Uzasadnienie
Decyzją z "[...]"r. Wójt "[...]" (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji"), na wniosek "[...]" (dalej: "Inwestor") ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na przebudowie linii napowietrznej SN 15 kV na działkach o numerach: "[...]".
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym krajowym, gdyż odcinek linii objęty modernizacją w etapie V zasila pośrednio port lotniczy "[...]". Modernizowana linia nie dociera na teren lotniska, lecz łączy się z liniami, które zasilają lotnisko, a nie są objęte przebudową. Dalsza rozbudowa i modernizacja systemu elektroenergetycznego przesyłowego jest konieczna w celu zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego oraz poprawy parametrów energii elektrycznej. Rozbudowa sieci przesyłowych i rozdzielczych na terenie województwa i realizacja planowanych inwestycji na terenach sąsiednich (Ostrołęka, Grudziądz i Pelplin) wpłynie korzystne na poziom bezpieczeństwa energetycznego i parametry energii elektrycznej. Uwzględniając powyższe, organ uznał, że przedmiotowa inwestycja ma znaczenie ponadlokalne, gdyż pośrednio zasila Regionalny Port Lotniczy.
Wójt podał również, że na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", wystąpił o uzgodnienie: ze Starostą "[...]"- organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni "[...]"- organem właściwym w sprawach melioracji wodnych, Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad - organem właściwym w sprawie drogi krajowej nr "[...]", Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego - organem właściwym w sprawie lotniska "[...]"w odniesieniu do obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu oraz Marszałkiem Województwa "[...]". Zaznaczył, że organy te milcząco uzgodniły projekt decyzji, zaś Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych - organ właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych, wydał postanowienie 9 stycznia 2020 r. Stwierdził ponadto, że przedmiotowa inwestycja wykracza poza obszar gminy, a większy obszar przedmiotowej inwestycji zlokalizowany jest na terenie Gminy "[...]", wobec czego pomiędzy Wójtem i Burmistrzem "[...]"6 grudnia 2019 r. zostało zawarte porozumienie, stosownie do art. 51 ust. 3 u.p.z.p.
Wójt podniósł ponadto, że S.S. (dalej jako: "Skarżący"), właściciel działki nr "[...]", poinformował, że nie wyraża zgody na lokalizację inwestycji na tej działce. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W decyzji tej nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, lecz wskazuje się jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych.
Ponadto, w tym postępowaniu organ nie analizuje różnych wariantów przedkładanych przez uczestników postępowania, nie będących inwestorami i nie ocenia celowości realizacji inwestycji celu publicznego. Nie może również modyfikować treści wniosku inwestora, np. w zakresie zmiany przebiegu inwestycji czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych.
W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Skarżący podał, że na jego działce znajduje się za dużo słupów i linii elektroenergetycznych, a planowana inwestycja nie zmienia tego stanu. Podniósł, że toczą się postępowania sądowe w sprawach dotyczących uregulowania kwestii własności, służebności i wynagrodzenia za korzystanie w odniesieniu do ww. działki. Inwestor nie ma więc prawa do nieruchomości, na której planuje sporną inwestycję. W konsekwencji przedsięwzięcie to narusza zasady współżycia społecznego i prawo własności Skarżącego. Zarzucił, że wpływa też negatywnie na estetykę krajobrazu. Wskazał, że sporna inwestycja powinna być realizowana na gruntach miasta, gdyż ono również będzie w przyszłości czerpało z niej profity. Zarzucił, że Wójt w kwestionowanej decyzji nie określił szczegółów technicznych inwestycji, lecz ograniczył się do warunków i zasad zagospodarowania terenu.
Skarżący wniósł o wyjaśnienie, na czym polegało milczące uzgodnienie projektu decyzji. Wskazał, że postanowienie Marszałka Województwa w sprawie uzgodnienia tego projektu zostało wydane dzień po wydaniu decyzji. Skarżący zarzucił, że Inwestor będzie czerpał zyski z inwestycji kosztem Skarżącego. Dodał, że zgłoszone przez niego uwagi i zastrzeżenia nie zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji. Zasugerował ponadto, że inwestycja legalizuje dotychczasową linię, której zgodność z prawem Skarżący podał w wątpliwość. Zarzucił, że decyzja narusza również art. 1 ust. 1 i 3 Dyrektywy 2011/92 UE.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" (dalej: "Kolegium") decyzją z "[...]"r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Kolegium wywiodło w uzasadnieniu, że przedmiotowa inwestycja stanowi przebudowę, gdyż w jej wyniku charakterystyczny parametr istniejącego obiektu linowego – długość - nie ulegną zmianie. Zaznaczyło, że zamierzenie sprowadza się do wymiany kabla elektroenergetycznego i wymiany istniejącego słupa. Ze złożonego wniosku nie wynika też, aby planowane były jakiekolwiek nowe elementy lub zmiana długości linii. Oceniło, że skoro w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz.
65) do inwestycji celu publicznego zaliczono m.in. budowę przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, to inwestycja polegająca na ich przebudowie, nie zmienia charakteru inwestycji i nadal pozostaje ona inwestycją celu publicznego. Kolegium stwierdziło, że zamierzenie nosi znamiona działania o znaczeniu ponadlokalnym, jest elementem sieci, służącym dystrybucji energii i zasilania portu lotniczego.
Kolegium podniosło ponadto, że z art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 1 i 3 u.p.z.p. wynika, że organ obowiązany jest do sporządzenia analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Dodatkowo obowiązany jest zbadać spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Oceniło, że organ pierwszej instancji dokonał należytych ustaleń i opisał w decyzji stan faktyczny i prawny terenu, przez który przebiega przedmiotowa linia. Projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego uzgodniony został, w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p., z właściwymi organami współdziałającymi. Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe zamierzenie spełnia wymogi określone przepisami u.p.z.p., co uzasadniało wydanie decyzji uwzględniającej wniosek Inwestora.
Podkreśliło, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi i stwierdziło, że wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwe jedynie, gdy organy stwierdzą, że dla terenu inwestycji obowiązują przepisy, które wprost wyłączają możliwość realizacji tam tego rodzaju zamierzenia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania przyznało, że na terenie działki Skarżącego znajduje się kilka linii elektroenergetycznych, a w sąsiedztwie - GPZ, co niewątpliwie stanowi o istnieniu różnego rodzaju uciążliwości dla Skarżącego i właścicieli terenów przyległych. Zauważyło jednocześnie, że jest to stan ukształtowany prawdopodobnie na przestrzeni co najmniej kilkunastu lat. Stwierdziło, że oczekiwania Skarżącego, że w niniejszym postępowaniu zostaną wyjaśnione i uwzględnione kwestie sporne związane z takim ukształtowaniem sposobu zagospodarowania tego terenu nie mogą zostać zaspokojone. Kolegium wyjaśniło również, że rozpoznając wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ocenia się celowości i zasadności realizacji zamierzenia inwestycyjnego ani racjonalności przyjętych rozwiązań. Organy administracji wydające decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mają możliwości uwzględnienia żądań właścicieli gruntów, np. co do zmiany przebiegu linii, jej przebudowy z napowietrznej na podziemną, czy ingerowania w projektowaną inwestycję w inny sposób, niż to przewidują przepisy.
Przepisy nie przewidują także, aby dla wydania decyzji pozytywnej konieczne było uzyskanie zgody właścicieli nieruchomości, przez które ewentualnie przebiegać będzie linia. Nie ma również podstaw prawnych ku temu, aby w postępowaniu badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania czy wartość gruntów. Dodało, że decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się dla całych działek, jednak w istocie jej realizacja będzie miała miejsce tylko na tym jej fragmencie, na którym istnieją linia podlegająca przebudowie. Zaznaczyło też, że przebudowa istniejącej linii nie rodzi po stronie właściciela nowych trwałych ograniczeń, z wyjątkiem etapu realizacji inwestycji.
Skarżący wywiódł skargę do tut. Sądu na ww. decyzję Kolegium, w której podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.), dalej jako: "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65), dalej jako: "u.g.n.".
Z kolei w art. 6 pkt 2 u.g.n. ustawodawca wskazał, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
Zasadnie organy obu instancji przyjęły, że sporna inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Objęte wnioskiem zamierzenie obejmuje przebudowę istniejącej linii kablowej i polegać będzie na wymianie istniejących przewodów gołych linii napowietrznej SN ALF na przewody typu BLL-T, bez zmiany trasy. Będzie ono realizowane na ww. działkach i wbrew zarzutowi skargi, nie dotyczy budowy nowej linii elektroenergetycznej. Budowa sieci elektroenergetycznej kablowej bez wątpienia może być zaliczona do liniowych inwestycji celu publicznego, które zostały wymienione w art. 6 pkt 2 u.g.n. Przepis ten nie ogranicza kręgu inwestorów ani rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Przepis art. 6 pkt 2 u.g.n. zalicza do celów publicznych wszystkie tam wymienione inwestycje, nie ograniczając ich zakresu pod względem przedmiotowym czy też podmiotowym bądź innym (tak NSA w wyroku z 4 sierpnia 2011 r. sygn. II OSK 1133/11; zob. też wyrok WSA w Poznaniu z 28 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 819/12, wyrok WSA w Gdańsku z 26 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 445/16, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").
W niniejszej sprawie istotne jest, że realizacja planowanego zamierzenia nie dotyczy budowy nowej linii elektroenergetycznej (jak sugeruje to Skarżący), lecz przebudowy już istniejącej linii elektroenergetycznej, a zakres tej inwestycji obejmuje tylko poprawę warunków technicznych jej funkcjonowania oraz zapewnienie bezpieczeństwa i prawidłowej pracy linii przy zastosowaniu nowoczesnych materiałów i technologii, co wpłynie na większą niezawodność jej działania. Ponadto, od stanu przedmiotowego odcinka linii zależy sprawność zasilania linii, które będą modernizowane w następnych etapach. Jak wyjaśnił Inwestor w piśmie z 29 listopada 2019 r., odcinek linii objęty modernizacją w etapie V zasila pośrednio port lotniczy. Modernizowana linia nie dociera wprawdzie na teren lotniska, ale łączy się z liniami, które zasilają lotnisko, a nie są objęte przebudową. Dalsza rozbudowa i modernizacja systemu elektroenergetycznego przesyłowego jest więc niezbędna z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego oraz poprawy parametrów energii elektrycznej.
Prawidłowo też wyjaśniono, że w świetle art. 3 pkt 3a i pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.), przedmiotowa inwestycja stanowi przebudowę. Zgodnie z art. 3 pkt 7a tej ustawy przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Z art. 3 pkt 3a wynika zaś, że charakterystycznym parametrem obiektu liniowego, takiego jak, m.in. linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, jest długość. Z treści wniosku Inwestora wynika zaś wprost, że długość przebudowywanej linii nie ulegnie zmianie. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia Prawa budowlanego.
Zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., przewidujący, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Korelatem tego obowiązku organu jest publiczne prawo podmiotowe inwestora do żądania ustalenia warunków realizacji inwestycji wynikających z przepisów obowiązującego prawa.
W świetle cytowanych przepisów ocenić należy, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, w tym ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zastosowały odpowiednie przepisy. Teren inwestycji bezspornie nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko.
Zasadnie ustalono w sprawie, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji w treści decyzji wskazał akty prawne (pkt 2 – Warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych), w których zawarte są postanowienia dotyczące warunków jakim musi odpowiadać planowane zamierzenie inwestycyjne w zakresie:
- - ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego;
- - ustaleń dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
- - ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu;
- - ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej;
- - ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej.
W ramach tych wymagań zastrzeżono, że należy projektować inwestycję zgodnie z przepisami, normami i wymogami bezpieczeństwa określonymi w przepisach odrębnych, przy czym inwestycje należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, przepisami szczególnymi z zakresu budowy sieci elektroenergetycznej przy uwzględnieniu innych przepisów odrębnych. W tym zakresie zatem organy nie dokonywały oceny planowanej inwestycji pod wskazanym kątem, gdyż wymogi te są konstruowanie dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego przed innymi organami, na podstawie m.in. przepisów Prawa budowlanego. Organ nie miał przy czym obowiązku wskazywać na wszystkie akty prawne, które będą miały zastosowanie w związku z realizacją inwestycji, gdyż z faktu ich powszechnego obowiązywania wynika to, że będą one musiały być przestrzegane przez Inwestora bez względu na to, czy organ wymienił je w treści decyzji, czy też tego nie uczynił.
Organ pierwszej instancji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia, o których mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p., zgodnie z którym uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Wyjaśnić należy, że zakwestionowane przez Skarżącego uzgodnienie z Marszałkiem Województwa nastąpiło w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. z uwagi na niezajęcie stanowiska przez ten organ w ww. terminie. Postanowienie Marszałka z 27 stycznia 2020 r. o uzgodnieniu projektu decyzji, które wpłynęło do organu pierwszej instancji 29 stycznia 2020 r., zostało bowiem wydane po upływie terminu określonego w art. 53 ust. 5 u.p.z.p., co prawidłowo uznano za tzw. milczące uzgodnienie.
Podnieść też należy, że z akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zawiadamiał w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony. Ponadto, Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamiał na piśmie. Niezasadny jest tym samym zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego, którego Skarżący upatruje w zaniechaniu informowania społeczeństwa o spornej inwestycji, a także zarzut pominięcia Skarżącego w tym postępowaniu. Podkreślić należy, że to nie od woli organów administracji, lecz z treści przepisów ustawy brak obowiązku uzgadniania z właścicielami nieruchomości, przez które przebiegać ma inwestycja celu publicznego, lokalizacja takiej inwestycji czy jej parametry.
Na podkreślenie zasługuje, że o charakterze tej decyzji przesądza art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2202/10, CBOSA). Z uwagi na to, bez znaczenia prawnego dla wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego pozostaje też, czy inwestor legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja lub że toczą się ewentualnie postępowania w takich sprawach.
Na ocenę zasadności zaskarżonej decyzji nie może również mieć wpływu podnoszony w skardze zarzut niewyjaśnienia, czy inwestycja celu publicznego musi być realizowana na nieruchomości Skarżącego, skoro przez nią przebiegają już inne liczne linie elektroenergetyczne, czy też nie może być zrealizowana na innych sąsiednich nieruchomościach, a także respektowania przez organy wyłącznie samowolnego wyboru jej przebiegu przez Inwestora. Wyjaśnienia wymaga, że kwestia terenu, na jakim realizowana ma być inwestycja nie jest pozostawiona uznaniu organu. W sytuacji gdy we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor określił proponowany przebieg inwestycji liniowej z wykorzystaniem oznaczonych nieruchomości, to właściwy organ rozpoznający ten wniosek nie jest uprawniony do zmiany zaproponowanej w nim trasy przebiegu inwestycji liniowej. Nie jest też uprawniony do analizowania zasadności określonej przez wnioskodawcę lokalizacji inwestycji (zob. wyrok NSA z 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2874/14, CBOSA).
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa regulującego kwestie: ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, należy wyjaśnić, że w wydanej decyzji organ wskazał, że w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi mają zastosowanie przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799, z późn. zm.) jak też, że teren inwestycji znajduje się poza granicami obszarów objętych prawną ochroną przyrody wyszczególnionych w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614), zaś sama projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Dodać należy, że przepisy u.p.z.p. nie wiążą wydania decyzji lokalizacyjnej z uprzednim zbadaniem wpływu inwestycji celu publicznego na estetykę krajobrazu.
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut pominięcia ochrony praw właściciela nieruchomości. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Wskazać pozostaje, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowanego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny), dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której uwzględniono w trasie planowanej inwestycji wykorzystanie działki Skarżącego, nie ogranicza prawa własności tej nieruchomości.
Wobec tego, brak zgody właściciela nieruchomości, na której planowane jest zlokalizowanie inwestycji celu publicznego, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto, planowana inwestycja nie dotyczy realizacji nowego zamierzenia, lecz tylko przebudowy istniejącej już linii elektroenergetycznej, która istnieje już na działce Skarżącego, jak podano w skardze, od ponad 30 lat i w określony sposób ogranicza sposób użytkowania tego terenu. Zatem, sama przebudowa linii nie skutkuje powstaniem dla Skarżącego nowych, dotychczas nie występujących ograniczeń, chyba że w okresie prowadzenia samych prac budowlanych. Ta okoliczność nie może być jednak przedmiotem oceny na etapie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi wyjaśnić należy, że nie jest możliwe domaganie się przez organ od wnioskodawcy czy też samodzielne modyfikowanie przez organ wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, czego w istocie domaga się Skarżący, wskazując na niezbadanie możliwości lokalizacji inwestycji na terenie sąsiednich działek. Co więcej, jak wskazano wyżej, decyzja lokalizacyjna ma charakter związany. Spełnienie ustawowych przesłanek do wydania decyzji powoduje, że organ nie tylko może, ale musi wydać decyzje pozytywną. Uwagi Skarżącego dotyczące możliwości przeniesienia inwestycji na grunty gminne trzeba zatem uznać za nie mające wpływu na poprawność decyzji, o ile nie zostaną one powiązane z przesłankami, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji lokalizacyjnej. Takiego powiązania Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.