Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione zażalenie P. B. na niezałatwienie sprawy w terminie dotyczącej przyznania pomocy finansowej na zakup żywności, leków i wyjście z bezdomności.
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że w dniu 15 listopada 2010r. P. B. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej złożonych przez niego wniosków o pomoc finansową na żywność, leki i pomoc na wyjście z bezdomności. Wskazał, że pisma te adresowane jednocześnie do Prezydenta Miasta oraz Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej noszą daty: 9 września 2010 r.; 28 września 2010 r.; 5 października 2010 r. oraz 15 października 2010r. Wszystkie one załatwione zostały przez wydanie jednej decyzji z dnia 27 października 2010r. Nr "[...]". Na mocy tej decyzji przyznano wnioskodawcy jedynie pomoc na żywność na miesiąc listopad i tylko na żywność celową. Organ nie odniósł się natomiast do wniosków z dnia 5 i 15 października 2010 r., tj. do pomocy na październik i odnośnie pomocy w wyjściu z bezdomności, proponując jedynie miejsce w schronisku dla bezdomnych co nie interesuje wnioskodawcy.
Kolegium wskazało dalej uznając pismo P. B. jako zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie, że nie można uznać, aby organ I instancji naruszył terminy załatwiania spraw określone w Kodeksie postępowania administracyjnego i dlatego uznało zażalenie za nieuzasadnione.
Skargę na wymienione postanowienie wniósł P. B., wyrażając niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia Kolegium. Następnie pismem z dnia 9 lutego 2011 r. skarżący wskazał, że Kolegium zajęło się tylko częścią jego sprawy całkowicie pomijając jego zaskarżenie na temat odmowy wydania decyzji o przyznaniu pomocy w miesiącach wrzesień, październik i listopad 2010 r. w rozpoznaniu wniosku z września 2010 r.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W sprawie niniejszej skarżący wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym organ uznał zażalenie skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione.
W postanowieniu z dnia 5 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SAB/Gl 21/09 (lex nr 504035) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym.
Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r., z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116).
Na zaskarżone postanowienie Kolegium nie przysługuje więc skarga do sądu administracyjnego, dlatego też wniesiona skarga podlega odrzuceniu.
Jeżeli natomiast w ocenie skarżącego Kolegium nie rozpoznało w całości jego żądań i pismo skarżącego złożone po wydaniu decyzji organu I instancji z dnia 27 października 2010 r. należy traktować jako odwołanie, skarżący może podjąć w celu ochrony swych praw odpowiednie kroki prawne, włącznie ze złożeniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ze względu na brak rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji.
W takiej sytuacji skargę, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.