Uzasadnienie
Ustanowiony na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżącego - adwokat K.U. w piśmie z 13 kwietnia 2012 r., stwierdzając, iż "w sprawie brak jest przesłanek formalnoprawnych do wniesienia skargi kasacyjnej", wniósł o "zasądzenie kosztów zastępstwa".
Motywy podjętego rozstrzygnięcia są następujące:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; w skrócie: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Regulacja ta zawiera się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.)
Jak stanowi § 20 wskazanego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej - obejmujących opłatę i niezbędne, udokumentowane wydatki (§ 19) - powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Z przepisu tego wynika wyraźnie, iż oświadczenie tej treści jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi ono podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności adwokata nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pozwala tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. Brak stosownego oświadczenia - a więc sytuacja, jaką stwierdzono w niniejszej sprawie - nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić w trybie art. 49 p.p.s.a., lecz wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (patrz np.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 200/10; dostępne na http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.