Uzasadnienie
W dniu 3 kwietnia 2013r. B. K. i M. K. złożyli zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. zażalenie na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. O., powołując się na art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Opisali postępowanie toczące się od 2009r., wskazując iż przewlekłość postępowania z rażącym naruszeniem prawa trwa od dawna.
Postanowieniem z dnia "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uznał zażalenie za nieuzasadnione. Wskazano, iż decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. O. zobowiązał B. K. do trwałego odłączenia pieca instalacji centralnego ogrzewania od przewodów kominowych w pomieszczeniu piwnicznym przynależnym do lokalu nr 2 w budynku przy ul. K. 3 w O. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę organ II instancji decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. O. i orzekł, iż obowiązek winna wykonać Gmina O. – Zakład Budynków Komunalnych w O. jako właściciel lokalu. Decyzja ta jest ostateczna i kończy postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych. W związku z tym nie można mówić o przewlekłości postępowania.
Na powyższe postanowienie skargę do tut. Sądu wnieśli B. K. i M. K. Zarzucili rozpoznanie sprawy przez organ we własnej sprawie, niedoręczenie zażalenia organowi wyższej instancji, lakoniczność i brak rozpoznania sprawy oraz brak informacji dla skarżących co do dalszego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie uznające zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania za nieuzasadnione.
Należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku, gdy organ wymieniony w § 1 uzna zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Organ wyższego stopnia może także stwierdzić, iż zażalenie nie jest uzasadnione.
Należy przy tym zauważyć, iż przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, jednakże uznaje się, iż stanowisko to przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie, bowiem zgodnie z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, zaś przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego ani żaden inny przepis kodeksu nie wskazuje, iż przedmiotowe postanowienie jest zaskarżalne.
Jednocześnie należy podkreślić, iż postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Prawa postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 1014/11, LEX nr 990128).
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.