Uzasadnienie
We wniosku z dnia "[...]", złożonym na urzędowym formularzu, K. B. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]". W uzasadnieniu podniósł, iż jest mieszkańcem domu pomocy społecznej, za pobyt w którym płaci co miesiąc 292,60 zł. W konsekwencji, z uzyskiwanego dochodu z tytułu zasiłku stałego, na jego własne potrzeby pozostaje niewielka kwota pieniędzy. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada nieruchomości, a także żadnych zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Jedynym źródłem jego dochodu jest zasiłek stały w kwocie 444 zł.
Z pism złożonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego (k. 2, k. 5 akt administracyjnych) oraz skargi (k. 2-3 akt sądowych) wynika, że środki pieniężne, jakie pozostają mu po opłaceniu pobytu w domu pomocy społecznej przeznacza on w zależności od potrzeb, w różnym czasie, w różnych proporcjach, na leki, papierosy i inne potrzeby osobiste.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie wystarczy przy tym wykazanie, iż poniesienie kosztów postępowania sądowego pogorszy sytuację materialną strony. Strona wykazać powinna, że posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie kosztów tego postępowania spowoduje uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych jej potrzeb, a ponadto, że środki, którymi dysponuje nie dają możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ten cel.
Rozpatrując zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy brać zatem pod uwagę, z jednej strony, wysokość obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś jej możliwości finansowe.
Zauważyć należy, iż skarżący, przebywając w domu pomocy społecznej, ma zapewnione podstawowe warunki socjalno-bytowe. Ze środków pieniężnych, jakie pozostają po opłaceniu pobytu w tym domu, musi on jednak zabezpieczyć środki na leki i inne wydatki na zaspokojenie jego potrzeb osobistych. Skarżący część tych środków przeznacza na pokrycie wydatków na papierosy (w różnym czasie, w różnych wysokościach). Wydatki na ten cel nie mogą być jednak uznane za koszty utrzymania koniecznego. W konsekwencji, przyjąć należy, że czyniąc oszczędności w tych wydatkach, skarżący będzie w stanie zgromadzić środki pieniężne na pokrycie kosztów sądowych w części.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że przedstawiona wyżej sytuacja materialna skarżącego nie uzasadnia zwolnienia go od kosztów sądowych w całości. Uzasadnia jednak zwolnienie go od kosztów sądowych w części, obejmującej wpis od skargi. Ze względu na konieczność zabezpieczenia przez skarżącego środków pieniężnych na leki, uiszczenie obecnie wpisu w kwocie 100 zł jednorazowo, przekracza bowiem jego możliwości finansowe. Dzięki temu zwolnieniu i czynionym od tego czasu oszczędnościom, będzie on natomiast w stanie zgromadzić środki pieniężne na pokrycie dalszych kosztów sądowych, których obowiązek uiszczenia może pojawić się dopiero na dalszym etapie postępowania.
W świetle powyższego, za zasadne uznano zwolnienie skarżącego od wpisu od skargi oraz odmowę zwolnienia od kosztów sądowych w pozostałym zakresie i tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.