Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił "[...]"przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 656/15, odrzucił zażalenie "[...]" i oddalił zażalenie "[...]"na powyższe postanowienie.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 21 lipca 2015 r., Skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OZ 828/16, oddalił zażalenie Skarżących na to zarządzenie. Zarządzenie to stało się prawomocne z dniem 31 sierpnia 2016 r.
Postanowieniami z dnia 16 czerwca 2016 r., tut. Sąd odmówił Skarżącym przyznania prawa pomocy.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 8 września 2016 r. Skarżący zostali wezwani do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 21 lipca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł.
Skarżący, pismem z dnia 26 września 2016 r., ponownie wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 28 października 2016 r., tut. Sąd odrzucił skargę.
Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2016 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny, w Olsztynie pozostawił bez rozpoznania wniosek "[...]"z dnia 26 września 2016 r. o przyznanie prawa pomocy, gdyż w wyznaczonym terminie skarżący nie złożył urzędowego formularza wniosku PPF, a ponadto nie przedłożył żądanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych.
W złożonym sprzeciwie skarżący podniósł, że zarządzenie jest niezgodne z treścią jego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Jednocześnie, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Nie jest kwestionowanym w sprawie, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym formularzu urzędowym do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia. Podkreślić zaś należy, że powołane przepisy nie pozwalają na dowolność w zakresie podejmowania przez referendarza sądowego rozstrzygnięcia, gdyż wyraźnie nakazują pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.