Uzasadnienie
Decyzją z dnia"[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dalej jako Kolegium - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A. i Z. K. od decyzji Nr "[...]" Zastępcy Burmistrza "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]", odmawiającej ustalenia na wniosek odwołujących się warunków zabudowy działek nr: "[...]" i "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w formie zabudowy siedliskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, utrzymało w mocy w/w decyzję Burmistrza "[...]" z dnia "[...]".
Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu "[...]" A. i Z. K. wystąpili do Burmistrza "[...]" z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działek nr "[...]", "[...]", obręb "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego w zabudowie zagrodowej.
Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Zastępca Burmistrza "[...]" odmówił ustalenia zdefiniowanych powyżej warunków zabudowy, lecz rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Kolegium z dnia "[...]", "[...]", a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Zastępca Burmistrza "[...]" ponownie odmówił ustalenia na rzecz A. i Z. K. warunków zabudowy działek nr "[...]" i "[...]", obręb "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie siedliskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Jako podstawę odmowy powołał się na ostateczne postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w "[...]" – dalej jako RDOŚ - z dnia "[...]", znak: "[...]" odmawiające uzgodnienia powyższych warunków zabudowy.
Nie podzielając argumentacji odwołania Kolegium skarżoną decyzją z dnia "[...]" utrzymało w całości w mocy w/w decyzję Burmistrza "[...]" z dnia "[...]". Podało, że zgłoszone warunki zabudowy nie spełniają warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz. 199 j.t. – dalej jako u.p.z.p.), tj. pozostają w sprzeczności z przepisem odrębnym, którym w tym przypadku jest § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 161 Wojewody z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu (dalej: rozporządzenie Wojewody). Przywołany przepis zabrania lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z takowa sytuacją - w ocenie Kolegium – mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, jako, że planowana inwestycja znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora oraz innego zbiornika wodnego usytuowanego na działce nr "[...]".
Jako dowód na powyższą okoliczność Kolegium powołało się na ustalenia protokółu wizji lokalnej z dnia "[...]" przeprowadzonej przez RDOŚ. Kolegium wprawdzie dostrzegło, że w sprawie ma zastosowanie art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p., tj. że nastąpiła fikcja prawna, tzw. milczącego uzgodnienia przed RDOŚ z uwagi na niedochowanie 21-dniowego terminu do zajęcia stanowiska w sprawie, lecz powołując się na orzecznictwo stwierdziło, że jest zobligowane do respektowania ostatecznego postanowienia RDOŚ z dnia "[...]" odmawiającego uzgodnienia projektu rzeczonej decyzji.
W skardze r. pr. J. Z. pełnomocnik A. i Z. K. rozstrzygnięciu Kolegium zarzucił:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
- - § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 8 oraz art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 21 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące dokonaniem wykładni zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w obszarze 100 m od każdego zbiornika wodnego, również na terenie, który nie wyróżnia się krajobrazem o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowych ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych.
- - art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5c w zw. Z art. 60 ust. 1a u.p.z.p. skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, pomimo uzyskania w sprawie wszystkich wymaganych prawem uzgodnień, w tym uzgodnienia ex lege projektu decyzji przez RDOŚ.
b/ inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu ustalenia, czy zbiorniki wodne na obszarze planowanej inwestycji wymagają ochrony ze względu na krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, lub związanych z wypoczynkiem, względnie turystyką, jak również pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych, a także że w obszarze 100 m od planowanej inwestycji znajduje się jezioro,
- - art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niezgodny z procedurą administracyjną,
- - art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nieuwzględnienie przez Kolegium, iż decyzja Nr "[...]" organu pierwszej instancji nie respektowała wytycznych zawartych w decyzji Kolegium z dnia "[...]" w zakresie, w jakim organ nie ustalił, czy uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy przez RDOŚ nastąpiło z mocy prawa,
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. porze poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. utrzymanie w mocy decyzji, pomimo, że winna być uchylona jako wadliwa.
Podnosząc zarzuty wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Nadto powołując się na art. 106 § 3 p.p.s.a wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z:
- - dokumentacji fotograficznej na okoliczność, wykazania, że zbiorniki wodne, w obszarze których znajdują się działki planowanej inwestycji, nie wymagają ochrony ze względu na brak walorów zasługujących na ochronę,
- - pisma Starosty "[...]" z dnia "[...]" na okoliczność, że zbiorniki wodne na działce nr "[...]" zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Uzasadniając podał, że w sprawie doszło do uzgodnienia ex lege projektu decyzji przez RDOŚ. Dodał, że sztuczne stawy na działce nr "[...]" są urządzeniem wodnym w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne, a ponadto przedmiotowe zbiorniki wodne powstały w warunkach samowoli budowlanej, czego dowodem jest wnioskowane pismo Starosty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje.
Zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.
Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem.
Jednocześnie wskazać należy, że w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd obligatoryjnie stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach (także nadzwyczajnych) prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przepis ten nakazuje wyjście poza granice skargi oraz zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Przesłanką zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie, ale także w aktach poprzedzających, jeżeli były one podjęte w granicach danej sprawy. (vide: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, W-wa 2010, s.317-318). Przyjmuje się, że przepis art. 135 p.p.s.a. znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi.
Zawiera on uprawnienie sądu administracyjnego do orzekania w głąb sprawy, pozwalające na usunięcie z obrotu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie niezgodnie z prawem. Użyte w tym przepisie określenie "sprawa, której dotyczy skarga", to sprawa w znaczeniu materialnoprawnym, a nie tylko procesowym. (tak: NSA (7) 23 listopada 2004 r. OSK 807/04, publ. CBOSA). Na mocy tego przepisu sąd ma obowiązek odnieść się do wszystkich postępowań (w tym także rozstrzygnięć w nich wydanych) w granicach danej sprawy bez względu na to w jakim trybie postępowanie się toczy.
Zatem obejmuje ono wszelkie te postępowania i wydane bądź zapadłe w nich rozstrzygnięcia (także akty i czynności) administracyjne, bez względu na to, czy były one zaskarżalne w toku instancji, które - poprzedzając zaskarżone - warunkowały dokonaną w nim konkretyzację stosunku prawnego podlegającego rozstrzygnięciu. (por. wyrok NSA z 20 maja 2008 r., sygn. II FSK 456/07, CBOSA). Wspomniany przepis normuje tzw. głębokość orzekania i daje podstawę sądowi administracyjnemu do objęcia kontrolą wszystkich aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, pod warunkiem, że jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. (wyroki NSA z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 413/07 i z dnia 1 czerwca 2010 r. o sygn. II GSK 591/09, publ. CBOSA) Przyjmuje się, że spełnienie przesłanki "niezbędności" następuje jedynie wówczas, gdy bez zastosowania trybu określonego w komentowanym przepisie załatwienie sprawy byłoby "niemożliwe lub co najmniej utrudnione" (Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, z. 4, s. 39).
Granice orzekania sądu administracyjnego I instancji wyznacza sprawa administracyjna w znaczeniu materialnym (a nie procesowym), a skoro skarżący przedmiotem skargi może uczynić określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w całości lub tylko w części, to tak określony w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie wiążące granice sprawy rozpoznawanej przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 618/09; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1739/09; wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1904/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia.
Treść i zakres sprawy administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa materialnego, które determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzują czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07). Takie rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza przypisanie kontroli sądowej tylko do sprawy ze stosunku administracyjnoprawnego, w którym wydano zaskarżone rozstrzygnięcie (podobnie: A. Kabat (w) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wolters Kluwer, Kantor Wyd. Zakamycze 2006, str. 300, J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis wyd. 2, str. 292).
W świetle treści art. 135 p.p.s.a. oraz powyższych rozważań Sąd orzekający miał kompetencję również do oceny prawidłowości postanowienia z dnia "[...]", znak: "[...]", wydanego z upoważnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przez Regionalnego Konserwatora Przyrody odmawiającego uzgodnienia warunków zabudowy działek nr "[...]" i "[...]", obręb "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego w formie zabudowy siedliskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Nr "[...]" Zastępcy Burmistrza "[...]" z dnia "[...]" odmawiającą ustalenia na wniosek A. i Z. K. warunków zabudowy działek nr: "[...]" i "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]" dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w formie zabudowy siedliskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Podstawą odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy był art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. przepis odrębny, za który w niniejszym przypadku uznano § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody. O niezgodności warunków zabudowy z przywołanym przepisem odrębnym przesądził RDOŚ postanowieniem z dnia "[...]", którym odmówił uzgodnienia rzeczonych warunków zabudowy, a którym to postanowieniem Kolegium było związane przy orzekaniu.
Przywołany § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody stanowi, że lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W ocenie RDOŚ obiekty budowlane mogą zostać zlokalizowane na części działek nr "[...]" i "[...]", wyznaczonych za pomocą nieprzekraczalnych linii zabudowy, w odległości m. iIn. ponad 100 m od granicy działki geodezyjnej jeziora "[...]". Jednakże – jak uznał RDOŚ - wskazane na załączniku graficznych miejsce realizacji zamierzonych obiektów budowlanych występuje na wysokości nieużytku wskazanego na mapie ewidencyjnej stanowiącej załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr "[...]". RDOŚ w trakcie wizji lokalnej w dniu "[...]" stwierdził, że w granicach w/w nieużytku na działce nr "[...]" występują dwa zbiorniki wodne.
Jeden z nich oznacza się regularnymi kształtami prostokąta i nie posiada roślinności w strefie brzegowej, drugi zaś o kształcie owalnym w części centralnej z wypłyceniem porośniętym brzozami i wierzbami, w części brzegowej porastały płaty turzyc, trzciny pospolitej, tataraku i pałki szerokolistnej. Linia brzegowa tego zbiornika przebiega po obrysie wykazanym na w.w mapie ewidencyjnej jako nieużytek. Dodał, że linie brzegowe owych zbiorników wodnych były wyraźnie zauważalne. Organ interpretując " inne zbiorniki wodne " w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody podał, że przepis ów ma swoje źródło w art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z2013r., poz. 627 j.t.). W jego ocenie przywołanej pojęcie nie jest uwarunkowane pochodzeniem, typem, ani wielkością danego zbiornika, dotyczy zarówno zbiorników wodnych naturalnych, jak i sztucznych, powstałych na wodach płynących, czy też w zagłębieniach terenu.
Zbiorniki wodne na działce nr "[...]" spełniają w/w kryteria innego zbiornika wodnego w rozumieniu przywołanym. Dalej organ uznał, że planowane na działkach nr "[...]" i "[...]" obiekty budowlane nie są urządzeniem wodnym w rozumieniu art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. prawo wodne (DZ. U. z 2012r., poz. 145 j.t.), ani tym bardziej nie służą prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, czy też rybackiej. Dalej organ dokonał analizy wyjątków od § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody zawartych w ust. 5 pkt 1-3 w/w § 4 dopuszczających zabudowę w pasie o szerokości do 100 m od linii brzegowej wspomnianych powyżej akwenów wodnych. Uznał, że w sprawie nie ma zastosowanie wyjątek z pkt 2 (siedlisko rolnicze - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu), gdyż działki planowanej zabudowy nr "[...]" i "[...]" nie są zabudowane.
Nie uznał także kolejnego wyjątku (pkt 3) przemawiającego za dopuszczalnością przedmiotowej inwestycji (wyznaczany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska), gdyż na działkach nr "[...]" i "[...]" takie elementy przestrzenne, tj. plaża, kąpielisko, czy też przystań nie występują, a ponadto zamierzenie inwestycyjne dotyczy terenu pozbawionego planu miejscowego.
Powyższe wnioski – w ocenie Sądu – nie są obarczone błędną interpretacją.
Natomiast analizując ostatni z wyjątków (pkt 1) dopuszczający realizację obiektów budowlanych w 100 m strefie od linii brzegowej rzeczonych akwenów wodnych (obszar zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, lub w równorzędnych dokumentach planistycznych oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych) RDOŚ uznał, że zastosowanie tegoż odstępstwa może mieć miejsce w przypadku, gdyby teren w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy został oznaczony jako zwarta zabudowa wsi i jednocześnie co najmniej dwie działki przyległe do niego byłyby zabudowane w stopniu umożliwiającym wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego w niniejszej sprawie RDOŚ uznał, że działki planowanej inwestycji nr "[...]" i "[...]" przylegają tylko do jednej działki zabudowanej, tj. "[...]" i że wobec powyższego warunek wyznaczenia linii zabudowy – zgodnie z zabudową co najmniej dwóch działek przyległych – jest niespełniony.
Wobec powyższego organ uzgadniający odstąpił od prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przeznaczenia działek zamierzonej inwestycji budowlanej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]" bądź w innych dokumentach równorzędnych dokumentach planistycznych, gdyż nie miałoby to wpływu na kierunek rozstrzygnięcia w sprawie.
Prezentowanego poglądu Sąd orzekający w sprawie nie podziela.
Dostrzec bowiem wypada, że użyty w licznie mnogiej zwrot " na działkach sąsiednich " jest konsekwencją zdefiniowania w tym przepisie (§ 4 ust. 5 pkt 1 w/w rozporządzenia Wojewody) dwóch obszarów połączonych spójnikiem łącznym " oraz ", tj. zwartej zabudowy miast i wsi oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Prezentowana interpretacja uniemożliwiałaby zabudowę dwóch działek ewidencyjnych zlokalizowanych na obszarze zwartej zabudowy miast i wsi, względnie na terenie uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pomimo, że w obu sytuacjach charakter terenu niedoszłej inwestycji (zwarty obszar, uzupełnienie rodzajowej zabudowy) byłby zachowany. Powyższa interpretację wspiera literalne znaczenie "zwartego obszaru", przez który można rozumieć jako obszar (...) ścisły, zbity, gęsty, skupiony; jednolity pod względem ukształtowania, kompozycji, budowy, składu; harmonijnie zespolony, nie zróżnicowany, nie rozczłonkowany, spójny (Słownik Języka Polskiego pod redakcją M. Szymczaka, Warszawa 1981).
Kontynuując postępowanie organ ustali odległość zabudowań na działce nr "[...]", obręb "[...]" od linii brzegowej zlokalizowanych na niej dwóch zbiorników wodnych, jak również możliwość wyznaczenia owej linii zabudowy względem działek planowanej inwestycji.
W kontynuowanym postępowaniu wyjaśnienia charakter owych zbiorników wodnych na działce nr "[...]" w kontekście zarzutu, czy nie stanowią one urządzenia wodnego w rozumieniu art. 9 ust. 19 lit. c prawa wodnego, skoro są wykorzystywane wyłącznie do prowadzenia przez ich właściciela działalności rolniczej, tj. są wykorzystywane w okresie letnim jako wodopój dla krów.
Co więcej, w tej sytuacji zasadniczego wydźwięku nabiera ustalenie, czy ów wodopój dla zwierząt – w sytuacji potwierdzenia powyższego - z założenia może być uznany za " inny zbiornik wodny", o jakim mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia, mając na uwadze cele ochrony zawarte w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, tj. teren chroniony ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowy ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych, co jest kwestionowane w zarzucie skargi.
Nie przesądzając zatem czy owe zbiornika są "innym zbiornikiem wodnym" uznać należy, że organ nie poczynił żadnych wiążących ustaleń w zakresie odległości owych zbiorników od planowanej inwestycji przyjmując, że znajduje się on w pasie szerokości 100 m. od brzegu tychże zbiorników. Tymczasem z przedłożonych akt sprawy, w tym także wizji lokalnej przeprowadzonej przez RDOŚ w dniu "[...]", nie wynika, aby w tym zakresie poczynione zostały jakiekolwiek ustalenia dowodowe co do odległości rzeczonych zbiorników od planowanej inwestycji. Brak ustaleń w tym zakresie stanowi naruszenie § 4 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia i 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Wreszcie organ ustali, czy owe " zbiorniki wodne " na działce nr "[...]’ nie powstały w warunkach samowoli budowlanej, co podnosi skarżący uprawdopodabniając powyższe załączonym do skargi pismem wydanym z upoważnienia Starosty "[...]" z dnia "[...]". Także wypis z rejestru gruntów tej działki z dnia "[...]" nie potwierdza, aby były na niej zlokalizowane jakiekolwiek zbiorniki wodne. W przypadku potwierdzenia domniemanej okoliczności rzeczą organów będzie ocena, czy zakaz z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody w tej sytuacji, co do zasady, w ogóle może mieć zastosowanie.
Organ uzupełni materiał dowodowy sprawy w zakresie powyżej wskazanym mając na uwadze wyrażoną opinię prawną.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.