Uzasadnienie
I. Ż. wnioskiem z dnia "[...]" (karta 45 akt sądowych) powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwrócił się do Burmistrza Miasta "[...]" o udostępnienie informacji publicznej, w formie elektronicznej treści wszystkich umów wraz z aneksami zawartych pomiędzy UM a PKP dotyczących nieruchomości dworcowej w "[...]".
Decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]", działający z upoważnienia Burmistrza Miasta "[...]" – Sekretarz Gminy Miejskiej, na podstawie art. 105 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), umorzył postępowanie o udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznej obejmującej umowy wraz aneksami zawarte pomiędzy UM w "[...]" a PKP dotyczące nieruchomości dworcowej z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Uzasadniając orzeczenie wskazał, że w toku badania materiału dowodowego ustalił, iż już decyzją z dnia "[...]" odmówił wnioskodawcy udzielenia wnioskowanej informacji, a decyzja ta została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia "[...]". Decyzję tę cechuje zatem walor ostateczności, a tym samym nie jest dopuszczalne ponowne rozpatrywanie tego samego wniosku.
W odwołaniu od powyższej decyzji I. Ż. wniósł o jej wyeliminowanie z obiegu prawnego, jako niezgodnej z prawem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania. W uzasadnieniu wskazało, iż wniosek strony o udzielenie informacji publicznej został już rozpatrzony i została wydana decyzja, która w wyniku kontroli instancyjnej została utrzymana w mocy przez organ wyższego stopnia. Ponadto, skarżący skorzystał z prawa do złożenia skargi na decyzję z dnia "[...]", a sprawa przed sądem jeszcze nie zakończyła się, a tym samym stan prawny sprawy nie uległ zmianie. Dlatego też postępowanie w sprawie należało umorzyć, bowiem zgodnie z art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Skargę na tę decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie I. Ż. podnosząc, iż powyższa decyzja, jak też decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Wskazał, że organy winny, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesić postępowanie, bowiem decyzja z dnia "[...]" i decyzja ją poprzedzająca zostały zaskarżone do WSA.
W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Dodało, że w sprawie nie można było zawiesić postępowania, gdyż tożsama sprawa została zakończona ostateczną decyzją administracyjną
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania decyzji. Ponadto, stosownie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. zwanej dalej: ustawą p.p.s.a.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.
Po przeprowadzeniu analizy zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Sąd doszedł do przekonania, że decyzje są prawidłowe i odpowiadają obowiązującym unormowaniom prawnym, a tym samym nie uwzględnił podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od wskazania, iż skarżący dwukrotnie występował do tego samego organu o udzielenie tej samej informacji publicznej wnioskami z "[...]" i "[...]", a obydwa żądania były identycznej treści. Decyzją z dnia "[...]" organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu udzielenia zawartej we wniosku z dnia "[...]" informacji, a decyzja ta została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia "[...]", która następnie została zaskarżona do sądu.
Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jedną z przesłanek bezprzedmiotowości postępowania jest tożsamość sprawy, czyli sytuacja w której sprawę wcześniej rozstrzygnięto inną decyzją ostateczną Jednocześnie tożsamość spraw stanowi jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji - art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. W doktrynie jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że tożsamość sprawy zachodzi wówczas, gdy występują w niej te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2006, s. 747).
W ocenie Sądu wszystkie powyższe warunki zostały w sprawie spełnione. Ponadto skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje jako własny pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98, stanowiący, że: "dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy".
Tym samym, Sąd wskazał, że tylko eliminacja z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej (w jednym z trybów nadzwyczajnych) daje możliwość ponownego rozstrzygnięcia sprawy objętej wnioskiem.
W sprawie niesporne jest, że I. Ż. wystąpił do Burmistrza "[...]" o udostępnienie informacji publicznej określonej treści. W wyniku przeprowadzonego wówczas postępowania w dniu "[...]" została wydana decyzja, którą Burmistrz odmówił udostępnienia informacji publicznej, a powyższa decyzja została utrzymana w mocy w postępowaniu odwoławczym – jest ostateczna. Z identycznym wnioskiem skarżący wystąpił do Burmistrza "[...]" też dnia "[...]". Powyższe wskazuje, że zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku są identyczne. W sprawie niezmieniony jest również stan prawny, bowiem kwestię udostępniania informacji publicznej regulują przepisy ustawy art. 136 i nast. ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Słusznie zatem organy administracji uznały, że postępowanie w sprawie wniosku z dnia "[...]" należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Uwzględniając powyżej wskazane okoliczności stwierdzić należy, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki zezwalające na wyeliminowanie z obrotu prawnego zakwestionowanej decyzji Kolegium i decyzji jej poprzedzającej.
Odnosząc się do jedynego zarzutu skargi trzeba wskazać, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (por. W. Dawidowicz: Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 127-128). Mówiąc inaczej, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracji.
Zatem w myśl tego przepisu konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego zachodzi tylko wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe (tak też w wyroku NSA z dnia 10 sierpnia 1983r. sygn. akt I SA 481/83, publ. ONSA 1983, z. 2, poz. 65).
Podnieść należy, iż nawet z literalnego brzmienia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że zawieszenie postępowania nie wchodzi w rachubę, gdy zagadnienie prejudycjalne zostało już rozstrzygnięte. Sytuacja taka zachodzi, kiedy w kwestii prejudycjalnej wiąże już decyzja ostateczna, oznaczająca przecież w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej i stabilizację skutków prawnych ukształtowanych w wyniku jej zakończenia.
Zasada trwałości decyzji administracyjnych, wynikająca z art. 16 § 1 k.p.a., ma fundamentalne znaczenie dla całego systemu postępowania administracyjnego. Zgodzić się zatem należy, że samo wszczęcie postępowania sądowego, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postępowaniu administracyjnym, nie może być podstawą do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w tym postępowaniu. Dopóki ta decyzja ostateczna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, dopóty zawieszenie postępowania nie tylko naruszałoby art. 97 § 1 pkt 4 ale również art. 16 § 1 k.p.a., (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2000r. sygn. IV SA 1670/98, publ. ONSA 2001/4/189).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż okoliczność zaskarżenia decyzji Kolegium z dnia "[...]" do Sądu nie może być podstawą - w myśl przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - do zawieszenia postępowania dotyczącego odmowy udostępnienia informacji publicznej. Dopóki bowiem decyzja z dnia "[...]" funkcjonuje w obrocie prawnym zawieszenie postępowania naruszałoby nie tylko wyżej wskazane przepisy prawa, ale naruszałoby też nakaz wynikający z art. 12 § 1 k.p.a., dotyczący szybkości postępowania organu administracji publicznej.
Reasumując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają prawa. Oznacza to, iż nie znaleziono podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego zarówno z przyczyn wskazanych w skardze, jak i innych uchybień, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę oddalił.