Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Prezydent A decyzją z dnia "[...]", po rozpoznaniu wniosku A, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę osiedla 5 budynków wielorodzinnych wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą techniczną, realizowany w etapach w A przy ul. A i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu jako nr "[...]" wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną oraz przynależnym urządzeniem terenu, jak na rysunku A-1b, przy ul. A w A. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta A dla tego terenu. Uwag zgłoszonych przez spółkę A organ nie podzielił, bo wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu złożenia przez wnioskodawcę poprawionego projektu, w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Sieć kanalizacji deszczowej, jak i kanalizacji sanitarnej posiada odpowiednie uzgodnienia z właściwymi jednostkami. Pozwolenie na budowę drogi dojazdowej ze zjazdami to zostało zmienione decyzją z dnia "[...]" uwzględniającą korektę zjazdów, w tym zjazd do przedmiotowego osiedla.
Odwołania od tej decyzji wniosło sześć osób fizycznych oraz Spółka A. Wojewoda decyzją z dnia 7 sierpnia 2014r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego argumentację.
Na skutek skargi wniesionej Spółkę A, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 12 września 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m. in. na konieczność wyjaśnienia kwestii przekroczenia granic, zacienienia, dostępu do drogi publicznej czy też zapewnienia dostaw mediów.
Sąd wskazał również na to, że nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia zgodności zaprojektowanej wysokości budynku i geometrii dachów z ustaleniami planu miejscowego w odniesieniu do jednokondygnacyjnej części budynku. Organ w sposób lakoniczny uznał, że ta część budynku przykryta jest tarasem ziemnym, który obsługuje lokal mieszkalny na pierwszym piętrze i że takie rozwiązanie nie stoi w sprzeczności z planem miejscowym. Jednakże w zapisach planu dokładnie określono wysokość zabudowy, a zgodnie z opisem zawartym w projekcie przedmiotowy taras – jak to określił organ – stanowi część budynku. Nie wiadomo zatem, z jakich względów organ uznał, że takie rozwianie jest dopuszczalne.
Wojewoda decyzją z dnia "[...]" ponownie orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w tym z uzupełnionym projektem architektoniczno-budowlanym, w którym dokonano korekty. Projektowany budynek zlokalizowano zgodnie z określoną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy, spełniony jest też warunek liczby kondygnacji. Odpowiada on funkcji mieszkalnej wielorodzinnej z usługami zlokalizowanymi na parterze budynku. Na stropie nad częścią garażową zaprojektowano powierzchnię przeznaczoną pod zieleń i place zabaw. Na stropie nad częścią usługową zaprojektowano powierzchnię przeznaczoną pod zieleń, pełniącą funkcję tarasu zielonego obsługującego lokal mieszkalny nr "[..]". Plan miejscowy nie nakazuje, by projektowane kondygnacje miały tę samą powierzchnię zabudowy, jak również nie zabrania projektowania powierzchni przeznaczonej pod zieleń i place zabaw na stropach.
Projekt zagospodarowania terenu odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła A zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niesprawdzenie przez organ zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
- - § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta z dnia 25 lutego 2004 r. Nr XXII/321/04 zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta dla terenu położonego w południowej części miasta, w rejonie ulicy A w zakresie ustaleń wysokości zabudowy,
- - § 56, 192b, 192c, 192e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niezaprojektowanie instalacji technicznych zgodnie z warunkami wskazanymi w tym przepisie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że budynek nr 1 zaprojektowano jako obiekt o zróżnicowanej wysokości od 1 do 4 kondygnacji z płaskim dachem w formie tarasu dachowego w jednokondygnacyjnej części budynku, co jest sprzeczne z planem miejscowym. Z treści rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że w budynkach winny zostać zaprojektowane instalacje teletechniczne, których brak w projekcie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie można się zgodzić z wnioskiem zawartym w skardze, dotyczącym konieczności uchylenia decyzji organu I instancji.
W ocenie Sądu do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wystarczające było ponowne uchylenie wyłącznie decyzji organu odwoławczego. Poprzednio rozpoznając niniejszą sprawę (II SA/Ol 1107/14) Sąd wskazał, że istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po wstępnej kontroli wymogów formalnych zwykłego środka prawnego, organ drugiej instancji powinien zatem przystąpić do ponownego rozpatrzenia sprawy, tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
Ujmując rzecz najprościej zadaniem organu odwoławczego jest rozważenie, jak należy daną sprawę rozstrzygnąć zgodnie z zasadami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, a nie tylko to, czy utrzymać lub zmienić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Z treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) wynika m. in. to, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie podlega żadnym wątpliwościom to, że dla terenu objętego wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego w konsekwencji więc dla terenu objętego pozwoleniem na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten został przyjęty uchwałą Rady Miasta z dnia 25 lutego 2004 r. Nr XXII/321/04 i opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa pod poz. 550.
W § 4 ust. 2 planu miejscowego dla terenów przeznaczonych pod zabudowę określone zostały zasady kształtowania zabudowy i podziału terenu na działki budowlane. W przypadku zabudowy o funkcjach mieszkaniowych wielorodzinnych przyjęto, że na terenie o symbolu 8MW wysokość zabudowy wynosi odpowiednio od 4 do 7 kondygnacji, a budynki mają być zadaszone dachami dwuspadowymi o kącie nachylenia połaci dachowych do płaszczyzny przekroju poziomego budynku w przedziale 40 – 45 stopni.
Z projektu budowlanego wynika, że budynek nr 1 w zdecydowanej większości zaprojektowano jako budynek składający się z 4 kondygnacji z dachem dwuspadowym, czyli zgodnie z unormowaniami przyjętymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wysokość tego budynku jest jednak zróżnicowana, w ten sposób, że jego część ogranicza się do jednej kondygnacji, na której znajduje się płaski dach. Takie rozwiązanie techniczne pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego zarówno co do liczby kondygnacji budynku, jak i sposobu jego zadaszenia.
Pomimo wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 1107/14 dotyczących tej sprawy, a w zasadzie braku zrozumiałego jej wyjaśnienia stwierdzić należy, że organ II instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy w dalszym ciągu jej nie wyjaśnił.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarte jest stwierdzenie dotyczące tego, iż spełniony jest warunek właściwej liczby kondygnacji. Trudno jest zrozumieć z jakich faktów organ odwoławczy wywodzi prawidłowość tego stwierdzenia, bo przecież część budynku zgodnie z projektem ma liczyć zaledwie jedną kondygnację. Również dach budynku nad lokalem usługowym jest dachem płaskim, a nie o kącie nachylenia wskazanym w planie miejscowym. Nie może budzić wątpliwości również to, że to co organ w swojej decyzji określa jako taras zielony obsługujący lokal mieszkalny nr A7 w rzeczywistości jest dachem płaskim znajdującym się nad lokalem usługowym, a wysokość budynku w tym miejscu ogranicza się do jednej kondygnacji.
W uzasadnieniu decyzji powołano się nadto na naprężenia konstrukcyjne, ale w żadnym stopniu nie wyjaśniono jaki związek mają one z wysokością budynku, czy też kształtem dachu. W tej sytuacji raz jeszcze stwierdzić należy, że organ odwoławczy w sposób zrozumiały nie wyjaśnił dlaczego uznał, że projekt budynku jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przecież była to jedna z przyczyn uchylenia decyzji Wojewody wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie II SA/Ol1107/14.
Kwestią, którą określić można jako nową, bo podniesioną po raz pierwszy w skardze, było naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie dotyczącym wyposażenia budynku w instalację telekomunikacyjną. Przedstawioną § 56 rozporządzenia powinność zaopatrzenia budynku w instalację telekomunikacyjną należy rozumieć jako obowiązek zaopatrzenia budynku w taką instalację. Sąd nie dostrzega tejże instalacji w projektowanym budynku, do powyższego zarzutu nie odnosi się również organ II instancji w odpowiedzi na skargę.
Na rozprawie w Sądzie pełnomocnik skarżącego przedłożył decyzję Prezydenta z dnia "[...]" w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie to zmieniło decyzję, którą w niniejszej sprawie organ I instancji wydał w dniu "[...]", dlatego też wydaje się, że organ odwoławczy powinien powyższą okoliczność brać pod uwagę rozpoznając ponownie tę sprawę.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.