Uzasadnienie
S.J., po oddaleniu jego skargi na decyzję odmawiającą przyznania zasiłku celowego, złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz adwokata.
Przebywający aktualnie w zakładzie karnym skarżący stwierdził, iż mieszka w górnej kondygnacji budynku w "[...]"; prowadził samodzielnie gospodarstwo domowe. Rodzice z siostrą mieszkają na parterze i prowadzą oddzielne gospodarstwo domowe. W kwietniu 2014 r. budynek został spalony i jest teraz remontowany z różnych środków. Według oświadczenia, skarżący nie posiada żadnego dochodu ani majątku.
Odpowiadając na wezwanie z 2 marca 2016 r. skarżący oświadczył, iż nie może liczyć na pomoc bliskich. Córka ma dwoje dzieci i wraz z mężem nie pracują. Syn uczy się i pracuje, jego środki nie wystarczają jednak w pełni na samodzielne życie i naukę. Rodzice są w podeszłym wieku i ze względu na stan zdrowia wymagają opieki. On sam ma orzeczoną niepełnosprawność. Koniec kary pozbawienia wolności przypada na 1 listopada 2016 r. Jak wynika z dostarczonego zaświadczenia zakładu karnego, nie jest zatrudniony i nie posiada do dyspozycji żadnych środków pieniężnych.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Ponieważ z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oświadczenie skarżącego, korespondujące z informacjami wynikającymi z akt postępowania administracyjnego, daje podstawę do stwierdzenia, iż znajduje on się w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie postanowień dotyczących prawa pomocy.