Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dla Miasta i Powiatu A, działając na podstawie art. 84c ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 672 ze zm.), na skutek sprzeciwu spółki A (dalej jako; "Spółka") wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych, orzekł o kontynuowaniu czynności kontrolnych.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia "[...]".
W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że postanowienie z "[...]" zostało doręczone zarówno pełnomocnikowi strony, jak i samej stronie. W dniu 5 sierpnia 2014 r. na postanowienie organu I instancji zostało złożone zażalenie podpisane przez pełnomocnika strony. W wyniku rozpatrzenie tego zażalenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia "[...]’ utrzymał powyższe postanowienie w mocy.
Następnie do organu odwoławczego wpłynęło kolejne zażalenie na postanowienie z dnia "[...]" nadane w dniu 28 sierpnia 2014 r. Organ II instancji zwrócił się do pełnomocnika strony, czy wobec ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, cofa drugie z wniesionych zażaleń.
Pomimo upływu wyznaczonego terminu pełnomocnik nie ustosunkował się do wezwania organu. Inspektor Wojewódzki stwierdził dalej, że skoro w obrocie prawnym znajduje się już ostateczne postanowienie organu z "[...]", to niedopuszczalnym jest ponowne orzekanie w przedmiotowej sprawie. Dlatego też – zdaniem organu – w oparciu o art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego należało stwierdzić niedopuszczalność zażalenia.
Pismem z dnia 12 grudnia 2014r. Spółka zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wskazując na naruszenie przez organ przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
W związku z tym należy wskazać, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Przytoczone przepisy wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego.
Kwestionowane postanowienie nie należy do żadnej ze wskazanych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działalności administracji publicznej.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia od postanowienia organu I instancji wydanego na skutek sprzeciwu złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.; dalej jako: "u.s.d.g."). Tymczasem z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt II GPS 3/13 wynika, że "na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 u.s.d.g. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego" (publ. ONSAiWSA z 2014 r. nr.4 poz.55, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu należy przypomnieć, że ogólna moc wiążąca uchwały NSA powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego", Warszawa 2004, s. 221 i n.).
W treści przywołanej uchwały NSA stwierdził, że postępowanie organu w zakresie kontroli, o którym mowa w art. 84c u.s.d.g., nie jest w ogóle postępowaniem administracyjnym, a w postanowieniach wydawanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu organ kontroli nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego przedsiębiorcy. Skoro zaś postępowanie kontrolne prowadzone na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma charakteru postępowania administracyjnego, to oznacza, że sprzeciw wniesiony w postępowaniu kontrolnym, nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania względem postępowania kontrolnego, a zwłaszcza nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowienia podjęte w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu wpływają więc jedynie na sytuację faktyczną a nie prawną kontrolowanego przedsiębiorcy, bowiem odnoszą się one do samej kontroli a więc do obowiązków organu prowadzącego kontrolę.
Nie ma podstaw, aby z takiego postanowienia wyprowadzić jakiekolwiek uprawnienia kontrolowanego podmiotu. Rozważania na temat charakteru prawnego postanowień wydanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu determinują analogiczne rozwiązanie w przypadku odmowy rozpatrzenia sprzeciwu, które także nie jest rozstrzygnięciem podjętym w postępowaniu administracyjnym (zob. postanowienie NSA z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2368/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy więc przyjąć, że na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia od postanowienia organu I instancji wydanego na skutek sprzeciwu złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ust. 1u.s.d.g. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, skoro postanowienie organu I instancji nie jest postanowieniem objętym właściwością rzeczową sądu administracyjnego.
Za powyższą wykładnią przemawia także i to, że skoro niedopuszczalna jest skarga na postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji wydane na skutek sprzeciwu złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ust. 1 u.s.d.g., to brak jest podstaw do przyjęcia, że na kolejne postanowienie organu rozpoznające ponowne zażalenie od postanowienia organu I instancji, będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego.
W sprawie niniejszej zaś postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę na postanowienie Inspektora Wojewódzkiego z dnia "[...]". Postanowienie Sądu stało się prawomocne na skutek oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 r. (sygn. akt II OSK 318/15).
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono o odrzuceniu skargi.
O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.