 Jezioro "[...]", oraz czy zamierzeniu inwestycyjnemu nie stoi na przeszkodzie m.in. art. 33 ustawy o ochronie przyrody.
W uzasadnieniu własnej decyzji Kolegium wskazało, że nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja polegająca na realizacji "[...]" stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu co najmniej wojewódzkim. Podniosło, że organ pierwszej instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem. Projekt decyzji został poddany uzgodnieniom z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w "[...]", który nie zajął stanowiska w terminie wskazanym w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Proces uzgadniania decyzji przez konserwatora zabytków przebiegał prawidłowo. Wprawdzie w aktach sprawy nie ma postanowienia w tej sprawie, niemniej jednak w rzeczywistości doszło do współdziałania.
Zauważyć bowiem należy, że organ pierwszej instancji pismem z dnia "[...]" zwrócił się - w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w "[...]" o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Konserwator w dniu "[...]" otrzymał w/w pismo, lecz w terminie ustawowym dwóch tygodni nie zajął stanowiska, co zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 5 cyt. ustawy, powoduje, że uzgodnienie należy uznać za dokonane. Natomiast fakt, że milcząco uzgodniona decyzja z dnia "[...]", została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygniecie. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z dnia "[...]" nie mogło mieć bowiem wpływu na treść uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w "[...]". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia "[...]", sygn. akt: "[...]", zakwestionował bowiem jedynie postanowienie uzgadniające Marszałka Województwa.
Podkreślono, że milczące uzgodnienie miało miejsce w tożsamej sprawie objętej wnioskiem z dnia "[...]". Przedmiot uzgodnienia się nie zmienił, zatem i jego treść w stosunku do planowanej inwestycji nie uległa zmianie. W rzeczywistości mamy bowiem do czynienia z tą samą inwestycją w niezmienionych granicach i niezmienionej formie. Powyższe wskazuje, że Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" podjął współdziałanie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w "[...]". Dalej Kolegium argumentowało, że teren objęty wnioskiem i decyzją nie obejmuje bowiem gruntów leśnych, co potwierdził Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w piśmie z dnia "[...]". Odnośnie zaś gruntów rolnych słusznie organ przyjął, że nie wymagają one uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, gdyż są one oznaczone jako PS IV, R V i R VI.
Tym samym realizacja planowanego przedsięwzięcia w żaden sposób nie narusza przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z uwagi na fakt, że inwestycja jest lokalizowana na terenie "[...]" Parku Krajobrazowego oraz na terenie Specjalnego Obszaru Ochrony "[...]" Natura 2000 Jezioro "[...]" projekt decyzji uzgodniono z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w "[...]". Istotną zatem dla rozpoznania sprawy jest ocena prawna, czy w jej stanie faktycznym zastosowanie ma § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr "[...]" Wojewody "[...]" z dnia "[...]" w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. "[...]"), który przewiduje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy oczywistym jest, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego.
W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że odstępstwo od w/w zakazu jest dozwolone. Tym samym zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zaniechanie uzgodnienia decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska jest chybiony. Również fakt, iż ustawa o ochronie przyrody była dwunastokrotnie nowelizowana nie wpływa na wynik sprawy. Zwłaszcza, że Stowarzyszenie uchybiło formułowaniu tego zarzutu i nie wskazało na poszczególne przepisy, które rzekomo zostały naruszone. Odnosząc się natomiast do postanowienia uzgodnieniowego Marszałka Województwa "[...]" z dnia "[...]", należy wskazać, że przedmiotowe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez tut. Kolegium postanowieniem z dnia "[...]".
Tym samym zarzut odwołania wskazujący na brak w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia marszałka województwa uzgadniającego treść decyzji, jest całkowicie chybiony. Reasumując Kolegium wskazało, że odwołanie nie mogło zostać uwzględnione, gdyż inwestycja nie narusza przepisów odrębnych i nie było podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, nie mogą zatem uzależniać wydania decyzji od warunków nie przewidzianych przepisami prawa.
Skargę na decyzję Kolegium z dnia "[...]" wywiodło do tut. Sądu, reprezentowane przez pełnomocnika, Stowarzyszenie A zarzucając jej:
- - naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nie zebranie materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia okoliczności, iż planowana inwestycja znajduje się na obszarze (tj. w granicach) rezerwatu przyrody "Jezioro "[...]"" ustanowionego Rozporządzeniem nr "[...]" Wojewody "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uznania za rezerwat przyrody "Jezioro "[...]"";
- - naruszenie art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r., poz. 1945, dalej jako: u.p.z.p.) w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2018 r., poz. 1614, dalej: u.o.p.) polegające na zaniechaniu przez organy obu instancji analizy warunków i zasad zagospodarowania i zabudowy terenu, na którym miałaby powstać przedmiotowa inwestycja, obowiązujących na obszarze rezerwatu przyrody "Jezioro "[...]"";, w granicach którego miałaby powstać przedmiotowa inwestycja, w sytuacji obowiązywania na tym obszarze ustawowego zakazu budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom rezerwatu przyrody, lub za wyjątkiem zezwolenia na odstępstwo od takiego zakazy wyrażone w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska;
- - naruszenie art. 56 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 1 u.o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, mimo jej sprzeczności z "przepisami odrębnymi", tj. w szczególności art. 15 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie przyrody;
- - naruszenie art. 53 ust. 4 pkt. 2 i 8 u.p.z.p. przez zaniechanie uzgodnienia decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.
- - naruszenie art. 56 u.p.z.p. w zw. z art. 33 i art. 34 u.o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o lokalizacji inwestycji celu publicznego planowanej na obszarze Natura 2000 "[...]" "Jezioro "[...]"" mimo nie przeprowadzenia postępowania wykluczającego, iż rzeczona inwestycja może znacząco, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 w tym w szczególności w sposób ściśle zdefiniowany w otwartym ustawowym katalogu przykładów takiego negatywnego znaczącego oddziaływania w art. 33 ust. 1 pkt. 1-3 u.o.p.
- - naruszenie art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2018 r., poz. 2081, dalej: u.i.o.ś.) przez jego niezastosowanie - co mogło doprowadzić do braku rzetelnego zbadania, czy inwestycja jest objęta zakazem z art. 33 ust. 1 u.o.p. lub ewentualnie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., przez zaniechanie w uzasadnieniu prawnym wyjaśnienia przesłanek niezastosowania art. 96 ust. 3 u.i.o.ś.
Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz uchylenie postanowienia RDOŚ z dnia "[...]", któremu zarzucił naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego niestwierdzenia przez RDOŚ, iż uzgadniana decyzja nie jest z sprzeczna z art. 15 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 33 ust. 1 u.o.p., w tym m.in. brak przytoczenia faktów uzasadniających stwierdzenie RDOŚ jakoby planowana inwestycja miała negatywnie nie wypływać na obszar Natura 2000.
W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, w skr. p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa mogące mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Jak stanowi art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zastosowanie tego przepisu na gruncie niniejszej sprawy odnosi się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2018 r.
Przede wszystkim przesądził on, że planowana inwestycja polegająca na realizacji "[...]" stanowi cel publiczny o znaczeniu co najmniej wojewódzkim.
W postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - jak stanowi art. 52 ust. 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r., poz. 1945 ze zm., w skr. u.p.z.p.). - organ dokonuje analizy:
- 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;
- 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
Art. 53 ust. 4 pkt 2, 6, 8 u.p.z.p. stanowi, że decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu - odpowiednio - z:
- - wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;
- - organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami;
- - regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.
Organ I instancji pismem z "[...]" zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w "[...]" o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Konserwator w dniu "[...]" otrzymał to pismo, lecz w terminie ustawowym dwóch tygodni nie zajął stanowiska, co zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. spowodowało powoduje, że uzgodnienie należało uznać za dokonane. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, fakt, że milcząco uzgodniona decyzja z "[...]" została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny nie miał znaczenia. Uchylenie decyzji organu I instancji z "[...]" nie mogło mieć bowiem wpływu na treść uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w "[...]". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 czerwca 2018 r. zakwestionował bowiem jedynie postanowienie uzgadniające Marszałka Województwa. Milczące uzgodnienie miało miejsce w tożsamej sprawie objętej wnioskiem z "[...]" (ze zmianami).
Przedmiot uzgodnienia nie zmienił się, zatem i jego treść w stosunku do planowanej inwestycji nie uległa zmianie. W rzeczywistości mamy bowiem do czynienia z tą samą inwestycją w niezmienionych granicach i niezmienionej formie. Tak więc to, że organ I instancji nie ponowił współdziałania z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w "[...]" po wydaniu wyroku NSA nie stanowi uchybienia.
Organ I instancji odniósł się do warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p, przyjmując że został on spełniony. Przedmiotowy teren nie obejmuje bowiem gruntów leśnych, co potwierdził Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w piśmie z "[...]" Odnośnie zaś gruntów rolnych trafnie przyjęto, że nie wymagają one uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, gdyż są oznaczone jako PS IV, R V i R VI. Tym samym realizacja przedsięwzięcia nie narusza przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Projekt decyzji został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w "[...]". W postanowieniach z "[...]" oraz z "[...]" przesądził on, że planowane zamierzenie nie stoi w sprzeczności z zakazami wynikającymi z wyznaczenia na tym terenie "[...]" Parku Krajobrazowego ani też nie wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000 Jezioro "[...]". Ponadto RDOŚ wskazał na art. 17 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, który stanowi, że zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką inwestycją. Z samego faktu utworzenia parku krajobrazowego, na terenie którego znajdują się zasługujące na ochronę wartości przyrodnicze i walory krajobrazowe, nie można wyprowadzić generalnego zakazu wprowadzania jakiejkolwiek zabudowy.
Zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w akcie o utworzeniu parku krajobrazowego zawarte są zakazy, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1 tejże ustawy, wynikające z potrzeb ochrony parku. Organ założycielski tworząc park decyduje, które z tych zakazów będą obowiązywały na konkretnym obszarze chronionym. Zaznaczyć należy, że cyt. art. 17 zawiera zamknięty katalog zakazów, jakie mogą obowiązywać w parku krajobrazowym. Jak słusznie zauważył RDOŚ, zakazy (m.in. budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych) nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego. Istotną zatem dla rozpoznania sprawy była ocena prawna, czy w jej stanie faktycznym zastosowanie ma § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr "[...]" Wojewody "[...]" z dnia "[...]" w sprawie "[...]" Parku Krajobrazowego (Dz.U.
Woj. "[...]"), który przewiduje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, co oznacza, że odstępstwo od tegoż zakazu jest dozwolone.
Jak trafnie wskazało Kolegium, bez znaczenia jest to, że uzgodniona decyzja z "[...]", została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny. W jego wyroku status postanowienia RDOŚ nie został zakwestionowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oceniając postanowienie RDOŚ w "[...]" z "[...]" nie dopatrzył się naruszenia zarzucanych skargą przepisów natury procesowej, jak i prawa materialnego. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż Sąd I instancji ocenił prawidłowość postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w "[...]" z "[...]" Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jedynie uchybienia w procedurze zakończonej wydaniem postanowienia uzgadniającego przez Marszałka Województwa. Co istotne, postanowienie RDOŚ z "[...]" zostało wydane w tożsamej sprawie objętej wnioskiem z "[...]" (ze zmianami).
Zatem niewydanie przez organ ochrony środowiska ponownego postanowienia uzgadniającego kolejny projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla tej samej inwestycji w niezmienionych granicach i formie - analogicznie jak w przypadku konserwatora zabytków - nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Celem uzgodnienia, jest ta sama inwestycja. Takie samo jest jej położenie, cechy i funkcja. Tym samym uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z "[...]" nie mogło mieć wpływu na treść uzgodnienia RDOŚ. Niewątpliwym jest, że organ I instancji podjął współdziałanie z RDOŚ. Wprawdzie nie ponowił go po wydaniu wyroku przez NSA, niemniej jednak słusznie uznał, że doszło do uzgodnienia. Przedmiot uzgodnienia się nie zmienił, zatem i jego treść w stosunku do planowanej inwestycji nie uległa zmianie. Prawidłowe było zatem oparcie decyzji na postanowieniu organu uzgadniającego z "[...]".
Również fakt, iż ustawa o ochronie przyrody była wielokrotnie nowelizowana nie ma znaczenia dla sprawy. Na marginesie należy jedynie wskazać, że przepisy art. 16, art. 17 i art. 25 ustawy o ochronie przyrody, na podstawie których orzekał RDOŚ, nie były nowelizowane od 2015 r. Tym samym przepisy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy były stabilne.
Jeśli chodzi o postanowienie uzgodnieniowe Marszałka Województwa "[...]" z "[...]", to zostało ono utrzymane w mocy przez Kolegium postanowieniem z "[...]". Przy czym, wcześniej Kolegium postanowieniem z "[...]" utrzymało w mocy w/w postanowienie organu pierwszej instancji, lecz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z "[...]"., uchylił postanowienie Kolegium z "[...]". Niemniej jednak w dniu wydania decyzji organu I instancji, tj. "[...]" istniało ostateczne postanowienie uzgadniające wydane przez Marszałka Województwa "[...]".
Wobec powyższego zarzuty skargi w zakresie konieczności ponownego uzgodnienia projektu decyzji, w zakresie powyżej wskazanym, nie są trafne.
Uchylenie decyzji obu instancji nastąpiło natomiast w konsekwencji stwierdzenia na etapie postępowania sądowego sprzecznych informacji w kwestii położenia części planowanej inwestycji na obszarze rezerwatu przyrody.
Otóż na rozprawie w dniu "[...]" pełnomocnik skarżącego podniósł, iż organom umknęła okoliczność, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie rezerwatu przyrody "Jezioro "[...]"". Na tę okoliczność przedłożył wydruk wersji elektronicznej pisma Regionalnego Konserwatora Przyrody z "[...]", zaświadczającego że z załączonej do niego mapy wynika, że obszar działki "[...]" jest w 40-45% położony w granicach wskazanego rezerwatu.
Z kolei pełnomocnik uczestnika postępowania w piśmie z "[...]" wskazał, że treści tego dokumentowi zaprzeczają dostarczone przez Kolegium, wobec nałożonego nań przez Sąd zobowiązania, pisma RDOŚ w "[...]" z "[...]" i "[...]", a nadto dokument ów nie został opatrzony podpisem.
W tej ostatniej kwestii jego autor wyjaśnił (pismo z "[...]"), że wersję wydrukowaną i podpisaną przekazał do wysyłki na adres pełnomocnika skarżącego
Wyjaśnianie zaistniałej rozbieżności nie jest rolą sądu administracyjnego.
Nie może on dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. W takiej sytuacji należy uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które powinien uzupełnić.
Zadaniem organu będzie więc ustalenie ponad wszelką wątpliwość, czy część nieruchomości objętej wnioskiem leży na obszarze rezerwatu przyrody "Jezioro "[...]"". Od tego bowiem zależy to, czy decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego będzie musiała być wydana po dokonaniu uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do tej kategorii obszaru objętego ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość: uiszczonego wpisu od skargi (500 zł), uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł), wg. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800, ze zm.).