Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 listopada 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako organ odwoławczy, SKO) utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego (dalej jako organ I instancji, Marszałek) z 20 maja 2022 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia E. Sp. z o. o. z siedzibą w B. (dalej jako Spółka) opłaty podwyższonej za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania lub opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za 2020 r.
Z akt sprawy i zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji zawiadomieniem z 18 sierpnia 2021 r., poinformował Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia opłaty podwyższonej za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania lub opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za 2020r. O wszczęciu wskazanego wyżej postępowania organ I instancji poinformował również Prokuratora Regionalnego w [...].
W dniu 23 września 2021 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Warmińsko-Mazurskiego wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. (dalej jako Stowarzyszenie, skarżąca) o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Marszałek postanowieniem z 19 października 2021 r., dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu.
Pismem z 16 września 2021 r., swój udział w postępowaniu zgłosił również Prokurator Prokuratury Regionalnej w [...].
Decyzją z 20 maja 2022 r. Marszałek umorzył wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia wobec Spółki opłaty podwyższonej za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania lub opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za 2020 r. W uzasadnieniu wskazując, że w jego ocenie w 2020 r. nie doszło do magazynowania odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania lub do składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Z tego też powodu wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia na Spółkę opłaty z tego tytułu należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe.
Utrzymując w mocy ww. decyzję SKO przytoczyło treść art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 275, art. 276 ust. 1, art. 277 ust 1 i 2, art. 282, art. 284 ust 1, art. 285 ust. 1 i 2, art. 288 ust 1 i 2, art. 293 ust 1-3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2021, poz. 1973 ze zm., dalej jako poś) wskazując, że Starosta [...] (dalej jako Starosta) 24 czerwca 2019 r. wydał decyzję, na mocy której udzielono Spółce pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji [...] o maksymalnej zdolności produkcyjnej 3100 m3 na dobę, która obejmuje urządzenie do termicznego przekształcania odpadów innych niż niebezpieczne o maksymalnej zdolności przetwarzania 4,16 tony odpadów na godzinę oraz urządzenia spalania paliw o łącznej nominalnej mocy 167,143 MW na terenie zakładu pod adresem: [...], oraz objęcia pozwoleniem zintegrowanym instalacji spawania ustalając dla niej warunki korzystania ze środowiska na zasadach określonych w pozwoleniu zintegrowanym.
Następnie Spółka wniosła o nadanie powyższej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z 27 czerwca 2019 r. Starosta nadał własnej decyzji z dnia 24 czerwca 2019 r., rygor natychmiastowej wykonalności.
Organ odwoławczy wskazał, że wiadomym jest mu z urzędu, że na powyższe postanowienie Starosty zażalenie wniosły: Stowarzyszenie, Stowarzyszenie I. oraz Prokurator Regionalny w [...]. SKO postanowieniem z dnia 2 września 2019 r., utrzymało w mocy w całości wskazane powyżej postanowienie Starosty z dnia 27 czerwca 2019 r. Jednakże w wyniku skarg złożonych przez Prokuratora Regionalnego w [...] oraz Stowarzyszenie I., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 883/19, uchylił będące przedmiotem skarg postanowienie SKO oraz poprzedzające je postanowienie Starosty. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lipca 2023 r. (sygn. akt III OSK 2554/21) uchylił zaskarżony wyrok tutejszego Sądu z dnia 17 grudnia 2019 r i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej Spółka zarzuciła nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Polegało to na braku doręczenia Spółce odpisu skargi Prokuratora Regionalnego w [...] oraz odpisu skargi stowarzyszenia, jak i odpowiedzi na skargi złożonej przez organ. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., ponieważ wnoszący skargę kasacyjną uczestnik postępowania (spółka) został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 2554/21, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nieważność postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zachodzi, gdy strona, na skutek naruszenia przepisów przez Sąd I instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień i pism, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień przed wydaniem wyroku. W regulacji tej chodzi zatem o realne pozbawienie strony możności obrony swoich praw, a nie tylko hipotetyczne.
Bez znaczenia pozostaje natomiast to, czy pozbawienie strony możności obrony jej praw miało wpływ na wynik sprawy. Norma z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. odnosi się nie tylko do stron w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., ale też do podmiotów, które uzyskują status uczestnika na podstawie art. 33 § 1 i § 2 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2017 r., II OSK 915/17, Lex 2445960).
Od wydanej przez Starostę decyzji z 24 czerwca 2019 r., odwołanie złożyli: Prokurator Regionalny w [...], Stowarzyszenie I., Stowarzyszenie Z. oraz Stowarzyszenie. SKO decyzją z dnia 27 marca 2020 r. utrzymało w mocy w całości będącą przedmiotem odwołań decyzję Starosty. W powyższym stanie rzeczy organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest odpowiedź na pytanie, czy Spółka w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 27 marca 2020 r., to jest w 2020 r. po uchyleniu na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sygn. akt II SA/Ol 883/19 postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty z dnia 24 czerwca 2019 r., do chwili zakończenia postępowania odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołań od decyzji Starosty z dnia 24 czerwca 2019 r., legitymowało się pozwoleniem uprawniającym ją do korzystania ze środowiska, w tym w zakresie magazynowania odpadów.
W ocenie organu odwoławczego nie ulega żadnej wątpliwości, że Spółka była uprawniona do korzystania ze środowiska, w tym w zakresie magazynowania odpadów.
Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 785/09, SKO stwierdziło, że w celu określenia znaczenia pojęcia "braku wymaganego pozwolenia" należy oprzeć się na wykładni systemowej. Trzeba bowiem wziąć pod uwagę przyczyny braku wymaganego pozwolenia zintegrowanego oraz ustalić przesłanki, które to spowodowały. Co prawda jak wskazał organ odwoławczy powołane poglądy orzecznicze sformułowane zostały na gruncie stanów faktycznych, w których obowiązek poniesienia opłaty podwyższonej na podstawie art. 276 ust. 1 poś rozważany był dla podmiotów korzystających ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia, które wystąpiły o następne pozwolenie na kolejny okres, lecz pozwolenie takie nie zostało wydane przed upływem czasu, na jaki zostało wydane poprzednie pozwolenie. Niemniej jednak w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego poglądy te przez analogię mogą znaleźć zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Na gruncie przedmiotowej sprawy zdaniem organu odwoławczego nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że przed rozpoczęciem użytkowania instalacji emitującej do powietrza gazy lub pyły Spółka w dniu 12 czerwca 2018 r. złożyła wniosek do Starosty o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Po rozpoznaniu tego wniosku Starosta 24 czerwca 2019 r. wydał decyzję udzielającą Spółce pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie wskazanej powyżej instalacji. Decyzji tej na mocy postanowienia Starosty z 27 czerwca 2019 r., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Spółka po 27 czerwca 2019 r. uruchomiła wskazaną wyżej instalację.
Tym samym stwierdzono, że w chwili rozpoczęcia użytkowania instalacji Spółka posiadała stosowną decyzję uprawniającą ją do korzystania ze środowiska. W trakcie użytkowania przedmiotowej instalacji Spółka oczekiwała natomiast na rozpoznanie przez organy odwoławcze odwołań od decyzji Starosty z dnia 24 czerwca 2019 r., oraz zażaleń na postanowienie Starosty z 27 czerwca 2019 r.
Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji przyjął, że sytuacja, w której znalazła się Spółka jest analogiczna do sytuacji podmiotu, który posiadając pozwolenie na korzystanie ze środowiska występuje o wydanie pozwolenia na kolejny okres.
W świetle powołanych powyżej poglądów orzeczniczych zdaniem SKO Spółka nie przyczyniła się do wydłużenia czasu prowadzenia postępowań zmierzających do rozpoznania odwołań od decyzji Starosty z 24 czerwca 2019 r., oraz zażaleń na postanowienie Starosty z dnia 27 czerwca 2019 r. SKO postanowieniem z 2 września 2019 r., utrzymało w mocy w całości wskazane powyżej postanowienie Starosty z dnia 27 czerwca 2019 r. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 883/19, uchylił powyższe postanowienie SKO oraz poprzedzające je postanowienie Starosty w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Starosty z 24 czerwca 2019 r. Jak wyjaśniła Spółka w toku prowadzonego postępowania wyrok ten został jej doręczony 3 stycznia 2020 r. W związku z czym Spółka wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postępowanie zainicjowane tą skargą prowadzone jest pod sygnaturą akt III OSK 2554/21 i nie zostało jeszcze zakończone.
Decyzją z 27 marca 2020 r., SKO utrzymało w mocy w całości wydaną przez Starostę decyzję z dnia 24 czerwca 2019 r. Jak wskazał organ odwoławczy, choć ostatnie z odwołań od wskazanej wyżej decyzji Starosty wpłynęło do Kolegium 1 sierpnia 2019 r. to okres prowadzenia postępowania odwoławczego przed SKO nie wynika z celowego działania, czy też zaniedbań Spółki, która w wyznaczonym przez organ odwoławczy terminie udzielała koniecznych wyjaśnień i przedstawiała żądane materiały. Co więcej czas trwania tego postępowania nie wynikał również z przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji, lecz był spowodowany szczególnie złożonym charakterem sprawy oraz ponadprzeciętną ilością składanych w toku postępowania wniosków przez podmioty dopuszczone do udziału na prawach strony w tym postępowaniu.
W powyższym stanie rzeczy SKO podzieliło, wyrażoną na gruncie przedmiotowej sprawy przez organ I instancji ocenę, że w zaistniałym stanie faktycznym wymierzenie Spółce podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 27 marca 2020 r. stałoby w sprzeczności z wynikającą z Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz związanymi z nią zasadami zaufania obywateli państwa i stanowionego przez nie prawa, zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także zasadą praworządności materialnej. Wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska nie znajdowałoby oparcia w normach prawnych zawartych w art. 288 ust. 1 pkt 2 i art. 293 poś. Spółka działając w dobrej wierze rozpoczęła bowiem eksploatację instalacji posiadając wydaną przez właściwy organ administracji publicznej decyzję udzielającą jej pozwolenia zintegrowanego, która została zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności.
Spółka wykazała zatem w tym zakresie należytą staranność i mogła oczekiwać, że instalacja będzie mogła funkcjonować w pełnym zakresie do czasu zakończenia postępowania odwoławczego i uzyskania przez decyzję udzielającą jej pozwolenia zintegrowanego waloru ostateczności.
W toku postępowania organu I instancji jak też w odwołaniu Stowarzyszenie, zarzuciło, że Spółka magazynowała odpady w silosach w sposób niezgodny z udzielonym pozwoleniem. Także i w tym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że silosy nie służą do magazynowania odpadów, a do usprawnienia procesów produkcyjnych jako urządzenia operacyjne. Prawidłowo organ I instancji przywołując art. 3 ust. 1 pkt 6 z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699 ze zm.) wskazał na różnicę między magazynowaniem surowca drzewnego (biomasy), a magazynowaniem odpadów. Kolegium podzieliło również twierdzenie, że zbiorniki T12A, T12B, T13 i T10 są miejscem wytwarzania, a nie magazynowania odpadów. Odpady powstają na etapie czyszczenia tych zbiorników - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach.
Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w toku niniejszego postępowania w dniach 18 stycznia i 18 lutego 2022r. przeprowadził dwie kontrole przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska nie stwierdzając magazynowania przez Spółkę odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania ani składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Skoro, zatem w toku prowadzonego postępowania organ I instancji prawidłowo ustalił, że nie występują przesłanki pozwalające na wymierzenie Spółce opłaty podwyższonej za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania lub opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za 2020 r., to prowadzone przez organ I instancji postępowanie należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe.
Powyższą decyzję zaskarżyło Stowarzyszenie, reprezentowane przez pełnomocnika - radcę prawnego, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie od SKO na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:
- 1. art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022, poz. 2000, dalej jako k.p.a.) w związku z art. 273 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 276 ust. 1 i w związku z art. 293 ust. 1 - 3 poś poprzez uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe.
- 2. art, 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego jak i przeprowadzenia postępowania dowodowego tudzież sporządzenia uzasadnienia decyzji w zakresie ilości składowanych lub magazynowanych odpadów przez Spółkę w roku 2020 bez wymaganej decyzji administracyjnej i nawet z naruszeniem warunków decyzji nieostatecznej.
- 3. art. 78 § 2 w zw. z art. 77 § 2 i art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. oraz 124 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, a w szczególności poprzez niewłączenie do akt sprawy w drodze postanowienia dowodów na podstawie których zostało oparte rozstrzygnięcie.
- 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, choć SKO powinno zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylając zaskarżoną decyzję orzec co do istotny sprawy, ewentualnie zaskarżoną decyzję uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Marszałkowi na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale o sygn. akt II OPS 2/11 dopuścił możliwość nieobciążania opłatą podwyższoną podmiotu korzystającego ze środowiska, ale tylko w sytuacji, gdy jest to kolejne pozwolenie niezbędne do zapewnienia ciągłości funkcjonowania zakładu i nie zostało ono wydane w terminie z przyczyn leżących po stronie organu. NSA wykluczył, aby jakikolwiek podmiot mógł rozpocząć działalność bez pozwolenia emisyjnego (w tym wypadku zintegrowanego) i miał z tego powodu nie ponieść konsekwencji w postaci opłaty podwyższonej. Nie można więc mówić logicznie o analogii, którą SKO próbuje wywodzić z uchwały II OPS 2/11, w której wprost NSA wypowiedział się, że nie znajduje ona zastosowania do sytuacji faktycznych jak w odniesieniu do Inwestora.
Zarzucono także, że organy obu instancji ignorują przesłanki, jakie zadecydowały o uchyleniu przez WSA w Olsztynie w wyroku z 17 grudnia 2019 r. (II SA/OI 883/19) rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego na pozwolenie zintegrowane. Co więcej SKO znany jest również wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 września 2022 roku (II SA/Ol 424/20), z którego wynika, że do wydania pozwolenia zintegrowanego nie powinno w ogóle dojść. Decyzje administracyjne organów obydwu instancji dotyczące pozwolenia zintegrowanego zostały uchylone w całości. Bez wątpienia więc postępowanie w niniejszej sprawie nie było bezprzedmiotowe, ponieważ Spółka nie posiadała prawomocnego pozwolenia zintegrowanego w okresie od dnia 1 stycznia 2020 roku do dnia 27 marca 2020 roku.
Zdaniem skarżącej niezależnie od faktu, że Spółka nie posiadała pozwolenia zintegrowanego we wskazanym powyżej okresie, to dodatkowo naruszała warunki pozwolenia w zakresie magazynowania (i/lub składowania). Nie zostało ustalone w jakich miejscach składowane były odpady. Uzasadnienie decyzji Marszałka odnosiło się jedynie do kwestii magazynowania odpadów, które zostało przyjęte wprost z pisma Spółki, bez krytycznej oceny. Marszałek nie odniósł się natomiast do zagadnienia ilość magazynowanych odpadów w roku 2020. Powyższe zarzuty zostały ponowione w odwołaniu do SKO. SKO w ślad za Marszałkiem powtórzyło stanowisko Inwestora. Zostało ono pośrednio już negatywnie zweryfikowane przez WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 22 września 2022 roku (II SA/Ol 424/20). W skargach dotyczących udzielonego pozwolenia zintegrowanego podnoszono, że dana substancja lub przedmiot może być jednocześnie odpadem jak i biomasą w rozumieniu prawa. To, że dany produkt lub substancja jest biomasą nie zwalnia z reżimu prawa odpadowego.
W sprawie niesporne jest natomiast, że zaskarżone pozwolenie zintegrowane zezwala na spalanie znacznej ilości odpadów w postaci pyłu drzewnego pochodzącego ze [...] zawierających kleje i drewna użytkowego pokrytego powłokami ochronnymi, impregnatami, co jest sprzeczne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Siłą rzeczy te wytworzone odpady muszą być gdzieś magazynowane, a kwestii tej organy nie wyjaśniły. Nie bez znaczenia jest również fakt, że WiOŚ nałożył mandaty karne na Spółkę z powodu prowadzenia instalacji bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Nie może być tak w demokratyczny państwie prawa, że jeden organ nakłada mandat karny za prowadzenie instalacji bez pozwolenia, a drugi przyjmuje, że jest to "wina" organów, które rzekomo na czas nie wydały pierwszego pozwolenia. Do tej kwestii SKO w ogóle się nie odniósł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Swoje stanowisko przedstawił także uczestnik postępowania – Spółka. Wniosła ona o oddalenie skargi podając, że w jej opinii decyzja SKO i Marszałka są zgodne z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zasada legalności, wyrażona w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2022 r. poz. 2492) obliguje sądy administracyjne do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny może wzruszyć zaskarżony akt jedynie wówczas, gdy narusza on przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 14 listopada 2022 r., znak SKO.63.80.2022. utrzymującą w mocy decyzję Marszalka Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 20 maja 2022 OP.7253.17.2021.BG umarzającą postępowanie w sprawie wymierzenia opłaty podwyższonej E. sp z o.o. w B. za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za rok 2020 r.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestionowana decyzja umarzająca postępowanie w sprawie wymierzenia Spółce opłaty podwyższonej za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania lub opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym za 2020 r. wydana została zgodnie z przepisami ustawy – Prawo ochrony środowiska, z poszanowaniem zasad unormowanych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W szczególności organy wyjaśniły sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający i został rozważony w jego całokształcie. Poczynionym przez organy orzekające ustaleniom faktycznym nie można przypisać dowolności. Organy orzekające dokonały prawidłowej subsumcji ustaleń faktycznych.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazuje jakie okoliczności faktyczne i prawne organ wziął pod uwagę przy rozstrzygnięciu, co pozwalało na weryfikację zajętego stanowiska.
Przede wszystkim nie można zgodzić się ze skarżącym Stowarzyszeniem, że organy orzekające zaniechały przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, w tym dotyczącego wielkości magazynowania odpadów w związku z funkcjonowaniem spornej instalacji do produkcji [...] w [...]. Zakresem niniejszego postępowania objęta była kwestia wymierzenia spółce opłaty podwyższonej za 2020 r. Wymagało to ustalenia, czy spółka legitymowała się w tym roku wykonalnym pozwoleniem zintegrowanym. Skonkretyzował to organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Z zawiadomienia o wszczęciu wynika, że organ wszczął postępowanie w kierunku art. 292 pkt 1 p.o.ś., a tym samym art. 276 ust. 1 p.o.ś., a nie art. 276 ust. 2 p.o.ś. Zgodnie z tym ostatnim przepisem w razie korzystania ze środowiska z przekroczeniem lub naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu, podmiot korzystający ze środowiska ponosi prócz opłaty, administracyjną karę pieniężną.
Niezależnie od tego z akt sprawy wynika bezspornie, że organ w toku postępowania analizował, czy Spółka nie naruszyła postanowień pozwolenia zintegrowanego. Nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować te ustalenia.
Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela argumentację wyrażoną w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 czerwca 2023 r. (sygn. akt II SA/Ol 95/23). W przywołanej sprawie Sąd oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 14 listopada 2022 roku nr SKO.60.44.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia opłaty podwyższonej za wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów za 2019 rok. Zarówno w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 95/23 jak i w obecnym postępowaniu samo negowanie przez Stowarzyszenie przedstawionych przez organ danych jest niewystarczające. Stowarzyszenie nie przedłożyło żadnego dowodu, który pozwoliłby podać w wątpliwość ustalenia kontroli.
W związku z tym nie można uznać, aby doszło do przekroczeń warunków określonych w pozwoleniu zintegrowanym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się, że strona, która z danych faktów zamierza wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne, zobowiązana jest wskazać organowi te fakty i przedstawić dowody, które mogą potwierdzić jej stanowisko (por. wyrok NSA z 15 listopada 2000 r., sygn. akt III SA/2431/99, wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Jakkolwiek zatem organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, to jednak strona postępowania nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji tego obowiązku. W wyroku z 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2123/16 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w sytuacji, gdy dany środek dowodowy służący do ustalenia konkretnej okoliczności faktycznej, z istnienia której strona wywodzi dla siebie skutki prawne, nie znajduje się w posiadaniu organu, to wynikający z zasady prawdy obiektywnej obowiązek organu prowadzącego postępowanie ogranicza się do konieczności poinformowania strony o możliwości wypowiedzenia się i przedstawienia posiadanych dowodów.
W wyroku z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2859/16 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu należeć będzie w pewnych sytuacjach do organu administracji, natomiast w pewnych do strony, w zależności od tego, kto z tych okoliczności wywodzić będzie skutki prawne (zob. F. Elżanowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, W-wa 2014, str. 325). Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracyjnym, ale obarcza także stronę. Jeżeli organ w protokole kontroli ustalił określony stan faktyczny, to strona w celu podważenia tych ustaleń powinna przedstawić dowód, który pozwoliłby zanegować treść protokołu. Protokół taki, jako dokument urzędowy, korzysta z domniemania zgodności z prawdą (art. 76 § 1 i 3 k.p.a.).
Wbrew przekonaniu skarżącego, niewydanie przez organy postanowienia określającego dopuszczone w sprawie dowody pozostawało bez wpływu dla rozstrzygnięcia, a tym samym nie stanowiło istotnego naruszenia prawa. W tym względzie Sąd przychyla się do poglądu wyrażonego w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 czerwca 2023 r. (sygn. akt II SA/Ol 95/23), w którym Stowarzyszenie prezentowało analogiczną argumentację.
W myśl art. 77 § 2 k.p.a. organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Jednak wydawanie takiego postanowienia nie jest obligatoryjne. Organ nie jest związany takim postanowieniem, postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. To organ decyduje, czy żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu ma znaczenie dla rozstrzygnięcia i czy należy je uwzględnić (art. 78 § 2 k.p.a.). Nie musi w tym przedmiocie wydawać postanowienia. Art. 123 § 1 k.p.a. stanowi tylko ogólnie, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Jednak żaden przepis k.p.a. nie nakazuje wydawania postanowienia w kwestii dopuszczenia, czy też odmowy dopuszczenia dowodu. Ustawodawca jedynie mówi o takiej możliwości.
Przekonuje co do tego też treść art. 107 § 3 k.p.a., który wymaga, aby w uzasadnieniu decyzji organ wskazał dowody na, których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W niniejszej sprawie skarżący zaś nie przedkładał dowodów, a tylko podważał ustalenia pozwolenia zintegrowanego i domagał się dodatkowych wyjaśnień, co jak już zauważono nie mogło zanegować ustaleń protokołu kontroli.
Uwzględnić też należy, że z mocy art. 77 § 1 k.p.a. organ ma obowiązek rozpatrzyć cały materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. W myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Poza tym, zgodnie z art. 77 § 4, fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Należy zakomunikować je tylko stronie.
Odnosząc się do głównego zarzutu podniesionego w skardze dotyczącego naruszenia przez organ art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 273 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 276 ust. 1 i w zw. z art. 293 ust. 1 - 3 poś poprzez uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe – należy uznać go za nieuzasadniony.
Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że zakresem niniejszego postępowania objęta była kwestia wymierzenia Spółce opłaty podwyższonej za 2020 r. Wymagało to ustalenia, czy Spółka legitymowała się w tym roku pozwoleniem zintegrowanym. Pomiędzy stronami nie ma sporu co do tego, że takie pozwolenie, ostateczne, zostało udzielone w dniu 27 marca 2020 r. Sporny jest jedynie okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 27 marca 2020 r.
Jak wynika z akt sprawy nieostateczne pozwolenie zintegrowane zostało udzielone w dniu 24 czerwca 2019, a rygor natychmiastowej wykonalności został mu nadany w dniu 27 czerwca 2019 roku. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że 25 czerwca 2019 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął, złożony przez Spółkę, wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoleniu zintegrowanemu wydanemu przez Starostę [...] decyzją z dnia 24 czerwca 2019 r., znak: GŚII.6222.11.2018.KP. Po rozpoznaniu tego wniosku Starosta [...] w dniu 27 czerwca 2019 r. wydał postanowienie znak: GŚ-ll.6222.11.2018.KP, na mocy którego nadał pozwoleniu zintegrowanemu rygor natychmiastowej wykonalności. Po otrzymaniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności Spółka rozpoczęła działalność.
W niniejszej sprawie kwestią bezsporną jest to, że na powyższe postanowienie zażalenia wniosło Stowarzyszenie E. (zażalenie z dnia 16 lipca 2019 r.), Stowarzyszenie I. (zażalenie z dnia 8 lipca 2019 r.) oraz Prokurator Regionalny w [...] (zażalenie z dnia 8 lipca 2019 r.). Do zarzutów podnoszonych w zażaleniach Spółka ustosunkowała się w pismach z 23 lipca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie postanowieniem z 2 września 2019 r., znak: SKO.60.77.2019, wskazane wyżej postanowienie Starosty [...] utrzymało w mocy w całości. Skargi na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Prokurator Regionalny w [...] oraz Stowarzyszenie I. Postanowienie to, jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, zostało uchylone na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 883/19.
Informacja o wydanym wyroku dotarła do Spółki 3 stycznia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lipca 2023 r. (sygn. akt III OSK 2554/21) uchylił zaskarżony wyrok tutejszego Sądu z dnia 17 grudnia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że w skardze kasacyjnej złożonej od wyroku tutejszego Sądu z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 883/19 Spółka zarzuciła nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.. Polegało to na braku doręczenia Spółce odpisu skargi Prokuratora Regionalnego w [...] oraz odpisu skargi stowarzyszenia, jak i odpowiedzi na skargi złożonej przez organ.
Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku z dnia 20 lipca 2023 r. stwierdził w sposób jednoznaczny, że w tej sprawie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., ponieważ wnoszący skargę kasacyjną uczestnik postępowania (spółka) został pozbawiony możliwości obrony swoich praw.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, że na dzień rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (18 października 2023 r.) nie ma więc w obrocie prawnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 883/19. Przedmiotowy wyrok został całkowicie wyeliminowany z porządku prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na wystąpienie przesłanki nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.
Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej, Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie może nie dostrzegać istnienia w obrocie prawnym wyroku NSA z dnia 20 lipca 2023 r. (sygn. akt III OSK 2554/21). Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku.
W świetle powyższego wskazać należy, że na dzień rozpoznania przedmiotowej sprawy, przed tutejszym Sądem sprawa ze skargi na postanowienie SKO w Olsztynie z 2 września 2019 r., znak: SKO.60.77.2019. będzie dopiero rozpoznana w przyszłości.
Odnośnie decyzji Starosty [...] z dnia 24 czerwca 2019 r., znak: GŚ-II.6222.11.2018.KP, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że odwołanie od przedmiotowej decyzji w ustawowym terminie złożyli: Prokurator Regionalny w [...] (odwołanie z 11.07.2019 r.), Stowarzyszenie I. (odwołanie z 19.07.2019 r), Stowarzyszenie Z. (odwołanie z 22.07. 2019 r.) oraz Stowarzyszenie E. (odwołanie z 25.07.2019 r.). Odwołania te zostały przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Olsztynie odpowiednio w dniach: 22.07.2019 r., 30.07.2019 r. i 01.08.2019 r. (dwa odwołania). Decyzją z dnia 27 marca 2020 r., znak: SKO.60.79.2019, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 24 czerwca 2019 r. w sprawie udzielenia E. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości B. pozwolenia zintegrowanego. Przedmiotowa decyzja oraz utrzymaną nią w mocy decyzja organu I instancji została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 września 2022, sygn. akt II SA/Ol 424/20.
Na dzień rozpoznania przedmiotowej sprawy przez tutejszy Sąd (18 października 2023 r.) przywołane orzeczenie nie jest prawomocne.
W świetle przedstawionego stanu prawnego, zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie można twierdzić, że w stosunku do spornego okresu od dnia 1 stycznia 2020 roku do dnia 27 marca 2020 roku, w obrocie prawnym nie ma wykonalnej decyzji z dnia 24 czerwca 2019 r. zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności mocą postanowienia z 27 czerwca 2019 r.
Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Ustawodawca w przywołanym przepisie nie wskazuje, że decyzja stanowiąca "wymagane pozwolenie": musi mieć przymiot decyzji prawomocnej. Opłaty podwyższone mają na celu ukaranie podmiotów za to, że albo – mimo braku wymaganej decyzji – bezprawnie korzystają ze środowiska, albo postępują z odpadami w sposób zabroniony. Niewątpliwie charakter jurydyczny opłat podwyższonych istotnie różni się od natury "zwykłych" opłat za korzystanie ze środowiska, które są ekwiwalentem za generalnie dopuszczalną prawnie (legalną) ingerencję w elementy przyrodnicze. Opłaty podwyższone stanowią sankcję za bezprawne postępowanie podmiotu korzystającego ze środowiska.
W doktrynie prawa administracyjnego dominuje pogląd, że podmiot korzystający ze środowiska nie ponosi opłat podwyższonych, gdy nie można przypisać mu wadliwości subiektywnej. Pozwoleniem "wymaganym" w rozumieniu przepisów art. 276 ust. 1 i art. 292 przywołanej ustawy jest pozwolenie uprawniające do legalnego korzystania ze środowiska w zakresie objętym obowiązkiem opłatowym. Stosowanie przepisów represyjnych, a takim jest art. 276 ust. 1, nie może prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego.
Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach wskazywał, że jeśli na gruncie obowiązujących reguł wykładni możliwe są różne interpretacje określonego przepisu, organy stosujące prawo powinny ustalić jego rozumienie w taki sposób, aby możliwie najpełniej urzeczywistniać zasady i wartości konstytucyjne. Takimi zasadami są m.in. ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz pewności prawa. Trybunał Konstytucyjny w swoich orzeczeniach podnosi, iż zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa opiera się na pewności prawa, a więc takim zespole cech przysługujących prawu, które zapewniają jednostce bezpieczeństwo prawne; umożliwiają jej decydowanie o swoim postępowaniu w oparciu o pełną znajomość przesłanek działania organów państwowych oraz konsekwencji prawnych, jakie jej działania mogą pociągnąć za sobą. Jednostka winna mieć możliwość określenia zarówno konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu prawnego, jak też oczekiwać, że prawodawca nie zmieni ich w sposób arbitralny.
Bezpieczeństwo prawne jednostki związane z pewnością prawa umożliwia więc przewidywalność działań organów państwa, a także prognozowanie działań własnych. W ten sposób urzeczywistniana jest wolność jednostki, która według swoich preferencji układa swoje sprawy i przyjmuje odpowiedzialność za swoje decyzje, a także jej godność, poprzez szacunek porządku prawnego dla jednostki, jako autonomicznej, racjonalnej istoty (...) Inaczej mówiąc, "treść omawianej zasady sprowadza się do takiego stanowienia i stosowania prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i by mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań, oraz w przekonaniu, że jego działania podejmowane pod rządami obowiązującego prawa i wszelkie związane z tym następstwa będą także i później uznawane przez porządek prawny" (wyrok TK z 21 grudnia 1999 r., sygn. K. 22/99, OTK ZU nr 7/1999, poz. 166, s. 904-905).
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 12 grudnia 2011 r., II OPS 2/11 podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 21 grudnia 1998 r., OPS 13/98, zgodnie z którym stwierdzenie, iż strona nie ponosi odpowiedzialności prawnej z tego powodu, że nie posiada wymaganego pozwolenia może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga indywidualnej oceny w każdej sprawie oraz po uwzględnieniu wszystkich okoliczności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego każdą tego rodzaju sprawę należy analizować indywidualnie, rozpatrując przyczyny braku pozwolenia, a w szczególności, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie kolejnego wymaganego pozwolenia oraz czy przyczyna braku pozwolenia jest związana z działaniem organu podczas rozpatrywania wniosku o wydanie nowego pozwolenia.
W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że Spółka rozpoczęła swoją działalność dopiero po doręczeniu postanowienia z 27 czerwca 2019 r. znak: GŚ-ll.6222.11.2018.KP o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoleniu zintegrowanemu z dnia 24 czerwca 2019 r., znak: GŚ II.6222.11.2018.KP. Wyżej wymienione rozstrzygnięcia w świetle art. 16 k.p.a. mają charakter ostateczny. Postępowania sądowo administracyjne dotyczące kontroli legalności zarówno decyzji z dnia 24 czerwca 2019 r. oraz postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z dnia 27 czerwca 2019 r. nie zakończyły się orzeczeniami prawomocnymi. Dopiero po uprawomocnieniu się wyroku przestaje funkcjonować w obrocie prawnym akt, który został wyrokiem uchylony (por. wyrok NSA z 25 listopada 2009 r. sygn. akt II GSK 218/09).
W świetle powyższego, w momencie rozpoczęcia użytkowania instalacji Spółka działała w dobrej wierze i posiadała stosowną decyzję uprawniającą ją do korzystania ze środowiska. Nie można więc uznać, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy Spółka podejmowała swoje działania gospodarcze bez uzyskania wymaganego pozwolenia, co stanowiłoby podstawę do nałożenia sankcji administracyjnej zgodnie z dyspozycją 276 ust. 1 p.o.ś.
Uzupełniając przedstawioną argumentację wskazać należy, że z akt kontrolowanej sprawy nie wynika również aby Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wstrzymał w drodze decyzji użytkowanie spornej instalacji eksploatowanej z uwagi na brak wymaganego pozwolenia zintegrowanego do czego z mocy prawa jest zobowiązany w myśl art. 365 ust. 1 przywołanej ustawy.
W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił, że wobec stwierdzenia braku podstaw do nałożenia na Spółkę obowiązku uiszczenia opłaty podwyższonej, postępowanie wszczęte z urzędu w tym przedmiocie podlegało umorzeniu. Ogólnie z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. podmiot, przedmiot lub podstawa prawna, która umożliwia załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Stwierdzenie w toku postępowania wszczętego z urzędu, że nie wystąpiły przesłanki do nałożenia opłaty podwyższonej oznacza brak przedmiotu postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.