Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 września 2017 r. (sygn. akt II SA/Ol 487/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę C. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Starosty O. z dnia "[...]" w przedmiocie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku za okres od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia 26 kwietnia 2016 r. w związku z przyznaniem świadczenia rehabilitacyjnego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem, sporządzonym na wniosek skarżącego, został doręczony wymienionemu w dniu 11 października 2017 r.
W dniu 7 listopada 2017 r. (data nadania pocztowego) do tut. Sądu wpłynęła sporządzona osobiście przez skarżącego skarga kasacyjna od powyższego wyroku, w której skarżący zawarł wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu celem podpisania sporządzonej przez niego skargi kasacyjnej, bowiem nie ma on środków na wynajęcie pełnomocnika procesowego z wyboru.
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. (sygn. akt II SA/Ol 487/17) Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówiła ustanowienia dla skarżącego radcy prawnego. Następnie, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego od powyższego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. (sygn. akt II SA/Ol 487/17) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie odmawiające ustanowienia dla skarżącego radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie zaś do art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej RP albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2., Warszawa 2009 r. str. 493.). Tym samym wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (vide: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202). W postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 502/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że tryb z art. 49 p.p.s.a. (wezwania do uzupełnienia braków formalnych) przy skardze kasacyjnej jest możliwy do zastosowania tylko do wyjaśnienia, czy osoba która podpisała skargę kasacyjną jest umocowana do jej sporządzenia w świetle art. 175 p.p.s.a. (por. też postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt II FZ 1082/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza akt rozpoznawanej sprawy nie dała natomiast podstaw do przyjęcia, że strona skarżąca jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Skoro zatem wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez stronę skarżącą, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak sentencji.