Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że w dniu "[...]" W. W. złożyła wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad mężem M. W. Decyzją z dnia "[...]" Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" działająca z upoważnienia Prezydenta "[...]" odmówiła przyznania W. W. świadczenia w okresie od "[...]" w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego wnioskowanego na M. W. W uzasadnieniu wskazano, iż spełnione zostało kryterium dochodowe przyznania świadczenia, gdyż w 2011r. miesięcznie na osobę w rodzinie przypadał dochód "[...]". Podniesiono jednak, że zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Wskazano, że pomiędzy małżonkami nie można mówić o obowiązku alimentacyjnym, wynikającym z art. 28 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a jedynie o alimentacyjnym charakterze obowiązku przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny. Ponadto podano, ze w odniesieniu do wnioskodawczyni nie można stwierdzić rezygnacji z zatrudnienia na rzecz opieki nad osobą niepełnosprawną. Ostatni stosunek pracy wnioskodawczyni został rozwiązany z pracodawcą z dniem "[...]", a orzeczenie o niepełnosprawności M. W. zostało wydane w dniu "[...]" i nie wynika z niego od kiedy niepełnosprawność istnieje. Wskazano, że wprawdzie M. W. jest niezdolny do samodzielnego funkcjonowania i pozostawienie go bez opieki może zagrażać jego życiu, jednak stwierdzono ze wnioskodawczyni nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Od decyzji tej odwołała się W. W., wnosząc o przyznanie jej świadczenia. Zarzuciła niewłaściwą interpretację przepisów prawa, powołując się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego i orzeczenia sądów administracyjnych. Podniosła, że rezygnacja z zatrudnienia czy niepodjęcie pracy z uwagi na konieczność całodobowej opieki nad mężem jest w końcowym efekcie tym samym. Wskazała, iż mąż uległ wypadkowi w "[...]", ale w pierwszych latach inwalidztwa nie zachodziła konieczność sprawowania nad nim stałej opieki. Znaczące pogorszenie stanu jego zdrowia nastąpiło w "[...]". Ponieważ w tym czasie rozwiązano z nią umowę o pracę, nie musiała z niej rezygnować. To, że wcześniej nie składała wniosku o świadczenie pielęgnacyjne wynikało z jej niewiedzy.
Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że na W. W. jako żonie M. W. ciąży obowiązek alimentacyjny. Z treści art. 23 i art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wynika bowiem, iż małżonkowie są zobowiązani do współdziałania dla dobra rodziny oraz zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli oraz, co istotne do wzajemnej pomocy, pod pojęciem której należy rozumieć pomoc w sytuacjach wyjątkowych, jaką stanowi choroba czy niepełnosprawność. Obowiązek ten ma charakter zbliżony do obowiązków alimentacyjnych, a jego celem jest zapewnienie wszystkim członkom rodziny zaspokojenia potrzeb na podobnym poziomie (zasada równej stopy życiowej). Wskazano, że miesięczny dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty określonej w art. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a także nie stwierdzono negatywnych przesłanek przyznania wnioskowanego zasiłku, określonych w art. 16a ust. 8 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Jednakże przesłanką przyznania specjalnego świadczenia opiekuńczego jest przede wszystkim rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która związana jest z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Wskazano, że z treści wypisu z orzeczenia z dnia "[...]" wynika, że M. W. został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i samodzielnej egzystencji i orzeczenie wydano na stałe. Nie podano od kiedy istnieje niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji. Natomiast W. W. do "[...]" była zatrudniona na umowę o pracę, a umowa ta została rozwiązana przez zakład pracy w związku z likwidacją etatu. Nie zostały zatem spełnione przesłanki uprawniające wnioskodawczynię do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdyż nie można przyjąć, iż W. W. zrezygnowała z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem. Powodem ustania zatrudnienia było rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę, przed datą wydania orzeczenia o uznaniu M. W. za całkowicie niezdolnego do pracy i samodzielnej egzystencji.
Brak jest zatem związku między sprawowaniem opieki, a rezygnacją z zatrudnienia. Wskazano, że odwołująca się opiekuje się niepełnosprawnym mężem, który takiej opieki wymaga, tyle że nie w związku z rezygnacją z zatrudnienia. Celem zaś specjalnego zasiłku opiekuńczego jest przyznanie ekwiwalentu pieniężnego ze środków publicznych dla osób, które rezygnują z zatrudnienia, aby sprawować opiekę na zasadach określonych ustawą.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do tut. Sądu W. W. żądając jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu I instancji, ewentualnie zmiany zaskarżonych decyzji i orzeczenia co do istoty poprzez przyznanie wnioskowanego świadczenia. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie ustawy o świadczeniach rodzinnych i Konstytucji RP. Podniosła, że bezsporne jest, że na skarżącej jako małżonce osoby uznanej za całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji ciąży obowiązek alimentacyjny. W tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie nie podzieliło stanowiska organu I instancji. Bezsporne jest również to, że zostało spełnione kryterium dochodowe, a także że rzeczywiście skarżąca sprawuje opiekę nad mężem, który takiej opieki wymaga. Podniosła, że Kolegium dokonując wykładni art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazało, iż w tym przepisie nie chodzi o rezygnację z potencjalnej możliwości zatrudnienia, ale takiego które ma faktycznie miejsce.
Stwierdzenie to pozostaje jednak w sprzeczności z wykładnią logiczną brzmienia tego przepisu, także orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Zarzuciła, że przyjęcie interpretacji prezentowanej przez organ prowadzi do wniosku, że osoba niepracująca, aby ubiegać się o specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad osobą w stosunku, do której zostało wydane orzeczenie o niepełnosprawności, musi najpierw się zatrudniać, a potem z pracy zrezygnować. Ponadto organy nie wzięły pod uwagę okresu od rozwiązania przez skarżącą stosunku pracy do wydania orzeczenia o niepełnosprawności jej męża. Wskazano także, że pracodawca rozwiązał umowę o pracę ze skarżącą, podczas gdy art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie uzależnia spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia od ustania tegoż zatrudnienia w określonym trybie. Skarżąca zarzuciła ponadto, że organy nie ustaliły, czy skarżąca znajduje się w takiej sytuacji życiowej i rodzinnej, że gdyby nie sprawowała opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a zostałaby jej zaoferowana praca, to byłaby gotowa do jej podjęcia.
Zatem w ocenie skarżącej organy te nie zebrały całego materiału dowodowego, co jest wymagane na podstawie art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto nie wskazały w uzasadnieniu swoich decyzji faktów i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia, co jest wymagane zgodnie z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, że wprawdzie skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki na mężem, to jednak otrzymała je nie z powodu rezygnacji z zatrudnienia (bo nie była przed złożeniem wniosku zatrudniona), ale na skutek nie podejmowania zatrudnienia. Wyjaśniono, że ostatnia zmiana ustawy o świadczeniach rodzinnych wyraźnie odróżnia pojęcie "rezygnacji z zatrudnienia" (art. 16a) i "niepodejmowania zatrudnienia" (art. 17). Zgodnie z zasadą racjonalnego ustawodawcy, należy uznać, że intencją ustawodawcy statuującego regulację art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych było wykluczenie osób "niepodejmujących zatrudnienia" z grona osób uprawnionych do zasiłku opiekuńczego.
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi pytania prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz grupę posłów dotyczącą zgodności z Konstytucją przepisów znowelizowanej ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2014r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 27 listopada 2014r. skarżąca wyjaśniła, że decyzją z dnia "[...]" przyznano jej zasiłek dla opiekuna od "[...]" bezterminowo i przedłożyła do akt sprawy kopię tej decyzji. Ponadto przedłożyła postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające to postanowienie, a także pismo z dnia "[...]" zawiadamiające o wszczęciu przez Kolegium postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]" o przyznaniu skarżącej zasiłku dla opiekuna od "[...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.)
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu opieki nad mężem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organy uznały bowiem, że skoro skarżąca nie zrezygnowała z zatrudnienia, gdyż nie pracowała zawodowo w chwili wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jej męża, to w takim przypadku nie może być mowy o rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności mimo, że skarżąca wcześniej otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaną opieką nad mężem.
Należy zatem wskazać, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456, ze zm., dalej jako: u.ś.r.), który został wprowadzony do ustawy na skutek ustawy nowelizującej z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 1548, zwanej dalej: ustawą zmieniającą) z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2013r. Przepisem tym ustawodawca do porządku prawnego wprowadził nowe świadczenie tj. specjalny zasiłek opiekuńczy. Stosownie do art. 16a ust. 1 u.ś.r. specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W związku z tym istota sporu dotyczy ustalenia, czy skarżąca spełniła przesłankę warunkującą przyznanie tego świadczenia, a mianowicie czy zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad mężem. W ocenie organów brak jest bowiem przesłanek do przyjęcia istnienia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy przez wnioskodawczynię, a zaistniałą koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem, skoro pracodawca rozwiązał z nią umowę o pracę w "[...]", a orzeczenie o niepełnosprawności męża zostało wydane w "[...]". Organy zaakcentowały przy tym, że przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego zostały zróżnicowane przez ustawodawcę, gdyż w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca uzależnił prawo do tego świadczenia zarówno od niepodejmowania zatrudnienia lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, natomiast w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanie tego świadczenia powiązał jedynie z faktem rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej spowodowanej koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną.
Podnieść jednak należy, że do "[...]" skarżąca otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad mężem, przyznane jej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", na okres od "[...]" na czas nieokreślony. Utrata prawa do tego świadczenia nastąpiła na skutek wejścia w życie art. 11 ust. 1 i 3 ustawy zmieniającej, które przewidywały zachowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby uprawnione na podstawie przepisów dotychczasowych do dnia "[...]", jeżeli spełniają warunki określone w tych przepisach. Wydane natomiast na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasały z mocy prawa po upływie terminu 30 czerwca 2013r Podnieść jednak należy, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013r. sygn. akt K 27/13 (publ. OTK-A 2013/9/134, Dz.U. poz.1557) orzeczono o niezgodności art. 11 ust. 1 i 3 ustawy zmieniającej z art. 2 Konstytucji RP.
Przy czym w uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wskazał, że praktyka stosowania art. 16a ust. 1 ustawy, wprowadzającego nowe świadczenie w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, może doprowadzić do wykluczenia możliwości ubiegania się o to świadczenie przez osoby, które pobierały świadczenie na zasadach dotychczasowych, a następnie utraciły to prawo w związku z wygaszeniem decyzji administracyjnych na mocy art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej osoby te nie będą się bowiem ubiegały się o specjalny zasiłek opiekuńczy z pozycji "rezygnujących z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", gdyż w okresie pobierania zasiłku pielęgnacyjnego nie pracowały. W jeszcze mniej korzystnej sytuacji są ci spośród dotychczasowych beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego, którzy w ogóle nie podejmowali zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a więc nie mogą z nich "zrezygnować".
Trybunał uznał za naruszenie konstytucyjnych zasad zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady ochrony praw słusznie nabytych regulację zawartą w art. 11 ust. 1 i 3 ustawy zmieniającej, prowadzącą do utraty prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby, które świadczenie takie dotychczas pobierały, naruszając ich bezpieczeństwo prawne oraz bezpieczeństwo osób niepełnosprawnych. Z uwagi między innymi na to orzeczenie postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt P 1/14, Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie wszczęte wskutek pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, które stanowiło jedną z podstaw zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.
Ponadto w uzasadnieniu tego postanowienia Trybunał zwrócił uwagę na to, że tak długo, jak zasygnalizowane w pytaniu prawnym rozbieżności w orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych co do interpretacji art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych mogą być usunięte przez sądy administracyjne, a zwłaszcza przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie jest konieczne rozstrzyganie pytań prawnych opartych tylko na jednej ze stosowanych w praktyce interpretacji zakwestionowanego przepisu, gdy inne – również występujące w praktyce – przynoszą rezultat pozostający w zgodzie z Konstytucją.
W związku z powyższym wskazać należy, że przyjęta przez organy interpretacja art. 16a ust. 1 u.ś.r., że w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego (inaczej niż w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego - art. 17 ust. 1 u.ś.r.) świadczenie to przysługuje wyłącznie tym osobom uprawnionym, które podjęły się i sprawują faktyczną opiekę nad osobami niepełnosprawnymi wyłącznie na skutek rezygnacji z wykonywanej uprzednio pracy, jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z zasadą równości wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących. Dokonana przez organy wykładnia art. 16a ust. 1 u.ś.r. prowadzi natomiast do zróżnicowania sytuacji prawnej osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi, w stosunku do których niepełnosprawność powstała w okolicznościach wskazanych w art. 17 ust. 1"b" u.ś.r. (czyli beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego) od sytuacji prawnej osób sprawujących opiekę nad "pozostałymi niepełnosprawnymi", ale także - co istotne w rozpoznawanej sprawie - zastosowana przez organy wykładnia różnicuje w sposób całkowicie niezrozumiały potencjalnych beneficjentów specjalnego zasiłku opiekuńczego na tych, którzy podejmują się sprawowania opieki na skutek rezygnacji z pracy oraz na tych, którzy tak samo jak poprzedni podejmują się i sprawują stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jednakże nie pozostając w zatrudnieniu powstrzymują się od podejmowania określonej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania tej opieki (tzn. rezygnują z podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej).
Zatem sam fakt niepozostawania w zatrudnieniu, spowodowany koniecznością opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, musi być decydujący dla ustalenia prawa do omawianego świadczenia, bez względu na przyczynę nie pozostawania w zatrudnieniu (rezygnację z zatrudnienia lub rezygnację z podjęcia zatrudnienia). Byłoby fikcją wymaganie od osób niepracujących - bowiem sprawujących faktycznie opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, co potwierdzone było wcześniejszym przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego - podjęcia przez te osoby pracy po to, by następnie z niej zrezygnować w celu spełnienia przesłanki otrzymania świadczenia, którego celem jest w istocie nie forma podjęcia bądź rezygnacji z zatrudnienia, lecz rekompensata Państwa za sprawowanie faktycznej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny powodująca w konsekwencji niemożność wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez opiekuna.
Zatem w ocenie Sądu nie sposób jest przyjąć za zgodne z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, że w przypadku dwóch osób, tak samo sprawujących stałą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, jednej z nich przysługiwać będzie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdyż w celu tej opieki osoba ta dokonała rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, natomiast drugiej prawo to nie będzie przysługiwać, gdyż osoba ta - pomimo sprawowania faktycznej opieki i spowodowanej tym obiektywnej niemożności podjęcia zatrudnienia - nie wypełnia przesłanki "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Wyżej zaprezentowany pogląd jest wyrażony w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 26 września 2013r., sygn. II SA/Łd 514/13 oraz z dnia 15 października 2013r., sygn. II SA/Łd 815/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 września 2013r., sygn. III SA/Gd 592/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 października 2013r., sygn. IV SA/Po 645/13, wyrok NSA z dnia 10 października 2014r. sygn. I OSK 489/14, wyrok NSA z dnia 17 października 2014r. sygn. akt I OSK 3063/13, wyrok NSA z dnia 17 października 2014r. sygn. akt I OSK 410/14, wszystkie dostępne w Internecie), a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni go podziela.
Natomiast w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na jeszcze jedną istotną, kwestię, która ma znaczenie dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Z dokumentów przedłożonych przez skarżąca na rozprawie przed tut. Sądem wynika, że po wejściu w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014r. poz. 567, dalej jako: ustawa o zasiłku dla opiekunów) skarżąca złożyła wniosek w trybie tej ustawy. W związku z tym decyzją Prezydenta "[...]" z dnia "[...]" przyznano jej zasiłek dla opiekuna na okres od "[...]" bezterminowo i jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia organ zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla opiekuna na okres od "[...]" do "[...]".
Z kolei postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło przedmiotowe postanowienie o zawieszeniu postępowania. Natomiast pismem z dnia "[...]" Kolegium zawiadomiło skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej jej zasiłek dla opiekuna na okres od "[...]" bezterminowo. W związku z tym należy wskazać, że zarówno ustawa o zasiłku dla opiekunów (art. 2 ust. 5 pkt 1), jak i ustawa o świadczeniach rodzinnych (art. 16 a ust. 8 pkt 1 lit. c) wyklucza możliwość przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego i zasiłku dla opiekuna za ten sam okres.
W związku z tym przed rozpoznaniem niniejszej sprawy organ winien w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek i zakończyć postępowanie w sprawie przyznania zasiłku dla opiekuna, przy zachowaniu wymogów określonych w art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, zobowiązującego organ do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i oprawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Przyznanie bowiem tego rodzaju świadczenia spowoduje, że postępowanie w niniejszej sprawie stanie się bezprzedmiotowe i będzie podlegało umorzeniu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.