Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Kierownik ds. Realizacji Świadczeń Socjalnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...], odmówił przyznania Z.Ż. pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego na dofinansowanie opłaty za wynajem pokoju oraz leków i dojazdu do lekarza. W podstawie prawnej powołano art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 23, ze zm), art. 106 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 4, art. 11 ust. 2, art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2016r., ze zm) w związku z § 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015r. poz. 1058). W uzasadnieniu wskazano, że strona wystąpiła do organu w dniu 9 lutego 2017r. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie opłaty za wynajem lokalu, zakup leków oraz dojazd do lekarza.
Na dzień 16 lutego br. umówione zostało przeprowadzenie wywiadu środowiskowego celem ustalenia aktualnej sytuacji socjalno-bytowej. Wskazano, iż w umówionym terminie dwaj pracownicy organu udali się do miejsca zamieszkania wnioskodawcy, jednak rozmowa była utrudniona wobec zachowania zainteresowanego, który uniemożliwiał przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Pracownikowi nie udało się ustalić aktualnej sytuacji wnioskodawcy. Natomiast z wcześniej przeprowadzonych wywiadów wynika, że jest on zameldowany w L., [...]. Dom, w którym zamieszkiwał został poddany rozbiórce. Strona przebywa w E. przy ul. [...], gdzie wynajmuje pokój, za który płaci miesięcznie 400 zł. W okresie od 2011r. do [...] 2016r. zainteresowany przebywał w Schronisku dla Osób Bezdomnych w E. Prowadzi samodzielnie, jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą całkowicie niezdolną do pracy na okres do [...] 2019r. Utrzymuje się ze świadczenia rentowego ZUS w wysokości 759,13 zł miesięcznie. Wskazano, że kryterium dochodowe stanowi 634 zł.
Przytoczono treść art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, stwierdzając, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy, który nie podlega zwrotowi. W przepisie mowa jest o możliwości przyznania takiego świadczenia co oznacza, że jest to pomoc o charakterze fakultatywnym - uznaniowym. Organ ma możliwość wyboru decyzji, nie jest tu przymuszony do zaspokajania wszystkich potrzeb wnioskodawcy. Nadto podkreślono, że rodzinny wywiad środowiskowy lub jego aktualizacja jest nieodzownym elementem postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia, zaś niemożność jego przeprowadzenia uniemożliwia organowi ocenę aktualnej sytuacji strony w aspekcie jej sytuacji rodzinnej, bytowej i zdrowotnej. Ta szczególna forma ustaleń wymaga od strony wnioskującej współpracy i aktywności, bowiem tego środka dowodowego nie można zastąpić innymi ustaleniami.
Tymczasem działania strony uniemożliwiające przeprowadzenie wywiadu środowiskowego uzasadniają odmowę przyznania pomocy, na co wskazuje treść art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczeń.
Od decyzji tej Z.Ż. wniósł odwołanie zarzucając, iż nie uwzględniono okoliczności, iż jest osobą wymagającą pomocy w samodzielnej egzystencji, co wynika z orzeczenia lekarskiego. Opisał przebieg wizyty dwójki pracowników opieki społecznej, których zachowanie - nieuprzejme, spowodowało nerwową atmosferę. Na skutek zachowania pracownika strona poprosiła właściciela domu, w którym wynajmuje pokój, o udział w wywiadzie. Zainteresowany wyjaśnił, że okazał pracownikowi 24 kartki, a następnie kolejne dokumenty, które pracownik przejrzał a potem zakończył wywiad. O całym zdarzeniu poinformował Kierownika organu pomocy społecznej, który zapewnił go, że zaistniała sytuacja nie będzie miała znaczenia dla rozpoznania jego sprawy. Wskazał, że posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z terminem ważności do [...] 2020r. Wyjaśnił, że po uregulowaniu należności za pokój pozostaje mu na życie kwota 500 zł, a ta jest poniżej kwoty kryterium dochodowego.
Nadto konieczność zakupu leków i dojazdy do lekarzy poza E. sprawiają, że na życie pozostaje mu jeszcze mniejsza kwota. Wyjaśnił, iż obecnie musi pozostać w E. ze względu na dostęp do lekarzy lecz w przyszłości chce powrócić do swojego mieszkania, z utratą którego się nie pogodził. Wnioskuje o przyznanie mu kwoty 600 zł zasiłku celowego miesięcznie, przy czym kwota ta stanowi jedynie 1/5 tej, którą zgodził się pokrywać GOPS w L. za jego pobyt w DPS. Do odwołania załączone zostały liczne pisma procesowego strony przedstawiające jej sytuację, dokumenty obrazujące starania o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak również rozległa dokumentacja medyczna oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.
Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W motywach uzasadnienia decyzji organ zważył, iż odwołanie zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazano, że akta sprawy są mało przejrzyste, panuje w nich chaos, zawierają braki uniemożliwiające pełną ocenę stanu faktycznego i prawnego, co do rozstrzygnięcia o odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia. Wskazano, że postępowanie w przedmiocie przyznania świadczenia jest postępowaniem administracyjnym stosuje się do niego przepis art. 7 k.p.a. stanowiący, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy oraz przepis art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Wyjaśniono, że materialnoprawną podstawę udzielenia stronie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego z przeznaczeniem na opłaty za wynajem mieszkania, zakup leków oraz dojazdy do lekarza stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który umożliwia osobie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, o dochodzie przekraczających kryterium dochodowe, przyznać pomoc, która nie podlega zwrotowi. Przepis ten ma charakter uznaniowy, jednak w każdym przypadku zobowiązuje do ustalenia, czy w konkretnym przypadku zaistniały okoliczności, które mogą być uznane za szczególnie uzasadniony przypadek.
Nadto każda decyzja stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. powinna być należycie uzasadniona, ze wskazaniem dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawidłowo wydanej decyzji winno w sposób wyczerpujący dostarczyć stronie informacji o motywach, którymi kierował się organ podejmując decyzję. Tylko bowiem, gdy znane są motywy działania organu może strona skutecznie bronić swoich interesów.
Podkreślono, że specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem o charakterze fakultatywnym mającym na celu zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej, z drugiej zaś strony możliwość jego przyznania determinowana jest możliwościami finansowymi organu pomocy społecznej, co wynika z treści art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie Kolegium organ I instancji rozważając możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia winien był dokonać dokładnej analizy, jakimi środkami dysponował w miesiącu lutym 2017r. na kategorię specjalnych zasiłków celowych, jaka była średnia wysokość udzielanych zasiłków w skali miesiąca na jednego uprawnionego, ile osób w danym miesiącu z tej formy pomocy korzystało i jakimi kryteriami kierował się organ udzielając tej pomocy w określonej wysokości. Zwrócono uwagę, iż w aktach sprawy brak jest aktualnych skierowań do lekarzy specjalistów, z uzgodnionymi terminami wizyt, spoza E., na dojazd do których strona ubiegała się m.in. o przyznanie zasiłku.
Przedłożona dokumentacja medyczna z lat 2015-2017 nie została uporządkowana pod kątem stanu faktycznego sprawy z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Na zakończenie wskazano, że ponownie rozpoznając sprawę organ wyda stosownie rozstrzygnięcie w oparciu o przekonujące wyjaśnienie przyczyn, z powodu których odmówiono skarżącemu przyznania pomocy w określonej formie i na określony cel ze wskazaniem możliwości finansowych organu,
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z.Ż. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której zarzucił, że decyzja ta niczego nie wnosi do jego sprawy, a jedynie stanowi instrukcję dla MOPS w E. co ma uczynić aby skutecznie odmówić wnioskowanej pomocy. Podał, że MOPS skutecznie zastosował się do tych wskazówek, gdyż po raz kolejny odmówiono mu pomocy. Skarżący przedstawił swoją sytuację bytową podając, że problemy rozpoczęły się od wyjazdu karetką w dniu [...] 2011r. do szpitala na operację, gdzie po powrocie okazało się, że jego umeblowane i wyposażone mieszkanie zostało częściowo rozebrane, gdyż oberwany był strop. W efekcie tego trafił do schroniska dla bezdomnych. Wyjaśnił, iż nie rozumie dlaczego odmawia się mu przyznania pomocy, podczas, gdy GOPS w L. zgodził się za niego ponosić bezterminowo koszty za pobyt w schronisku w E. Pomoc, o którą występuje jest nieporównywalnie mniejsza niż ponoszony koszt za jego pobyt w schronisku.
Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obejmujące ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sadowych, do którego to wniosku dołączył obszerną dokumentację przedstawiającą przebieg korespondencji z Urzędem Gminy w L. oraz GOPS w L. w zakresie obejmowania pomocą społeczną oraz sytuacją mieszkaniową. Załączone zostały także liczne wyniki badań oraz konsultacji lekarskich, jak również karty informacyjne leczenia szpitalnego oraz faktury za zakup leków z okresu czerwca i grudnia 2016r. oraz od stycznia 2017r. do maja 2017r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w skarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017r. (sygn. akt II SA/Ol 509/17) Referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 28 lipca 2017r. Okręgowa Rada Adwokacja w O. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego adwokat N.Z.
Na rozprawie w dniu 26 września 2017r. pełnomocnik skarżącego podtrzymując zarzuty podniesione w skardze wskazał na nieprawidłową redakcję uzasadnienia decyzji Kolegium, z której, w ocenie skarżącego wynika, jak organ I instancji powinien postąpić aby odmówić pomocy skarżącemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Ocena ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa).
Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 134 ustawy ppsa. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze.
Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję kasatoryjną nie stwierdził takich wad, czy uchybień, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu odwoławczego, który uchylając decyzję organu I instancji wskazał na potrzebę ponownego ustalenia sytuacji materialnej, bytowej i zdrowotnej skarżącego, jak również przedstawienie sytuacji ośrodka pomocy społecznej w zakresie jednoznacznego wykazania wielkości środków którymi dysponowano na zabezpieczenie potrzeb w ramach pomocy świadczonej w postaci specjalnego zasiłku celowego, chociaż należy podzielić stanowisko skarżącego oraz jego pełnomocnika, iż przedostatni z akapitów na ostatniej stronie uzasadnienia skarżonej decyzji może sugerować organowi I instancji nieuprawnione rozstrzygnięcie - odmowę przyznania świadczenia.
Na wstępie wyjaśnić należy, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jej zadaniem jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Powyższe wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 930, ze zm.) dalej zwana: u.p.s.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.s.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany:
- 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi;
- 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową
Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zawsze na określony cel bytowy, przy czym sformułowanie "może być przyznany" oznacza, że decyzja w przedmiotowej sprawie jest wydawana zawsze w ramach tzw. uznania administracyjnego. Orzekając w przedmiocie przyznania takiego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 tej ustawy).
Nadto w przypadku wniosku o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego zawsze należy ustalić istnienie "szczególnie uzasadnionego przypadku". Pojęcie szczególnie uzasadnionego przypadku nie zostało zdefiniowane we wskazanej normie prawnej, co oznacza, że decydującym o stwierdzeniu takiej sytuacji, będą zawsze indywidualne okoliczności każdej sprawy. Dla oceny spełnienia omawianej przesłanki niezbędne jest rozważenie celu, na sfinansowanie którego przeznaczone mają być przyznane środki w kontekście całokształtu sytuacji dochodowej, materialnej, rodzinnej czy zdrowotnej wnioskodawcy. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2017r. sygn. akt I OSK 3109/15 użyte w art. 41 ust. 1 u.p.s. sformułowanie "szczególnie uzasadnionego przypadku" jest pojęciem nieostrym, wymagającym konkretyzacji w okolicznościach faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Po pojęciem tym należy rozumieć przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej po spełnieniu kryterium dochodowego.
Będzie to zatem sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość pozwala stwierdzić, że wiąże się ze zdarzeniami tak dotkliwymi w skutkach lub tak dalece ingerującymi w plany życiowe, że wykraczają poza kategorię zdarzeń codziennych. Specjalny zasiłek celowy jest więc świadczeniem o charakterze szczególnym, wyjątkowym, związanym z pewnymi nadzwyczajnymi okolicznościami (także w wyroku NSA: z dnia 14 marca 2017r. sygn. akt I OSK 2841/15, z dnia 8 marca 2017r. sygn. akt I OSK 2308/15, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wydanie decyzji w tym przedmiocie musi być zatem poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, zaś przy wydaniu rozstrzygnięcia organ winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a motywy podjętego orzeczenia winny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Jak wynika z treści art. 106 ust. 4 u.p.s. decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Z art. 107 ust. 1 u.p.s. wynika, że rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej, majątkowej oraz u osób, o których mowa w art. 103. Rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza pracownik socjalny, również na potrzeby jednostki organizacyjnej pomocy społecznej z terenu innej gminy, po okazaniu legitymacji pracownika socjalnego - art. 106 ust. 3 u.p.s., przy czym przy przeprowadzaniu rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz świadczeniu pracy socjalnej w środowisku może uczestniczyć drugi pracownik socjalny - art. 106 ust. 3a zd. pierwsze u.p.s.
Natomiast niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jej aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - art. 106 ust. 4a u.p.s..
Jak zatem wynika z przywołanych wyżej regulacji ustawy o pomocy społecznej, zawsze przed przyznaniem świadczenia z pomocy społecznej musi był przeprowadzony rodzinny wywiad środowiskowy, bądź też jego aktualizacja, jak również w przeprowadzeniu takiego wywiadu mogą uczestniczyć dwaj pracownicy socjalni. W tym zatem zakresie zarzuty skarżącego nie znajdują uwzględnienia.
Natomiast nie ulega wątpliwości, że postępowanie organu I instancji przeprowadzone w tej sprawie jest w znacznej mierze niewystarczającej, co słusznie dostrzegło Kolegium w skarżonej decyzji, wskazując na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 23, ze zm) dalej: k.p.a..
Słusznie wskazało Kolegium, że aby w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy w tej sprawie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek kwalifikujący wnioskodawcę do objęcia pomocą w formie specjalnego zasiłku celowego, to musiało zostać przeprowadzone wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, jak również zebrane w sposób jasny i chronologiczny materiały, z których wynikałaby aktualna sytuacja zdrowotna skarżącego, jak również konieczność odbycia zaplanowanych -wyznaczonych wizyt lekarski, czy też zebrania rachunków dokumentujących wysokość ponoszonych wydatków na zakup leków. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy materiału nie wynikało natomiast jakie koszty na zakup leków poniósł skarżący w miesiącu złożenia wniosku o pomoc tj. w miesiącu lutym 2017r. ani w okresie miesiąca poprzedzającego. Także nie wynikało z tych akt jakie wizyty lekarskie musiały być przez skarżącego odbyte. Zatem wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia bez ustalenia najistotniejszych okoliczności stanowiło o wadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym w tej sprawie.
Tymczasem stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 935) organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Mając na uwadze treść powołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a., Sąd doszedł do przekonania, że Kolegium w sposób zgodny z prawem zastosowało tę normę prawną i uchyliło decyzję organu i instancji, bowiem kontrolowana przez organ odwoławczy decyzja dotknięta była wskazanymi wyżej naruszeniami procedury administracyjnej tj. art. 7 i art. 77 § 2 k.p.a.
Odnośnie zaś zarzutu, iż w uzasadnieniu skarżonej decyzji Kolegium zawarło instrukcję dla organu I instancji w kwestii jak należy uzasadnić decyzję odmawiającą przyznania świadczenia zainteresowanemu, należy wyjaśnić, iż faktycznie konstrukcja tego akapitu uzasadnienia w zakresie słów: "W szczególności wyda stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o przekonujące wyjaśnienie przyczyn z powodu których odmówiono przyznania Z.Ż. pomocy w określonej w decyzji formie i na określony cel ze wskazaniem możliwości finansowych organu", jest niezbyt fortunną redakcją. Jednakże nie budzi wątpliwości, że w kontekście wszystkich wskazań dla organu I instancji zdanie to nie może być odbierane jako nakaz takiego właśnie rozpoznania sprawy, gdyż tylko zindywidualizowanie konkretnych przyczyn w kontekście szczególnie uzasadnionego przypadku może stanowić podstawę do wydania merytorycznej decyzji, choć nie ulega wątpliwości, że dla jej rozpoznania będzie miała znaczenie także wielkość środków finansowych, którymi organ pomocy społecznej dysponuje na realizację świadczeń pomocy społecznej w tym przedziale.
Reasumując wydając zaskarżoną decyzję Kolegium prawidłowo oceniło dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy, który jest niepełny i nie wyjaśnia całościowo skomplikowanej sytuacji skarżącego, zwłaszcza po opuszczeniu przez niego schroniska dla bezdomnych, które to działanie niewątpliwie należy traktować jako podejmowanie działań mających na celu poprawę swojej dotychczasowej sytuacji bytowej.
Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdzając naruszenia prawa przez decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako niezasadną.
W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 ustawy ppsa. oraz § 2 pkt 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit."c" w zw. z § 4 ust. 3rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r. poz. 1714).