Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 2 czerwca 2017 r. E. i A. W. (skarżący) złożyli w Starostwie Powiatowym wniosek o pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, usytuowany na działkach ewid. nr "[...]" w obrębie A miasta A. Starosta (organ I instancji), po rozpatrzeniu powyższego wniosku, postanowieniem z dnia "[...]", nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o projekt zagospodarowania terenu dz. nr "[...]", obr. A m. A z określeniem odległości budynku podlegającego przebudowie od granicy z działką nr "[...]", obr. A m. A oraz rozwiązania projektowe przebudowy budynku od strony dz. nr "[...]", obr. A m. A, zgodne z przepisami zawartymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi na istniejące w tej ścianie okna.
Organ I instancji przywołał również § 2 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2 - wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy, dając tym samym dowolność w zastosowaniu zgodnych z przepisami rozwiązań.
Dnia "[...]" do starostwa wpłynęła odpowiedź inwestorów na powyższe postanowienie. Wyjaśnili oni, powołując się na art. 34 i 71 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, że do opracowania nie dołączono projektu zagospodarowania terenu, a jedynie plan sytuacyjny, ponieważ przebudowywany budynek jest budynkiem istniejącym. Ponadto poinformowali, że rozwiązania projektowe budynku od strony dz. nr "[...]", obr. A m. A, zostały zaakceptowane decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia "[...]" (w zakresie istniejących okien i drzwi balkonowych), a obecny projekt nie przewiduje wykonania nowych otworów okiennych ani drzwiowych. Do swojego pisma dołączyli plan sytuacyjny, na którym naniesiono odległości istniejącego budynku od granicy działki nr "[...]", obr. A m. A oraz decyzję, na którą powołano się w wyjaśnieniach wraz z rysunkami.
Organ I instancji decyzją z dnia "[...]" odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, usytuowanego na działkach ewid. Nr "[...]" w obrębie A miasta A. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił, że decyzja z dnia "[...]", na którą powołali się inwestorzy (skarżący) dotyczyła nadbudowy budynku gospodarczego i wydana została na W. i J. W., a obejmowała dz. nr "[...]", które stanowiły wówczas jedną nieruchomość. Obecnie właścicielami działki nr "[...]", na której zlokalizowany jest budynek podlegający przebudowie są E. i A. W., natomiast właścicielami działki sąsiedniej, tj. "[...]" są W. i J. W. i są to odrębne nieruchomości.
W związku z powyższym organ wyjaśnił, że budynek po przebudowie i zmianie sposobu użytkowania nie będzie spełniał wymagań określonych w warunkach technicznych, ze względu na zbyt małe odległości ścian zewnętrznych z otworami okiennymi i drzwiowymi od granicy działki sąsiedniej (odległość 0,9 m i 2,06 m). Podkreślił również, że przepisy zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczą nie tylko obiektów nowobudowanych, ale również podlegających przebudowie i zmianie sposobu użytkowania.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli skarżący, którzy przytoczyli argumentację zaprezentowaną w piśmie z dnia 5 lipca 2017 r. oraz wskazali, że narzucony im 7-dniowy termin na uzupełnienie braków był zbyt krótki.
Wojewoda (Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu Starosta prawidłowo zobowiązał wnioskodawców do uzupełnienia projektu budowlanego w określonym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że istniejący budynek objęty wnioskiem znajduje się w odległości 0,9 m i 2,06 m od granicy działki budowlanej nr "[...]", obr. A m. A i zwrócony jest do tej działki ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi. Oznacza to, że znajduje się w odległości niespełniającej przepisów § 12 ust. 1 r.w.t.. W takim przypadku projektant powinien dostosować projektowany obiekt do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zabudowanie otworów, bądź zastosowanie się do przepisu § 2 ust. 2 pkt 1 r.w.t., zgodnie z którym przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000m2 - wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy, dając tym samym dowolność w zastosowaniu zgodnych z przepisami rozwiązań.
W takim przypadku powinien załączyć do projektu budowlanego odpowiednie uzgodnienie z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. W niniejszej sprawie nie przedstawiono odpowiedniego dokumentu czy uzgodnień, ani adekwatnych do sytuacji rozwiązań. Inwestorzy powołali się natomiast na decyzję z dnia "[...]", dotyczącą nadbudowy budynku gospodarczego na dz. nr "[...]", obr. A m. A, twierdząc, że sam fakt wydania tej decyzji decyduje o legalności zastosowanych rozwiązań. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja ta dotyczyła zupełnie innego stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na której była realizowana. W tamtym czasie działki nr "[...]", obr. A. m. stanowiły własność W. i J. W., a co za tym idzie stanowiły jedną działkę budowlaną. Obecnie działki nr "[...]" stanowią własność skarżących, a dz. "[...]" własność W. i J. W.. Nie ma w tym wypadku znaczenia bliskie pokrewieństwo właścicieli.
Działki te stanowią obecnie odrębne działki budowlane i budynki na nich usytuowane w przypadku budowy, przebudowy oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków muszą spełniać przepisy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w tym w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią. Jest to istotne chociażby ze względu na bezpieczeństwo pożarowe. W tym zakresie projekt przewidywał rozwiązania na granicy z działkami "[...]", obr. A m. A, tj. wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Jednak odstąpiono od zastosowania jakichkolwiek rozwiązań na granicy z działką "[...]", obr. A m. A. Wojewoda skonkludował, że inwestorzy na skutek doręczonego im postanowienia ustosunkowali się jedynie do zawartego w nim wezwania, nie doprowadzając jednocześnie do zgodności z obowiązującymi przepisami projektu budowlanego. Organ I instancji zobowiązany był zatem do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę na decyzję organu odwoławczego wywiedli skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez brak wyznaczenia przez Starostę odpowiedniego terminu na wykonanie obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego,
- - § 2 ust.1 i 2 w zw. § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezasadne nałożenie na skarżących obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego o rozwiązania projektowe przebudowy budynku od strony działki o nr ewid. "[...]",
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę,
- - art. 8 ust. 2 k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
W ocenie skarżących organ wydający skarżoną decyzję potraktował wniosek inwestorów szerzej, aniżeli zakładał to projekt budowlany. Dlatego też należałoby rozstrzygnąć czy Starosta A nie nałożył zbyt daleko idących obowiązków, które w istocie wkraczają poza zakres ich wniosku. Podkreślono, że w ramach przebudowy nie planowano wykonania nowych otworów okiennych i drzwiowych (pomniejszeniu uległ jedynie otwór okienny od strony zachodniej). Sam projekt dotyczył jedynie wnętrza budynku w celu przystosowania go do zamieszkania, nie przewidywał zaś żadnych prac na zewnątrz.
Podkreślono, że w toku niniejszego postępowania skarżący kilkukrotnie powoływali się na fakt, iż na mocy decyzji organu I instancji z dnia "[...]" zatwierdzony został projekt budowlany i udzielone zostało pozwolenie na nadbudowę budynku zlokalizowanego na działkach o nr ewid. "[...]".
Według skarżących niezrozumiałe jest, dlaczego ten sam organ w odniesieniu do tych samych działek w 2007 r. zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę, zaś kilka lat później wydaje decyzję odmienną, mimo, iż przez ten okres nie dokonano ani żadnych dodatkowych podziałów działek, ani nie przesunięto ścian budynku posadowionego już w 1985 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2167).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186; w skrócie "Prawo budowlane"). W pierwszej kolejności należy wskazać na przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określający przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Skarżący w niniejszej sprawie złożyli wniosek o pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, usytuowany na działkach ewid. nr "[...]" w obrębie A miasta A. Wskazać należy, że stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wspomniane naruszenia i braki ujawniają się na etapie kontroli dokonywanej przez organ w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Braki wniosku mogą mieć również charakter materialnoprawny, odnoszący się do kompletności projektu budowlanego i jego zgodności z przepisami. W przypadku stwierdzenia takich naruszeń organ winien zastosować tryb, o którym mowa w art. 35 ust. 3 Prawo budowlane, nakładając postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, z zagrożeniem, że po jego bezskutecznym upływie wydana zostanie decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (vide: wyrok NSA z 28 listopada 2019 r., I OSK 2845/18, CBOSA).
Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; dalej: r.w.t.) przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust.
2. Ponadto stosownie do § 2 ust. 2 pkt 1 r.w.t. przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2 - wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.
Projektowana przebudowa i zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny również musi spełniać wymogi określone przepisami rzeczonego rozporządzenia. Przepis § 12 ust. 1 natomiast określa, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:
4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy;
- 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.
Organy prawidłowo ustaliły, że istniejący budynek objęty wnioskiem znajduje się w odległości 0,9 m i 2,06 m od granicy działki budowlanej nr "[...]" i zwrócony jest do tej działki ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi, czyli znajduje się w odległości niespełniającej przepisów § 12 ust. 1 r.w.t.
Dlatego też organ I instancji postanowieniem z dnia "[...]", na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na skarżących obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o projekt zagospodarowania terenu dz. nr "[...]" z określeniem odległości budynku podlegającego przebudowie od granicy z działką nr "[...]" oraz rozwiązania projektowe przebudowy budynku od strony dz. nr "[...]", zgodne z przepisami zawartymi w § 12 r.w.t.
W odpowiedzi skarżący podnieśli, że do opracowania nie dołączono projektu zagospodarowania terenu, a jedynie plan sytuacyjny, ponieważ przebudowywany budynek jest budynkiem istniejącym. Ponadto poinformowali, że rozwiązania projektowe budynku od strony dz. nr "[...]", zostały zaakceptowane decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia "[...]" (w zakresie istniejących okien i drzwi balkonowych), a obecny projekt nie przewiduje wykonania nowych otworów okiennych ani drzwiowych. Do swojego pisma dołączyli plan sytuacyjny, na którym naniesiono odległości istniejącego budynku od granicy działki nr "[...]" oraz decyzję, na którą powołano się w wyjaśnieniach wraz z rysunkami.
Skarżący stwierdzili, że niezrozumiałym jest, iż ten sam organ w odniesieniu do tych samych działek w 2007 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, zaś kilka lat później wydał decyzję odmienną, mimo, iż przez ten okres nie dokonano ani żadnych dodatkowych podziałów działek, ani nie przesunięto ścian budynku.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że obydwie decyzje, czyli decyzja organu I instancji z dnia "[...]" o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz kwestionowana decyzja z "[...]" o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, usytuowanego na działkach ewid. nr "[...]", miały inny zakres. Organ I instancji słusznie wskazał w decyzji z "[...]", że decyzja z dnia "[...]", dotyczyła nadbudowy budynku gospodarczego i wydana została na W. J. W., a obejmowała dz. nr "[...]", które stanowiły wówczas jedną nieruchomość. Obecnie właścicielami działki nr "[...]", na której zlokalizowany jest budynek podlegający przebudowie są skarżący, natomiast właścicielami działki sąsiedniej, tj. "[...]", są W. i J. W. i są to dwie odrębne nieruchomości. Budynek zaś po przebudowie i zmianie sposobu użytkowania nie będzie spełniał wymagań określonych w warunkach technicznych, ze względu na zbyt małe odległości ścian zewnętrznych z otworami okiennymi i drzwiowymi od granicy działki sąsiedniej nr "[...]" (odległość 0,9 m i 2,06 m).
Niewątpliwie mające zastosowanie w sprawie przepisy zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczą nie tylko obiektów nowobudowanych, ale również tych podlegających przebudowie i zmianie sposobu użytkowania, a więc także odnoszą się do projektowanej przez skarżących inwestycji. Nie ma przy tym znaczenia bliskie pokrewieństwo właścicieli sąsiedniej działki. Skoro w sprawie odległość budynku określona rozporządzeniem od granicy działki sąsiedniej nie została zachowana, to jedynym sposobem na spełnienie wymagań zawartych w rozporządzeniu było przedłożenie ekspertyzy technicznej i zachowanie procedury, o której mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia.
Rację ma także organ odwoławczy wskazując, że w sprawie z uwagi na treść art. 71 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 i ust. 3a tejże ustawy, projekt budowlany winien zawierać także projekt zagospodarowania działki.
Organ prawidłowo zatem nałożył na skarżących stosowne obowiązki, a co za tym idzie nie może być mowy o podnoszonym w skardze naruszeniu § 2 ust.1 i 2 w zw.
§ 12 r.w.t. poprzez niezasadne nałożenie na skarżących obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego o rozwiązania projektowe przebudowy budynku od strony działki o nr ewid. "[...]".
Dostrzec trzeba również, że aktualny wniosek skarżących obejmował swym zakresem przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, natomiast decyzja z "[...]", którą udzielono pozwolenia (na rzecz poprzednich właścicieli) na nadbudowę budynku gospodarczego nie dotyczyła zmiany sposobu użytkowania tego budynku. Wnioskowana obecnie zmiana sposobu użytkowania jest bardzo istotna, ponieważ dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny.
Nie można również zgodzić się z zarzutem zawartym w skardze, że organ wydający skarżoną decyzję potraktował wniosek inwestorów szerzej, aniżeli zakładał to projekt budowlany, ponieważ w ramach przebudowy nie planowano wykonania nowych otworów okiennych i drzwiowych (pomniejszeniu uległ jedynie otwór okienny od strony zachodniej). Sam projekt dotyczył bowiem jedynie wnętrza budynku w celu przystosowania go do zamieszkania, nie przewidywał zaś żadnych prac na zewnątrz.
W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej analizy wniosku. Nieuprawnione byłoby, jak chcieliby tego skarżący, ażeby organ dokonywał wąskiej analizy zgodności projektowanej przebudowy z przepisami prawa, biorąc pod uwagę tylko zgodność przebudowywanego elementu budynku i nie zważając na spełnienie warunków technicznych przez cały obiekt budowlany. Takie postępowanie byłoby zupełnie nieuprawnione, zwłaszcza w kontekście istotnej zmiany sposobu użytkowania spornego obiektu. Gdyby zgodzić się z rozumowaniem skarżących to musiałoby dojść do zatwierdzenia projektu budowlanego, który jest niezgodny z przepisami określającymi warunki techniczne budynku, co jest niedopuszczalne.
Sąd nie kwestionuje przy tym, że Burmistrz w dniu "[...]" wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny wraz z wewnętrzną przebudową, dla której inwestorami są skarżący. Jednakże funkcjonowanie w obrocie prawnym takiej decyzji w sprawie warunków zabudowy nie zmienia nic w kontekście obowiązku spełnienia przez przebudowywany obiekt budowlany warunków technicznych uregulowanych szczególnymi przepisami prawa.
Dalej wskazać należy, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 k.p.a. poprzez odstąpienie przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zwrócić trzeba uwagę, że przez utrwaloną praktykę należy rozumieć akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Praktyka taka przede wszystkim powinna być zgodna z prawem (vide: wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., II GSK 1513/19, dostępny w CBOSA).
Jak już wcześniej wskazano, obydwie sprawy (zakończone decyzją z dnia "[...]" i decyzją z dnia "[...]") dotyczyły różnych stanów faktycznych i były rozstrzygane w odmiennym stanie prawnym. Zasadniczą zaś różnicą jest rozstrzyganie w decyzji z "[...]" o zmianie sposobu użytkowania budynku. Ponadto decyzja z "[...]" dotyczyła nadbudowy budynku gospodarczego, a decyzja z "[...]" przebudowy budynku. W międzyczasie zmieniły się też stosunki własnościowe co do działki nr "[...]", a w konsekwencji także w odniesieniu do nieruchomości, która w 2007 r składała się z dwóch działek nr "[...]". Nastąpiły też zmiany w projekcie w odniesieniu do okien od strony południowej - zamurowano jedno okno, ponadto od tej strony pojawił się otwór drzwiowy wraz z dobudówką.
Natomiast od strony zachodniej zamieniono drzwi wjazdowe na okno (na co wskazuje porównanie projektów budowlanych z 2007 i 2017 r.). Tym samym zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 8 ust. 2 k.p.a. jest zupełnie bezpodstawny.
Skoro zatem skarżący nie wypełnili wymaganych postanowieniem z dnia "[...]" obowiązków, nie doprowadzając jednocześnie do zgodności z obowiązującymi przepisami projektu budowlanego, to organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Nie sposób również uznać za uzasadniony zarzut dotyczący zbyt krótkiego terminu na przedłożenie stosownej dokumentacji. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie kwestionowali terminu do nałożonego na nich obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego. Nie zwracali się zresztą do organu o przedłużenie takiego terminu. Konsekwentnie natomiast kwestionowali zasadność nałożenia na nich takich obowiązków prawnych.
Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto, w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.