Uzasadnienie
Decyzją z 16 stycznia 2023 r., wydaną przez Wójta Gminy G. (dalej jako: "organ pierwszej instancji"), na podstawie art. 62a, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 z późn.zm.), dalej jako: "u.i.o.ś.", zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37 lit. b, § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a, § 3 ust. 1 pkt 58 lit. a, § 3 ust. 1 pkt 83 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Spółkę (...) Sp. z o.o.
Sp. k. oraz po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia o nazwie "Budowa Centrum Dystrybucyjnego (...) G. wraz z infrastrukturą techniczną – doziemne instalacje zewnętrzne w miejscowości G., gmina G." na działkach o nr ewid. (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), położonych w obrębie G., gmina G. Jednocześnie organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla ww. przedsięwzięcia, wskazując przy tym na konieczność podjęcia na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia określonych działań wymienionych w decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie (...) oraz Fundacja (...) i Ekologiczne Stowarzyszenie (...) wraz z wnioskami o przystąpieniu do postępowania w charakterze strony.
Postanowieniem z 16 marca 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), stwierdziło niedopuszczalność wniesionych odwołań.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 79 ust. 1 u.i.o.ś., społeczeństwo ma zagwarantowany udział w tych postępowaniach dotyczących określenia uwarunkowań środowiskowych, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Stosownie zaś do art. 59 ust. 1 u.i.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.
Kolegium wskazało, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie zostało wydane postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Tym samym, prowadzone przed organem pierwszej instancji postępowanie nie było postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa.
Podniesiono, że w niniejszej sprawie odwołania zostały wniesione przez organizacje ekologiczne, które nie były uznane za stronę postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji. Organizacje te nie wnosiły o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, ani na zasadach ogólnych wynikających z k.p.a., ani na podstawie art. 44 ust. 1 u.i.o.ś.
Natomiast organizacja ekologiczna, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji jest uprawniona do wniesienia odwołania na podstawie art. 44 ust. 2 u.i.o.ś., jeśli decyzja organu pierwszej instancji została wydana w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa i jest to uzasadnione celami statutowymi organizacji ekologicznej.
W związku z tym, w ocenie Kolegium, organizacjom ekologicznym, które złożyły odwołania w niniejszej sprawie, nie przysługuje prawo wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o art. 44 ust. 2 u.i.o.ś.
Wskazano, że pismo Fundacji (...) z 27 stycznia 2023 r. oraz pismo Ekologicznego Stowarzyszenia (...) z 20 stycznia 2023 r. o przystąpieniu do postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji jest nieskuteczne. Przepis art. 44 u.i.o.ś. ma bowiem zastosowanie jedynie do postępowania wymagającego udziału społeczeństwa, prowadzone zaś w przedmiotowej sprawie postępowanie takim nie było.
Z kolei wniosek organizacji społecznej o dopuszczenie do udziału w postępowaniu złożony na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. może być rozpatrzony merytorycznie tylko wtedy, gdy został wniesiony w toku prowadzonego postępowania. Tymczasem postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zakończone 16 stycznia 2023 r. wydaniem decyzji. Z uwagi na to, że żaden uprawniony podmiot nie wywiódł odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, brak jest możliwości dopuszczenia ww. organizacji do udziału w postępowaniu odwoławczym, gdyż nie zostało ono skutecznie zainicjowane. W konsekwencji, odwołania wniesione przez organizacje ekologiczne jako pochodzące od podmiotów nieposiadających przymiotu strony oraz podmiotu na prawach strony, nie mogą zostać rozpatrzone merytorycznie i uzasadnione jest stwierdzenie ich niedopuszczalności.
Skargę na postanowienie Kolegium z 16 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosło Stowarzyszenie (...), domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu wniesionej skargi Stowarzyszenie zakwestionowało uznanie przez organ pierwszej instancji planowanego przedsięwzięcia za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wskazując, że dokładna analiza Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze oddziaływać na środowisko. To obliguje organ pierwszej instancji wydający decyzję środowiskową do nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym przepis art. 84 ust. 1 u.i.o.ś. nie może mieć tu zastosowania.
Skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego wniosło również Ekologiczne Stowarzyszenie (...), domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono, że charakter planowanego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, bowiem inwestycja ta kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze oddziaływać na środowisko. Tym samym, postępowanie w tej sprawie powinno być prowadzone z udziałem społeczeństwa, w tym organizacji ekologicznych.
W odpowiedzi na skargi, organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, przedstawione wraz z argumentacją w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podniesiono, że argumenty przedstawione w skargach w istocie zmierzają do podważenia prawidłowości kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia, co zdaniem Kolegium na tym etapie sprawy jest niedopuszczalne.
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 376/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie połączył sprawy z powyższych skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn.zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu wymagającym jego uchylenia.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożone w niniejszej sprawie skargi zostały rozpoznane przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Przechodząc do meritum sprawy, wskazać należy, że zgodnie z art. 44 ust. 1 u.i.o.ś., organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony, jeżeli prowadzą działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania. W tym przypadku przepisu art. 31 § 4 k.p.a. nie stosuje się. Ponadto, w myśl art. 44 ust. 2 u.i.o.ś. organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa prowadzonym przez organ pierwszej instancji; wniesienie odwołania jest równoznaczne ze zgłoszeniem chęci uczestniczenia w takim postępowaniu.
W postępowaniu odwoławczym organizacja uczestniczy na prawach strony. Stosownie zaś do art. 44 ust. 3 u.i.o.ś. organizacji ekologicznej służy skarga do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej służy zażalenie (art. 44 ust. 4 u.i.o.ś.).
Podkreślić należy, że przepis art. 44 ust. 1 u.i.o.ś. ma zastosowanie do udziału organizacji ekologicznych tylko w tych postępowaniach, regulowanych przepisami u.i.o.ś., w których wymagany jest udział społeczeństwa w rozumieniu przepisów tej ustawy.
Zauważyć również należy, że ww. przepis dotyczy wyłącznie organizacji ekologicznych, a zatem organizacji społecznych, których statutowym celem jest ochrona środowiska (art. 3 ust. 1 pkt 10 u.i.o.ś.). Inaczej określono również przesłanki dopuszczenia do udziału w postępowaniu tego rodzaju organizacji ekologicznej, ponieważ rozpoznając wniosek złożony na podstawie art. 44 ust. 1 u.i.o.ś., właściwy organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do badania, czy za dopuszczeniem danej organizacji społecznej będącej organizacją ekologiczną przemawia interes społeczny.
Zatem, przyznanie organizacji ekologicznej prawa do wniesienia odwołania, także w sytuacji, gdy nie brała ona udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, wymaga łącznego spełnienia dwóch warunków - po pierwsze wydania decyzji w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, po drugie musi być to uzasadnione celami statutowymi organizacji ekologicznej.
W myśl art. 79 ust. 1 u.i.o.ś., postępowanie wymaga udziału społeczeństwa, gdy w jego toku jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.
Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, organ pierwszej instancji, decyzją z 16 stycznia 2023 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, stwierdzając jednocześnie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla omawianego przedsięwzięcia. Wskazano, że planowane przedsięwzięcie, polegające na budowie centrum dystrybucyjnego wraz z infrastrukturą techniczną – doziemne instalacje zewnętrzne, zostało zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, zaś organy opiniujące, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Państwowe Gospodarstwo Wody Polskie, nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przepis art. 44 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. nie znajduje zastosowania, gdyż nie jest spełniona przesłanka udziału społeczeństwa w tym postępowaniu.
Jak wskazał zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2021r., sygn. akt III OSK 84/21, dostępny w CBOSA, w sytuacji, w której w postępowaniu toczącym się z wniosku o wydanie decyzji środowiskowej nie przeprowadza się oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co za tym idzie nie ma zastosowania art. 44 ust. 1 i 2 u.i.o.ś., kwestia dopuszczenia danej organizacji społecznej (ekologicznej) powinna zostać rozstrzygnięta na zasadach ogólnych, a więc na podstawie art. 31 § 1 k.p.a.
Zgodnie z powołanym wyżej przepisem organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 1) wszczęcia postępowania, 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie (art. 31 § 2 k.p.a.). Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony (art. 31 § 3 k.p.a.).
Przy czym, nie wystarczy ogólnikowe sformułowanie przez organizację społeczną, że działa w interesie społecznym, powoływanie się na ochronę środowiska, ochronę zdrowia czy życia ludzi. Niezbędne jest wskazanie konkretnych okoliczności faktycznych, prawnych, które mogą świadczyć o tym, że ta organizacja powinna w tym postępowaniu uczestniczyć, bądź też powinno być z urzędu wszczęte przez organ postępowanie administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2181/21, dostępny w CBOSA).
Ponadto, nawet wówczas, gdy żądanie organizacji społecznej dotyczące wszczęcia postępowania z urzędu jest uzasadnione jej celami statutowymi, organ administracji publicznej może uznać takie żądanie za niezasadne z uwagi na to, że interes społeczny nie przemawia za uwzględnieniem zgłoszonego żądania. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych o tym, czy interes społeczny przemawia za wszczęciem postępowania z urzędu w konkretnej sprawie (udziałem organizacji społecznej w konkretnym postępowaniu administracyjnym) rozstrzygać należy przez pryzmat realizacji celów postępowania administracyjnego, które obejmują w szczególności praworządność (art. 6 k.p.a.), zasadę prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a także wnikliwe i szybkie załatwienie sprawy możliwie najprostszymi środkami (art. 12 § 1 i § 2 k.p.a.).
Udział organizacji społecznej w postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., nie może także służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej lub jej członków. Przesłanką dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu jest bowiem interes społeczny, a więc interes ogółu, a nie interes indywidualnej osoby, czy też relatywnie wąskiej grupy osób. Udział organizacji społecznej w postępowaniu musi więc odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym z uwagi na konieczność ochrony konkretnych wartości istotnych społecznie, a nie wynikać z potrzeby ochrony partykularnego interesu samej organizacji społecznej lub jej członków.
Jeżeli w danej sprawie organizacja społeczna nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., to może ona uzyskać status podmiotu na prawach strony, ale tylko wówczas, gdy zostanie dopuszczona przez organ administracji do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 k.p.a., tj. wydane zostanie postanowienie o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 525/11, LEX nr 1216745; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 770/16, LEX nr 2465835; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, LEX nr 3062633).
Warunkiem skuteczności wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. jest okoliczność pozostawania tego postępowania w toku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, LEX nr 3062633; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, LEX nr 3062629).
Stanowisko to ma oparcie również w poglądach przedstawicieli doktryny, zgodnie z którymi żądanie dopuszczenia do udziału w postępowaniu może być wniesione w toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym przed organem pierwszej lub drugiej instancji oraz w postępowaniu prowadzonym w jednym z trybów nadzwyczajnych (J. Borkowski, (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, J. Borkowski, B. Adamiak, Warszawa 2011, s. 215).
Zasadnie zatem uznał organ odwoławczy, że wniosek Ekologicznego Stowarzyszenia (...) o przystąpieniu do postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji był nieskuteczny, bowiem na dzień złożenia przedmiotowego wniosku (pismo z dnia 20 stycznia 2023 r. – k. 357 akt administracyjnych), postępowanie pierwszoinstancyjne było już zakończone.
Podnieść należy, że nie ma przy tym znaczenia fakt, że złożenie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nastąpiło przed uzyskaniem przez decyzję przymiotu ostateczności. Wskazać bowiem należy, że postępowanie kończy się wydaniem decyzji, co wynika wprost z treści art. 104 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 207/05, LEX nr 218023; wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2655/11, LEX nr 1251988).
Skoro zatem postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zakończone i nie wniosła odwołania żadna ze stron, organ zobowiązany był do negatywnego załatwienia wniosku z uwagi na jego niedopuszczalność - nie toczyło się już postępowanie do którego organizacja społeczna mogłaby przystąpić (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r., II OSK 885/12, LEX nr 1559935; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, LEX nr 3062633; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, LEX nr 3062629).
Nie budzi wątpliwości ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, wskazujący, że skarżące Stowarzyszenia nie były stroną postępowania pierwszoinstancyjnego, nie składały wniosków o ich dopuszczenie w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji i faktycznie w nim nie uczestniczyły, tzn. nie składały pism, oświadczeń, wystąpień, itp. Do chwili zakończenia postępowania przed organem pierwszej instancji Stowarzyszenia te nie uzyskały statusu strony postępowania, a więc nie miały legitymacji do zainicjowania postępowania odwoławczego.
Wskazać bowiem należy, że w orzecznictwie sądowym przyjęto pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje, że organizacja społeczna, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie ma legitymacji do złożenia odwołania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2655/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2645/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 770/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20,; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 695/21, dostępne w CBOSA).
Należy zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jego uchylenie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.