Uzasadnienie
Na etapie wniesienia skargi C.P. złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego.
W uzasadnieniu stwierdził, iż brak mu środków, jest bezrobotny. Ma chorobę zawodową, ale nie otrzymał renty ani świadczenia rehabilitacyjnego. Przepracował 47 lat i został bez środków do życia. Obecnie czeka na zabieg barku.
Według oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 65 m2 i samochód osobowy o wartości 15000 zł. Dochodem małżonków jest emerytura żony w miesięcznej wysokości 924,29 zł netto. Jako zobowiązania i stałe wydatki określono "koszty ponoszone na mieszkanie" w wysokości 680 zł. 30 czerwca 2017 r. na adres skarżącego doręczone zostało wezwanie do złożenia w terminie 7 dni
- 1) oświadczenia wskazującego:
- - wysokość poszczególnych "kosztów ponoszonych na mieszkanie",
- - pozostałe kategorie wydatków wraz z ich przybliżoną miesięczną wysokością,
- - czy w bieżącym roku on i/lub żona korzystali i/lub korzystają z pomocy ze strony jakiekolwiek instytucji bądź osób trzecich; jeśli tak - kto, kiedy i w jakiej wysokości jej udzielił;
- 2) wyciągów z rachunków bankowych posiadanych przez niego i żonę - za okres od 1 maja 2017 r. do dnia odbioru wezwania (zastrzeżono, iż przypadek nieposiadania konta należy potwierdzić oświadczeniem wskazującym osobę, której to dotyczy);
- 3) kopii dowodów uiszczenia w maju 2017 r. "kosztów ponoszonych na mieszkanie" (jeśli nie zostały uregulowane za pośrednictwem rachunku bankowego);
- 4) kopii potwierdzenia odbioru emerytury żony za maj 2017 r. (jeśli nie została przelana na rachunek bankowy);
- 5) kopii aktualnej polisy ubezpieczenia samochodu.
Mimo, iż skarżący został pouczony, że niezastosowanie się do wezwania może stanowić podstawę odmowy przyznania prawa pomocy, nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy stwierdza się, co następuje:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika, stanowiące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.), następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, następuje przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Ciężar dowodu istnienia powyższych okoliczności spoczywa więc na wnioskodawcy. Jeżeli - tak jak w rozpatrywanym przypadku - oświadczenie zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, jest obowiązany złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.).
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uzupełniającego należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II FZ 1954/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień dotyczących prawa pomocy.