Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", a następnie postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie ustanowił dla skarżącej adwokata. Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącej jako pełnomocnika z urzędu – adwokata R. P. W piśmie procesowym z dnia 25 marca 2013 r. (data złożenia), do którego załączona została kserokopia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku wraz z potwierdzeniem jej osobistego odbioru przez skarżącą, wyznaczony adwokat wniósł o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej w związku ze sporządzeniem przedmiotowej opinii. Oświadczył jednocześnie, że "skarżący (skarżący: W. K.) nie uiścił w całości ani w części opłaty z tytułu sporządzenia skargi i reprezentowania go przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie."
Wskazać należy, iż w świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, adwokat wyznaczony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do § 20 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony adwokat wniósł o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wraz z tym żądaniem nie złożył jednak, wymaganego przez § 20 rozporządzenia, oświadczenia, zgodnie z którym opłaty z tego tytułu nie zostały zapłacone w całości lub w części. Za spełniające wymogi § 20 rozporządzenia nie można uznać bowiem oświadczenia, zgodnie z którym skarżąca nie uiściła w całości ani w części opłaty z tytułu sporządzenia skargi i reprezentowania jej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W warunkach niniejszej sprawy wyznaczony adwokat nie sporządził bowiem skargi kasacyjnej i nie reprezentował skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, lecz sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za jej sporządzenie powinien zatem zawierać oświadczenie, z którego jednoznacznie wynika, że opłaty za tą czynność nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek wyznaczonego adwokata nie zawiera takiego oświadczenia. W konsekwencji, stwierdzić należy, iż jego wniosek nie zawiera oświadczenia wymaganego przez § 20 rozporządzenia.
Oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia, jest natomiast obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi ono podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności adwokackie nie zostały zapłacone w całości lub w części i pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Podkreślić jednocześnie należy, iż brak przedmiotowego oświadczenia nie stanowi braku formalnego wniosku, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, dlatego też nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ustawy. Jego brak wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie przez adwokata prawa do wynagrodzenia. Przedstawione stanowisko utrwalone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08 i z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, należało orzec jak w sentencji.