Uzasadnienie
W zażaleniu z dnia 6 kwietnia 2016 r. na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, skarżący – Z. P. wniósł o jego uchylenie z powodu sytuacji materialnej i nieporadności oraz dodał: "[d]latego też składam wnioski o prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata."
Pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r. skarżący wezwany został do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Skarżącego pouczono jednocześnie, że niezłożenie żądanego formularza w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2016 r. Termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął zatem w dniu 18 kwietnia 2016 r. W wyznaczonym terminie, skarżący nie złożył żądanego formularza wniosku.
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 11 maja 2016r. zarządził o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 kwietnia 2016r. Stwierdził, że w warunkach niniejszej sprawy wniosek z dnia 6 kwietnia 2016 r., pomimo wezwania z dnia 8 kwietnia 2016 r., nie został złożony na urzędowym formularzu w terminie wyznaczonym w tym wezwaniu. Na marginesie zauważyć należy, że skarżący nie złożył żądnego formularza wniosku także w terminie późniejszym, po odebraniu przesłanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanego wyżej pisma przewodniego, kiedy to nie mogło już budzić dłużej ewentualnych wątpliwości skarżącego to, że jego wniosek będzie rozpoznany w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie i że forma wniosku przesłanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest właściwa i wystarczająca do jego rozpoznania.
W konsekwencji, wobec niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 kwietnia 2016 r. na wymaganym urzędowym formularzu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 w związku z art. 257 ppsa, należało zarządzić o jego pozostawieniu bez rozpoznania.
Sprzeciw od ww. zarządzenia wniósł Z. P., stwierdzając, że w momencie kiedy dostał powiadomienie z Sądu w Warszawie, uznał, że zadość uczynił już wszystkim formalnościom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym –w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Przeto na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć i uporządkować chronologię przedkładanych przez wnioskodawcę pism.
Mianowicie pismem z dnia 8 kwietnia 2016 r. skarżący wezwany został do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Skarżącego pouczono jednocześnie, że niezłożenie żądanego formularza w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2016 r. Termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął zatem w dniu 18 kwietnia 2016 r. W wyznaczonym terminie, skarżący nie złożył żądanego formularza wniosku.
W dniu 18 kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęły przekazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: złożony w zwykłej formie pisemnej wniosek skarżącego z dnia 6 kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie wraz z 6 załącznikami (7 kart) oraz 2 oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, na których naklejone zostały karteczki odpowiednio "koszty sądowe + pełnomocnik" i "koszty sądowe". Pismo przewodnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przesłane zostało przez ten Sąd skarżącemu do wiadomości. Korespondencję tą skarżący odebrał w dniu 18 kwietnia 2016 r. (notatka służbowa z dnia 11 maja 2016 r.).
W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Referendarza, że wniosek skarżącego zawarty w zażaleniu oraz wniosek przekazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – obydwa z dnia 6 kwietnia 2016 r. i o tym samym zakresie, za jeden wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 kwietnia 2016 r.
Tym samym słuszna jest konkluzja, że wniosek z dnia 6 kwietnia 2016 r., pomimo wezwania z dnia 8 kwietnia 2016 r., nie został złożony na urzędowym formularzu w terminie wyznaczonym w tym wezwaniu.
Skarżący nie złożył również żądnego formularza wniosku także w terminie późniejszym, po odebraniu przesłanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pisma przewodniego. Wówczas zaś strona miała już pewność, że jej wniosek będzie rozpoznany w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie i że forma wniosku przesłanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie spełnia wymogów formalnych. Słusznie zatem Referendarz pozostawił wniosek strony bez rozpoznania.
W związku z tym na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.