Uzasadnienie
"[...]" (dalej jako: "Spółka") zwróciła się do Burmistrza "[...]" z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego przebudowę istniejących linii kablowych "[...]", na terenie działki "[...]". We wniosku wskazano, że przewiduje się demontaż istniejącej linii kablowej "[...]", wymianę na projektowaną "[...]"", wymianę istniejącego stanowiska słupowego na żerdzi podwójnej na stanowisko na żerdzi pojedynczej o wysokości 13,5 m. W toku postępowania Spółka wyjaśniła, że projektowana przebudowa istniejącej linii kablowej ma zasilać główną linię napowietrzną "[...]" stanowiącą zasilanie dla licznych stacji transformatorowych, które następnie zasilają gospodarstwa lokalne. Wskazano, że zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego, gdyż swoim zasięgiem obejmuje działanie lokalne (gminy), jak również ponadlokalne (powiaty).
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Burmistrz "[...]" decyzją z dnia
"[...]" r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, podając, że zamierzenie obejmuje przebudowę istniejącej linii kablowej SN 15 kV i polegać będzie na wymianie istniejącego kabla elektroenergetycznego "[...]" na nowy kabel typu "[...]" oraz wymianie istniejącego słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej. Zamierzenie realizowane będzie na działce "[...]". Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 50, art. 51 ust. 1 oraz art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) dalej jako: "u.p.z.p".
W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku wizji lokalnej i analizy materiałów źródłowych stwierdzono, że spełnione zostały przepisy art. 54 u.p.z.p. oraz zgodnie z przepisami odrębnymi istnieje możliwość ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie istniejącej linii kablowej. Inwestycja kwalifikuje się jako inwestycja o znaczeniu lokalnym zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) dalej jako: "u.g.n." Podano, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych prowadzi do wniosku, że do terenu nie mają zastosowania przepisy ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.) dalej jako: "u.o.p." Działka "[...]" stanowi użytki: "[...]" (inwestycja realizowana będzie na części działki obejmującej użytki "[...]"), a zgodnie z art. 10a ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j.
Dz.U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.) dalej jako: "ustawa o ochronie gruntów", przepisów rozdziału odnoszącego się do ograniczania przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne nie stosuje się do gruntów położonych w granicach administracyjnych miast. Organ stwierdził, że projekt decyzji zyskał wymagane uzgodnienia i wobec spełnienia przesłanek ustawowych w drodze decyzji ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego.
Od tej decyzji S.S. - właściciel działki "[...]" (dalej jako: "Skarżący") wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił, że decyzja została wydana pomimo braku tytułu własności, służebności oraz braku wyceny, a także pomimo toczącego się procesu sądowego o ustanowienie służebności przesyłu oraz wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Wskazał, że istniejąca infrastruktura energetyczna stanowi zagrożenie dla zdrowia, środowiska, jest uciążliwa ze względu na powodowanie hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania. W ocenie Skarżącego, nowa inwestycja nie dotyczy przebudowy, lecz budowy nowej linii o innych parametrach oraz budowy nowego słupa.
Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" (dalej jako: "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że z materiałów zgromadzonych w toku postępowania wynika, że na terenie działki "[...]" istnieje m.in. linia kablowa, która zasila główną linię napowietrzną "[...]". Z wyjaśnień pełnomocnika Spółki wynika, że zamierzenie sprowadza się do wymiany kabla elektroenergetycznego oraz wymiany istniejącego słupa. Istnieje zatem obiekt budowlany, a planowane na nim roboty budowlane spowodują zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącej linii. Ze złożonego wniosku nie wynika, aby planowane były do zrealizowania jakiekolwiek nowe elementy bądź też zmiana długości linii. Stąd też słusznie organ I instancji zakwalifikował zamierzenie jako przebudowę linii elektroenergetycznej. Planowane zamierzenie mieści się w katalogu celów wskazanych w art. 6 u.g.n.
Zamierzenie nosi znamiona działania o znaczeniu co najmniej lokalnym, jest elementem sieci, służącym dystrybucji energii oraz zasilaniu w energię elektryczną odbiorców na ww. terenie. Zamierzenie stanowi zatem inwestycję celu publicznego, a do jej lokalizacji stosować należy przepisy odnoszące się do wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Kolegium wyjaśniło ponadto, że w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ zobowiązany jest do sporządzenia analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Dodatkowo zobowiązany jest zbadać spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagane spełnienie szczególnych warunków, jak np. dla ustalenia warunków zabudowy z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., warunki i zasady zagospodarowania należy wywodzić z przepisów szczególnych. Kolegium wskazało, że inwestor określił granice terenu inwestycji, która ma być realizowana na działce
"[...]", stanowiącej własność Skarżącego. Organ I instancji dokonał należytych ustaleń oraz opisał w treści decyzji stan faktyczny i prawny terenu, przez który przebiega linia planowana do przebudowy. Z analizy tej wynika m.in., że działka obejmuje użytki rolne klasy "[...]". Stosownie zatem do art. 10a ustawy o ochronie gruntów przepisów rozdziału 2 nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast, a działka objęta wnioskiem położona jest w granicach administracyjnych miasta "[...]". Jednym z warunków jakie należy zbadać w toku lokalizowania inwestycji celu publicznego jest spełnienie wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. warunku braku konieczności zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jednak wobec wyłączenia spod ww. ochrony gruntów sklasyfikowanych jako rolne i położonych w granicach administracyjnych miast oraz ustalenia, że działka "[...]" objęta jest tym wyłączeniem, przyjąć należy, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. został spełniony.
Kolegium wskazało również, że projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego uzgodniono w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. z właściwym organem w zakresie ochrony gruntów rolnych, tj. Starostą "[...]". Organ ten w określonym przepisami u.p.z.p. terminie (2 tygodnie) nie zajął stanowiska, co ustawa nakazuje traktować jako uzgodnienie projektu decyzji (milczące uzgodnienie). Nadto organ dokonał analizy stanu prawnego terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji z uwzględnieniem m.in. przepisów ustaw: o ochronie przyrody, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
W świetle tych regulacji wskazano m.in., że teren objęty wnioskiem położony jest poza obszarami objętymi ochroną przyrody, teren nie jest objęty ochroną konserwatorską, inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Kolegium przyznało, że na terenie działki Skarżącego znajduje się kilka linii elektroenergetycznych, co niewątpliwie stanowi uciążliwość. Jednak w tej sprawie rozpatrzeniu podlega jedynie wniosek dotyczący przebudowy istniejącej linii elektroenergetycznej. Organ związany jest wnioskiem inwestora i może rozstrzygać tylko w takim zakresie, jaki został przez inwestora we wniosku określony, badając kompletność wniosku oraz jego zgodność z przepisami prawa. Organy administracji wydające decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają możliwości uwzględnienia żądań zainteresowanych podmiotów (właścicieli gruntów) co do np. zmiany przebiegu linii, jej przebudowy z napowietrznej na podziemną, bądź też ingerowania w projektowaną inwestycję w inny sposób, niż to przewidują przepisy. Przepisy nie przewidują także, aby dla wydania decyzji pozytywnej konieczne było uzyskanie zgody pozostałych stron postępowania (w tym właścicieli nieruchomości, przez które ewentualnie przebiegać będzie linia). Nie ma również podstaw prawnych do badania w postępowaniu wpływu planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy też wartość gruntów.
Zdaniem Kolegium, planowane zamierzenie spełnia wymogi określone przepisami u.p.z.p., co uzasadniało wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwe jedynie wówczas, gdy organy stwierdzą, że dla terenu inwestycji obowiązują przepisy, które wprost wyłączają możliwość realizacji tam tego rodzaju zamierzenia. Wyjaśniono, że w toku postępowania nie potwierdziły się zarzuty Skarżącego, aby planowana była budowa nowej linii. Kolejnym etapem realizacji zamierzenia będzie przeprowadzenie postępowania przed organem architektoniczno - budowlanym, który będzie badał dopuszczalność realizacji tego zamierzenia w aspekcie m.in. warunków technicznych. Wskazano, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego może rodzić konsekwencje w zakresie prawa własności (związane z ograniczeniem tego prawa, a w ostateczności nawet z jego pozbawieniem), jednakże zawsze za odszkodowaniem, o którego wysokości nie są władne wypowiadać się organy lokalizacyjne.
Na tą decyzję S.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - przepisów prawa ochrony środowiska;
- - przepisów prawa europejskiego w zakresie wpływu planowanej inwestycji na środowisko;
- - przepisów prawa własności;
- - przepisów prawa budowlanego;
- - zasad współżycia społecznego i dóbr osobistych.
W uzasadnieniu podniósł, że jest właścicielem działki "[...]", na której znajduje się "[...]" linii energetycznych. Wskazał, że w sądzie powszechnym toczą się sprawy dotyczące służebności przesyłu i wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Zdaniem Skarżącego, na jego działce o powierzchni "[...]" ha istnieje nadmierna koncentracja słupów, linii naziemnych i podziemnych, które zajmują około "[...]" ha działki. Również na sąsiedniej posesji znajduje się około "[...]" słupów. Planowana inwestycja nie zmniejsza koncentracji tej infrastruktury, która powoduje szkodliwe oddziaływanie na zdrowie skarżącego i innych mieszkańców. Nie wykonano ekspertyzy dotyczącej wpływu promieniowania elektromagnetycznego, hałasu i wibracji na zdrowie mieszkańców. Podał, że podczas wiatrów dochodzi do dotykania linii i ich iskrzenia, co może być przyczyną pożaru.
Skarżący zarzucił, że decyzja Kolegium narusza art. 11 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wpływu na przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Ponadto organ I instancji wiedząc, że Spółka nie ma prawa własności do gruntu oraz, że są prowadzone sprawy sądowe dotyczące służebności przesyłu i wynagrodzenia za bezumowne korzystanie, wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, tym samym naruszając prawo własności Skarżącego.
W ocenie Skarżącego, planowana inwestycja nie jest przebudową starej linii, tylko zostanie wybudowany nowy słup i nowa linia o zupełnie innych parametrach, w nowym miejscu. Podniósł również, że projektowany słup i linia znajdują się w zbyt bliskiej odległości w stosunku do pozostałych istniejących linii, co powoduje ich iskrzenie.
Zarzucił nadto, że w decyzji brak jest informacji o celach, parametrach zamierzenia. Nie są informowani mieszkańcy sąsiadujący z planowaną inwestycją, Skarżący musi dowiadywać się w urzędach o przebiegu postępowania. Zarzucił, że organy nie uwzględniły jego zastrzeżeń. Wskazał również, że zlokalizowane obok siebie "[...]" linie często powodują hałas i wibracje, co powoduje u niego zmęczenie i rozdrażnienie. Przebudowa ma także wpływ na utratę wartości mienia Skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie wydały decyzje zgodne z prawem.
Podstawę materialnoprawną stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) - dalej jako: "u.p.z.p." Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.) dalej jako: "u.g.n." Z kolei w przepisie art. 6 pkt 2 u.g.n. ustawodawca wskazał, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie przyjęły, że inwestycja która jest przedmiotem niniejszego postępowania jest inwestycją celu publicznego. Inwestycja objęta wnioskiem obejmuje przebudowę istniejącej linii kablowej "[...]" i polegać będzie na wymianie istniejącego kabla elektroenergetycznego "[...]" na nowy kabel typu "[...]" oraz wymianie istniejącego słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej. Zamierzenie realizowane będzie na działce "[...]" i wbrew zarzutowi skargi nie dotyczy budowy nowej linii elektroenergetycznej.
Nadto budowę czy też przebudowę obiektów takich jak inwestycje liniowe związane z przesyłaniem energii uznać należy za inwestycję celu publicznego. I tak w wyroku z 4 sierpnia 2011 r. sygn. II OSK 1133/11 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w sposób definitywny, że "budowa sieci elektroenergetycznej kablowej bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż przepisy tam zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. zalicza do celów publicznych wszystkie tam wymienione inwestycje, nie ograniczając ich zakresu pod względem przedmiotowym, czy też podmiotowym bądź innym". Analogiczne stanowisko, podzielane w pełni przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zaprezentowano także w wyroku WSA w Poznaniu z 28 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 819/12 czy wyroku WSA w Gdańsku z 26 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 445/16 (dostępne w CBOSA).
Na ocenę zasadności zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu podnoszony w skardze zarzut niewyjaśnienia, czy inwestycja celu publicznego musi być realizowana na nieruchomości Skarżącego skoro przez nią przebiegają już inne liczne linie elektroenergetyczne, czy nie może być zrealizowana na innych sąsiednich nieruchomościach oraz respektowania przez organy wyłącznie samowolnego wyboru jej przebiegu przez inwestora. Wyjaśnienia zatem wymaga okoliczność, że kwestia terenu, na jakim realizowana ma być inwestycja nie jest pozostawiona uznaniu organu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2874/14 (dostępny w CBOSA) w sytuacji, gdy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor określił proponowany przebieg inwestycji liniowej z wykorzystaniem oznaczonych nieruchomości, to właściwy organ rozpoznający ten wniosek nie jest uprawniony do zmiany zaproponowanej w nim trasy przebiegu inwestycji liniowej.
Nie jest też uprawniony do analizowania zasadności określonej przez wnioskodawcę lokalizacji inwestycji. W niniejszej sprawie nie bez decydującego znaczenia ma okoliczność, że realizacja planowanego zamierzenia nie dotyczy budowy nowej linii elektroenergetycznej (jak sugeruje to Skarżący) lecz przebudowy już istniejącej linii elektroenergetycznej, zaś zakres tej inwestycji obejmuje tylko poprawę warunków technicznych jej funkcjonowania, jak też zapewnienie bezpieczeństwa i prawidłowej pracy linii przy zastosowaniu nowoczesnych materiałów i technologii, co wpłynie na większą niezawodność jej działania. Poza tym co podkreślały orzekające w sprawie organy, i której to oceny nie kwestionuje Sąd orzekający w sprawie, projektowana przebudowa istniejącej linii kablowej na nową linię kablową "[...]" ma zasilać główną linię napowietrzną "[...]", która stanowi zasilenie dla licznych stacji transformatorowych, które następnie zasilają między innymi lokalne gospodarstwa.
Poza tym przebudowa polegać będzie na wymianie istniejącego kabla elektroenergetycznego "[...]" o określonych parametrach na nowy kabel o nowszych parametrach oraz wymianie istniejącego słupa na żerdzi podwójnej na nowy słup o żerdzi pojedynczej. Prace zatem będą polegać na wykopie o długości 16 m i szerokości 0,4m, wycięciu istniejącego kabla energetycznego, a następnie ułożeniu nowego projektowanego kabla. Także samo zostanie wymieniony stary słup a w jego miejsce zostanie postawiony nowy, na którym istniejąca linia napowietrzna zostanie przewieszona na nowy słup. Jak z powyższego wynika, na działce Skarżącego nie będzie projektowana żadna nowa linia elektroenergetyczna lecz przebudowywana już istniejąca.
Zarówno w doktrynie, jaki w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego. Zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. O charakterze tej decyzji przesądza art. 56 u.p.z.p., który stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Korelatem tego obowiązku organu jest publiczne prawo podmiotowe inwestora do żądania ustalenia warunków realizacji inwestycji wynikających z przepisów obowiązującego prawa.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2202/10 (CBOSA). Także bez znaczenia prawnego dla wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego pozostaje okoliczność, czy inwestor legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości na której będzie lokalizowana inwestycja.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut pominięcia ochrony praw właściciela nieruchomości. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Wskazać pozostaje, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowanego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny), dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której w trasie planowanej inwestycji uwzględniono wykorzystanie działki Skarżącego nie ogranicza własności tej nieruchomości.
Wobec tego brak zgody właściciela nieruchomości, na której planowane jest zlokalizowanie inwestycji celu publicznego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Poza tym, jak już wskazano wyżej, planowana inwestycja nie dotyczy realizacji nowego zamierzenia lecz tylko przebudowy istniejącej już linii elektroenergetycznej, która co do zasady na działce Skarżącego już istnieje i w określony sposób ogranicza sposób użytkowania tego terenu. Zatem sama przebudowa linii nie skutkuje powstaniem dla Skarżącego nowych, dotychczas nie występujących ograniczeń, chyba że w okresie prowadzenia samych prac budowlanych. Ta jednak okoliczność nie może być przedmiotem oceny na etapie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Należy mieć na uwadze nadto, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zatem decyzją związaną. Jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy planistycznej i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie zobligowany jest wydać decyzję pozytywną.
W świetle powyższego Sąd stwierdza, iż organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, w tym ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zastosowały odpowiednie przepisy. Należy bowiem stwierdzić, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz.
71) i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Sądu uzyskane zostały wymagane prawem uzgodnienia, w których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Uzgodnienie ze Starostą "[...]" nastąpiły w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. poprzez niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie, co uznano za dokonanie uzgodnienia stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Projekt decyzji zgodnie z art. 50 ust. 4 ww. ustawy został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi Sąd stwierdza, że nie jest możliwe domaganie się przez organ od wnioskodawcy, czy też samodzielne modyfikowanie przez organ wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, tego zaś w istocie domaga się Skarżący, wskazując na niezbadanie możliwości lokalizacji Inwestycji na terenie innych sąsiednich działek. Co więcej, jak wskazano wyżej, decyzja lokalizacyjna ma charakter związany. Spełnienie ustawowych przesłanek do wydania decyzji powoduje, że organ nie tylko może, ale musi wydać decyzje pozytywną. Uwagi zatem Skarżącego dotyczące możliwości przeniesienia inwestycji na grunty gminne trzeba uznać za nie mające wpływu na poprawność decyzji, o ile nie zostaną one powiązane z przesłankami, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji lokalizacyjnej. Takiego powiązania Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził.
W ocenie Sądu orzekające organy zasadnie ustaliły, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna przepisami odrębnymi (którymi zauważyć należy nie są przepisy zamieszczone w treści ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Organ I instancji w treści decyzji wskazał akty prawne (pkt 2 – Warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych), w których zawarte są postanowienia dotyczące warunków jakim musi odpowiadać planowane zamierzenie inwestycyjne w zakresie:
- - ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego;
- - ustaleń dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
- - ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazy;
- - ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej;
- - ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. W ramach tych wymagań zastrzeżono, że należy projektować inwestycję zgodnie z przepisami, normami i wymogami bezpieczeństwa określonymi w przepisach odrębnych, przy czym inwestycje należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno – budowlanymi, przepisami szczególnymi z zakresu budowy sieci elektroenergetycznej przy uwzględnieniu innych przepisów odrębnych. W tym zakresie zatem organy nie dokonywały oceny planowanej inwestycji pod wskazanym kątem, bowiem wymogi te są konstruowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego przed innymi organami na podstawie m.in. przepisów Prawa budowalnego. Organ nie miał przy czym obowiązku wskazywać na wszystkie akty prawne, które będą miały zastosowanie w związku z realizacją inwestycji, gdyż z faktu ich powszechnego obowiązywania wynika to, że będą one musiały być przestrzegane przez inwestora bez względu na to, czy organ wymienił je w treści decyzji, czy też tego nie uczynił.
Odnośnie do zarzutów skargi w zakresie naruszenia prawa ochrony środowiska należy wyjaśnić, że w wydanej decyzji organy wskazały w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi mają zastosowanie przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r. poz. 799, ze zm) jak też, że teren inwestycji znajduje się poza granicami obszarów objętych prawną ochroną przyrody wyszczególnionych w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r. poz. 1614, ze zm), zaś sama projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71).
Mając na uwadze powyższe okoliczności i stwierdzając, że decyzje organów obu instancji wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.