Uzasadnienie
"A", reprezentowana przez J. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w N. Nr "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia zasad sprzedaży lokali mieszkalnych oraz określenia warunków udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych przy sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność gminy N., zbywanych na rzecz najemców.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 19 października 2015r. J. S. został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone w dniu 26 października 2015r., a zatem termin do usunięcia braku formalnego upłynął z dniem 2 listopada 2015r. W zakreślonym przez Sad terminie skarżący nie uzupełnił braku skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) osoby prawne i jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postepowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przy czym w myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a. mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowania. W związku z tym skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braku formalnego skargi w tym zakresie. Termin do wykonania wezwania Sądu upłynął z dniem 2 listopada 2015r. W zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał do Sądu żądanych dokumentów.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.