Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M.arcina Szymańskiego na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki obiektu.
Skarżący, wnioskiem z dnia 12 września 2013 r., zwrócił się do tut. Sądu o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku. Podał, że nie wiedział o wyznaczeniu rozprawy i rozpoznaniu sprawy, gdyż nie otrzymał żadnych informacji z Sądu. Wyjaśnił, że listonosz nie zostawił awiza w jego skrzynce pocztowej, wbrew zapisowi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Powyższe pozbawiło go prawa do zaskarżenia wydanego w sprawie wyroku, co skarżący uznał za niesprawiedliwe. Podniósł, że sytuacja była niezawiniona przez niego. Stwierdził, że zależało mu na śledzeniu tej sprawy. Dodał, że dotychczas odbierał każdą przesyłkę, więc odebrałby również list z informacją o rozprawie. Zaznaczył, że powyższe wyjaśni w urzędzie pocztowym.
Zarządzeniem z dnia 23 października 2013 r. skarżący został wezwany do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pism dotyczących podjętych działań, mających na celu wyjaśnienie z Pocztą Polską kwestii wadliwego doręczenia przesyłki z Sądu, zawierającej zawiadomienie o rozprawie.
W zakreślonym terminie skarżący nadesłał kopię pisma z dnia 5 listopada 2013 r. kierowanego do Urzędu Pocztowego W.. Odpowiadając natomiast na wezwanie Sądu z dnia 2 grudnia 2013 r. o nadesłanie odpowiedzi Poczty Polskiej na reklamację, pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. poinformował Sąd, że nie otrzymał żadnej odpowiedzi na powyższe pismo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może przywrócić termin. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminowi można więc przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. I OZ 216/10).
W przedmiotowej sprawie, skarżący nie wykazał istnienia obiektywnych przyczyn uniemożliwiających mu zachowanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem swojego twierdzenia, że doręczyciel nie pozostawił w skrzynce pocztowej awiza przesyłki zawierającej zawiadomienie o rozprawie. Skarżący dopiero po otrzymaniu wezwania Sądu o nadesłanie pism dotyczących podjętych przez skarżącego działań, mających na celu wyjaśnienie z Pocztą Polską kwestii wadliwego doręczenia przesyłki, wystąpił do właściwego Urzędu Pocztowego o wyjaśnienie zarzucanego pracownikowi tej instytucji nieprawidłowego działania.
Należy też zauważyć, że każda z przesyłek Sądu kierowanych do skarżącego była awizowana, a skarżący nie odebrał tylko jednej z nich. Powyższe pozwala na przyjęcie, że wbrew zarzutowi podnoszonemu we wniosku o przywrócenie terminu, doręczyciel - tak, jak jest to zaznaczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - pozostawił awizo o przedmiotowej przesyłce w skrzynce pocztowej skarżącego.
Jak już wyżej wskazano, możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnych wyłącza nawet niedbalstwo osoby, która miała dokonać tej czynności.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.